Το ρίσκο της επανα-μεταμόσχευσης
Πριν από δώδεκα χρόνια στη Γαλλία, μια ομάδα χειρουργών ολοκλήρωσε με επιτυχία την πρώτη μεταμόσχευση προσώπου. Δυστυχώς, επτά χρόνια αργότερα το σώμα του ασθενούς απέρριψε τη μεταμόσχευση. Αποτέλεσμα ήταν ο ασθενής να ζει χωρίς κάποια κατάλληλη εναλλακτική λύση. Λαμβάνοντας το ρίσκο, οι χειρουργοί αποφάσισαν να επιχειρήσουν τη μεταμόσχευση ενός δεύτερου προσώπου, αυτή τη φορά από άλλο δότη.
Η απόρριψη είναι πιθανό να αποβεί χρόνιο πρόβλημα με τη μεταμόσχευση προσώπου, οπότε υπήρχαν σημαντικές αμφιβολίες προς το εάν θα μπορούσε να γίνει άλλη μια, πόσο μάλλον να είναι επιτυχής. Σύμφωνα με δήλωση της Γαλλικής Βιοïατρικής Υπηρεσίας και της Εθνικής Υπηρεσίας Νοσοκομείων, όπως αναφέρθηκε στο The Telegraph, «Αυτό το μόσχευμα δείχνει για πρώτη φορά…ότι η επανα-μεταμόσχευση είναι δυνατή στη περίπτωση της χρόνιας απόρριψης.»
Ενώ, η χειρουργική επέμβαση έχει εκτελεστεί, θα πρέπει να περάσουν εβδομάδες πριν οι γιατροί αποφασίσουν αν ήταν επιτυχής ή όχι. Λιγότερες από 40 επιχειρήσεις μεταμόσχευσης προσώπου έχουν πραγματοποιηθεί ποτέ, επομένως, οι στατιστικές για τα μακροπρόθεσμα αποτελέσματα ακόμα συγκεντρώνονται. Ωστόσο, αν η χειρουργική επέμβαση αποδειχθεί επιτυχής, θα ανοίξει το ενδεχόμενο της επανα-μεταμόσχευσης για τους ασθενείς.
Οι παραλήπτες των οργάνων, αντιμετωπίζουν πάντοτε τη πιθανότητα απόρριψης και ως προληπτικό μέσο συνήθως λαμβάνουν ανοσοκατασταλτικά φάρμακα για το υπόλοιπο της ζωής τους μετά τη διαδικασία. Τα οποία κουβαλάνε επιπλέον κινδύνους. Το 2016, ο ασθενής που έλαβε τη πρώτη μεταμόσχευση προσώπου παγκοσμίως -πριν από 12 χρόνια- πέθανε από καρκίνο, τον οποίο οι γιατροί του θεωρούσαν ως ‘’περιπλοκή’’, εάν δεν προκλήθηκε από το αυστηρό σύνταγμα των ανοσοκατασταλτικών φαρμάκων που έπρεπε να λαμβάνει για να αποτρέψει την απόρριψη του μοσχεύματος.
Μια νέα ζωή
Όσο εντυπωσιακή είναι η μεταμόσχευση προσώπου τόσο και απίστευτα επικίνδυνη θεωρείται. Συνεπάγεται μια ζωή επιπλοκών, πιθανών λοιμώξεων, χειρουργικών επεμβάσεων, φαρμάκων και τη συνεχή απειλή πιθανής απόρριψης. Ωστόσο, οι αποδέκτες έχουν, συχνά, χάσει τόσα πολλά ώστε να υποστούν τη διαδικασία, αποκαθιστώντας κάτι περισσότερο από ένα μόνον ιστό. Μετά τη λήψη του πρώτου μεταμοσχεύματος στον κόσμο, ο Dinoire, είπε σε μια δήλωσή του, ότι «Μπορεί να είναι το πρόσωπο κάποιου άλλου, αλλά όταν κοιτάω στον καθρέφτη, με βλέπω»,The Local .
Ενώ ιστορικά η διαδικασία άρχισε στη Γαλλία, έχει εφαρμοστεί σε επτά χώρες μέχρι στιγμής. Όταν έγινε για πρώτη φορά, φαινόταν ως ένα θαυμαστό όριο ότι υπήρξε κάποιο επίπεδο επιτυχίας. Απέχει, ωστόσο, από το να θεωρείται ‘’επέμβαση ρουτίνας’’. Οι χειρουργικές τεχνικές, οι τρόποι αντιμετώπισης των επιπλοκών και η επικείμενη απειλή απόρριψης, καθώς και τα φάρμακα που απαιτούνται για την πρόληψη μιας τέτοιας απόρριψης, χρειάζονται περισσότερη έρευνα για να δώσουν στους ασθενείς την καλύτερη ευκαιρία να ζήσουν μία πλήρη ζωή.
Οι μεταμοσχεύσεις προσώπων είναι σε θέση να αντιμετωπίσουν ένα ευρύ φάσμα ιατρικών καταστάσεων που προέρχονται από γενετικές διαταραχές, ατυχήματα ή επιθέσεις. Ένας τραυματισμός μπορεί επίσης, να οδηγήσει σε απώλεια κάποιας λειτουργίας, έτσι ώστε μια μεταμόσχευση θα μπορούσε ενδεχομένως να αποκαταστήσει την ικανότητά τους να αναπνέουν, να τρώνε και να μιλούν καθώς και να τους επιτρέπουν να εμφανίζουν, ξανά, εκφράσεις του προσώπου. Γιατί, μπορεί η δυνατότητα του να αναπνέει και να τρώει ένας άνθρωπος να είναι ζωτικής σημασίας, αλλά και η δυνατότητα του χαμόγελου και του γέλιου δε θα πρέπει να υποτιμάται και να αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι μιας υγιούς ζωής.
