Ο Αντρίκος της Ντάναινας, ο Δημητράκης της Μαλιώς και ο Γρηγοράκης της Λέγκως, ήταν φίλοι, γείτονες και συμμαθητές στην πρώτη τάξη του Δημοτικού. Το χωριό τους, γατζωμένο στα πλαϊνά της Αετοράχης, όπως την έλεγαν, καμάρωνε για την θέα που αγνάντευε κάτω στους απλωμένους κάμπους που άλλαζαν χρώματα ανάλογα την εποχή. Πλησίαζαν τα Χριστούγεννα και οι επιθυμίες των τριών παιδιών, που διεκδικούσαν κάτι καινούριο για τις γιορτές ή κάποιο χαρτζιλίκι από τα κάλαντα, ονειροβατούσαν ανάμεσα στο φτωχό και το ασήμαντο. Όταν όμως ήρθε απ` την Αθήνα ο Θείος του Αντρίκου και του έφερε δώρο εκείνη την όμορφη καραμούζα όλα άλλαξαν.
-Ρε συ Αντρίκο δεν μαθαίνεις τα κάλαντα, εσύ να παίζεις με την καραμούζα κι εγώ με τον Γρηγοράκη να τα λέμε; Είπα στον Αντρίκο. Χαχαχ..γέλασε ο Αντρίκος κι άρχισε να πατάει με τα δαχτυλάκια του τις τρυπούλες της καραμούζας. Τέσσερις μέρες ο Αντρίκος είχε ξεκουφάνει το χωριό μέχρι που έμαθε να παίζει τα κάλαντα. Και η μεγάλη μέρα της παραμονής που θ` αρχίζαμε να τα λέμε απ` τό πρωί κι από σπίτι σε σπίτι έφτασε. Η σκυλίτσα όμως του Γρηγοράκη, η Ρεγγίνα, δεν ήθελε ν` αφήσει τον Γρηγοράκη δευτερόλεπτο από τα μάτια της, και το πιο περίεργο ήταν ότι όταν άκουγε να παίζει η καραμούζα, κατά περίεργο τρόπο, έβγαζε απ` το γαυγητό της κάποιους λαρυγγισμούς συμμετέχοντας στη μικρή μας χορωδία. Όλοι απόρησαν τότε και κοίταζαν κατάπληκτοι την ασπρόμαυρη σκυλίτσα, που ενώ συνήθιζαν, όπως παλιά, να δίνουν από ένα μελομακάρονο, ως ανταμοιβή στα παιδιά, τώρα άρχισαν να μας δίνουν δεκάρες ή ακόμη και πενηνταράκια. Κοντοζύγωνε το μεσημέρι, όταν ο Γρηγοράκης έδειχνε κατακόκκινος κι ανήμπορος να μας ακολουθήσει. Έτσι καθισμένος σ` ένα πεζούλι, δάγκωσε ένα μελομακάρονο για να πάρει κουράγιο. Δεν άντεξε όμως άλλο κι έπεσε κατά γης, αφού η Πούντα που είχε αρπάξει, όπως είπε η Μάνα του, ήταν βαριά και ο πυρετός του πήγε στα ύψη. Έτσι τον πήγαμε αγκαλιά στο σπίτι του, αλλά κανείς δεν πρόσεξε ότι η Ρεγγίνα είχε πάρει στο στόμα της το μισό μελομακάρονο που δεν πρόλαβε να φάει ο Γρηγοράκης και το κουβάλαγε στο σπίτι ακουμπώντας το πάνω ξύλινο κρεβάτι του με το αχυρένιο στρώμα. Παιδιά ήμασταν όμως και θέλαμε όλη την ημέρα να λέμε τα κάλαντα, κι έτσι ξεκινήσαμε εκ νέου. Νάσου όμως και πάλι, αχώριστος σύντροφος η Ρεγγίνα, κι ενώ αρχίσαμε να τα λέμε στο σπίτι της θεια-Νίκαινας έβγαλε ξανά το μελωδικό της γαύγισμα η Σκυλίτσα. Κόντεψε να λιποθυμήσει η Θεια-Νίκαινα βλέποντας τούτο το φαινόμενο και παρόλη τη φτώχεια της, μας έδωσε ένα ολόκληρο πενηνταράκι. Πήραμε τα πάνω μας με τον Αντρίκο και βλέποντας τ` ανέλπιστα κέρδη μας δεν αφήσαμε στο χωριό, σπίτι για σπίτι, χωρίς να ψάλλουμε τα κάλαντα παρέα με την Ρεγγίνα. Η χειμωνιάτικη νύχτα όμως έπεφτε νωρίς και το κρύο της ήταν τσουχτερό γι αυτό αποφασίσαμε να μοιράσουμε τα κέρδη μας με τον Αντρίκο. Τότε όμως άρχισε να γαυγίζει ανήσυχα η Ρεγγίνα και να μας δείχνει συνεχώς το δρόμο για το σπίτι του Γρηγόρη. Η αδιαφορία μας όμως, αφού συνεχίσαμε να μετράμε τα λεφτά, την έκανε να πεταχτεί πάνω στα γόνατά μας και να γίνει πιο επιθετική.
-Άντε ρε, μου λέει ο Αντρίκος, τούτο το σκυλί τα καταλαβαίνει όλα, να…θα δεις, ότι αν τα μετρήσουμε μπροστά στον Γρηγόρη θα σταματήσει το γαύγισμα. Έτσι κι έγινε. Όταν ακουμπήσαμε πάνω στο τραπέζι το μερίδιο του Γρηγοράκη, η Ρεγγίνα πηδούσε σαν τρελή απ` τη χαρά της, κουνώντας συνεχώς την ουρά και γλείφοντας με την γλώσσα της το στόμα και την χαμογελαστή μουσούδα της.
Η θεια Λέγκω ήταν απ` τη φύση της σκληρή γυναίκα και δεν πίστευε στα θαύματα, μα όταν μέτρησε τα λεφτά και διαπίστωσε ότι ήταν αρκετά για να πληρώσει τα πάνινα παπούτσια του Γρηγοράκη που είχε παραγγείλει στον Κυρ-Παναγιώτη τον αυγουλά, χαμογέλασε κοιτάζοντας το άρρωστο παιδί. Κανείς δεν άκουσε τι είπε μέσα σ` εκείνο το μουρμουρητό που σύρθηκε στα χείλη της, σίγουρα όμως παραδέχτηκε ότι πάντα θα υπάρχει ζωντανό το πνεύμα των Χριστουγέννων για όλους τους ανθρώπους, ακόμη και μέσ` από τα μάτια ενός σκύλου, γι αυτό και σταυροκοπήθηκε σκύβοντας μ` ευλάβεια.
Δημήτρης Μακρυγιάννης.
