“Αγαπητέ Θεέ” αποτελεί ένα βιβλίο «ύμνο» στη ζωή και στο κατά πόσο τίποτα δεν είναι δεδομένο επειδή το έχουμε σήμερα. Αποτελεί ένα βιβλίο «γροθιά στο στομάχι», αφού δεν το συνοδεύει το κλασικό happy end αλλά μία σκληρή πραγματικότητα. Η πραγματικότητα εκείνη που ορίζει ότι όταν η αρρώστια σου χτυπά την πόρτα, όλα είναι πιθανά άσχετα από ελπίδες, εικασίες και χρήματα. Το αγαπητέ Θεέ δείχνει με τον πιο ιδιαίτερο και μεστό τρόπο την παιδικότητα η οποία δεν χάνεται ακόμα και ένα βήμα πριν τον θάνατο αλλά βρίσκει τρόπο να μετουσιωθεί σε κάτι άλλο.
Οι μέρες που περνάνε πριν τα Χριστούγεννα και ο ήρωας τις μετρά ως μία δεκαετία είναι το πιο συγκλονιστικό τμήμα του βιβλίου, καθώς έμπρακτα και καθαρά δείχνουν πως όσα σχεδιάζουμε και γκρινιάζουμε που αργούν και δεν έρχονται, είναι ρευστά σαν οικοδομήματα στην άμμο. Ίσως, θα έπρεπε να έχουμε μεγαλώσει σκεφτόμενοι ότι και ο Πύργος της Πίζας βγήκε κατά λάθος επικλινής, όμως αυτό τον έκανε ξεχωριστό. Εν τέλει βρήκε τρόπο να μείνει περισσότερο σταθερός σε σχέση με άλλα «ακλόνητα» κτίρια. Ο μικρός Όσκαρ στα δύσκολα δεν χάνει την παιδικότητά του, και ζει τη ζωή που θα έπρεπε να ζήσει σε πολλές δεκαετίες μέσα σε λίγα μερόνυχτα υπενθυμίζοντάς μας ότι πρόκειται για ένα δώρο όχι μια αγγαρεία.
Το Αγαπητέ Θεέ μας θυμίζει να είμαστε άνθρωποι, να αναγνωρίζουμε τη ρευστότητά μας και να μην παιδευόμαστε με τόσο μακρόπνοους στόχους και εγχειρήματα. Όπως, έλεγε και ο Όσκαρ Ουάιλντ «η ζωή είναι πολύ σοβαρή για να μιλήσουμε για εκείνη σοβαρά». Κάποια πράγματα δεν γίνονται αντικείμενο κατανόησης, σχεδιασμού, μελέτης και πρόβλεψης. Πολλές φορές παιδιά σαν τον Όσκαρ που είναι απαλλαγμένα από τα πρότυπα και τα στερεότυπα των μεγαλύτερων και αντιμετωπίζουν σοβαρά θέματα υγείας, επιβίωσης ή κάθε τι άλλο μας αποδεικνύουν το πιο βαθύ νόημα που κρύβεται πίσω από όλο αυτό το εγχείρημα με τίτλο «ζωή». Και δεν είναι άλλο από την ευγνωμοσύνη για όσα έχουμε και την προσπάθεια να κατακτήσουμε κάποια ακόμα για ένα καλό σκοπό.
