Υπάρχει ένας τύπος καλλιτέχνη που δεν δημιουργεί απλώς,υποφέρει… Ή τουλάχιστον έτσι παρουσιάζεται... Ο πόνος δεν είναι μόνο εμπειρία είναι ταυτότητα.. Το σκοτάδι δεν είναι φάση είναι τίτλος… Αυτό είναι το σύνδρομο του καλλιτέχνη–μάρτυρα…
Ο καλλιτέχνης–μάρτυρας χτίζει την αξία του πάνω στην ιδέα ότι «κανείς δεν τον καταλαβαίνει»… Η μοναξιά του γίνεται τίτλος τιμής, η συναισθηματική του απόσταση βαφτίζεται βάθος, και η αδυναμία για ουσιαστική σύνδεση παρουσιάζεται ως αναγκαίο τίμημα της δημιουργίας. Δεν ζει απλώς δύσκολα ζει σπουδαία μέσα από τη δυσκολία.
Το πρόβλημα ξεκινά όταν ο πόνος παύει να είναι αφετηρία τέχνης και γίνεται εργαλείο αυτο-μυθοποίησης. Ο καλλιτέχνης–μάρτυρας δεν θεραπεύει τα τραύματά του, τα καλλωπίζει. Δεν τα επεξεργάζεται, τα εκθέτει. Χρειάζεται κοινό για να υπάρξει, αλλά όχι εγγύτητα. Χρειάζεται θαυμασμό, όχι αμοιβαιότητα.
Στις διαπροσωπικές σχέσεις αυτό μεταφράζεται σε ένα γνώριμο μοτίβο: έντονη έλξη στην αρχή, λόγια γεμάτα βάθος, υπαρξιακές εξομολογήσεις και μόλις ο άλλος πλησιάσει πραγματικά, απόσυρση… Η οικειότητα απειλεί τον ρόλο. Αν κάποιος τον δει καθαρά, αν τον καταλάβει χωρίς να τον εξιδανικεύσει, ο μύθος ραγίζει…
Ο καλλιτέχνης–μάρτυρας συχνά συγχέει την ευαλωτότητα με την έκθεση. Όμως άλλο να δείχνεις πληγές και άλλο να επιτρέπεις σε κάποιον να τις αγγίξει. Το πρώτο κρατά τον έλεγχο. Το δεύτερο απαιτεί ωριμότητα…
Ας το πούμε καθαρά: η τέχνη δεν χρειάζεται τον άνθρωπο διαρκώς διαλυμένο για να υπάρξει. Ο πόνος μπορεί να είναι υλικό, αλλά δεν είναι άλλοθι για συναισθηματική ανευθυνότητα. Το σκοτάδι μπορεί να γεννήσει έργο, αλλά δεν δικαιολογεί το να κρατάς τους άλλους σε μόνιμη απόσταση ασφαλείας.
Η αληθινή δημιουργία δεν φοβάται το φως. Ούτε την ανθρώπινη επαφή. Και σίγουρα δεν χρειάζεται μάρτυρες για να αποδείξει την αξία της…
Πηγή:Rollo May – The Courage to Create (https://youtu.be/eomo6l0Xf0A?si=bgWOH0rXACJxYvbA)audio book
Δημιουργικότητα και ψυχική ασθένεια
https://www.psychology.gr/psychopathologia/3094-dimiourgikotita-kai-psyxiki-astheneia
