Μια πιο «ανθρώπινη» ματιά της ιδέας του φοβερού και τρομερού θανάτου, ήρθε να παρουσιάσει το πεζογράφημα του Αλβέρτου Καραγιάννη, «Ένας ευαίσθητος Χάρος». Πως γίνεται κάτι τόσο σκοτεινό κι άσχημο, ο μόνος ίσως άξονας, ικανός να δημιουργήσει τόσο αρνητικές σκέψεις και συναισθήματα, να μετατρέπεται σε μια κωμική παράσταση, σχεδόν θεατρική; Ένα γκροτέσκο που διαβάζεται ευχάριστα, γεννώντας ωστόσο τα δικά του φιλοσοφικά ερωτήματα. Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διάνοια.
Δε μένει παρά μία εβδομάδα ώστε ο παλιός Χάρος να βγει στη σύνταξη και τη θέση του να πάρει ένας νέος, πιο δροσερός, πιο ανίδεος με το σκληρό αντικείμενο του θανάτου. Οι δυο τους φαίνεται να τα πηγαίνουν μια χαρά, με ιδιαίτερη χημεία και χιούμορ μάλιστα να τους συνδέει «εγκεφαλικά», όμως η δοκιμαστική εβδομάδα εργασίας δεν είναι μάλλον όπως ακριβώς την περίμενε ο Νέος Χάρος. Εικόνες και καταστάσεις που τον φέρνουν αντιμέτωπο με την ακραία πραγματικότητα των ανθρώπων, τον ταρακουνούν, τον προβληματίζουν, ίσως γκρεμίζουν και τον εσωτερικό του κόσμο, ο οποίος δε μπορεί να είναι τίποτα παραπάνω από… ευαίσθητος! Η αλήθεια τελικά είναι πολύ πιο σκληρή, από ότι κι ένας ασκούμενος χάρος θα περίμενε…
Πόσα ερωτήματα και πόσες σκέψεις να χωρέσουν άραγε σε 66 σελίδες; Υπάρχει άνθρωπος που να έχει συμβιβαστεί με την ιδέα του θανάτου; Ίσως ένα οκτάχρονο παιδί να τα έχει καταφέρει καλύτερα από κάθε ενήλικα σε κάποια παρόμοια κατάσταση, δίνοντας το δικό του μάθημα γενναιότητας. Κι ο πόλεμος; Για ποιο λόγο να υπάρχει μια έννοια σαν κι αυτή, που μόνο της μέλημα είναι να αφαιρεί ζωές άδικα, ικανοποιώντας μονάχα τα αιτήματα των «μεγάλων κεφαλιών»; Αυτά και μερικά ακόμα κοινωνικά ζητήματα θίγονται, τόσο με φρικαλέα ωμότητα, όσο και με κάποια ελάχιστη αβρότητα μέσα στο έργο του Αλβέρτου Καραγιάννη, που με επιτυχία καταφέρνει να διατηρήσει άριστα τις ισορροπίες μεταξύ της μαυρίλας του «Μεγάλου Θεριστή» και του αστείρευτου χιούμορ που ξέχειλο πηγάζει από τις σελίδες.
Σαν μια πρώτη ανάγνωση, το «Ένας ευαίσθητος Χάρος» αφήνει μια ιδιαίτερα ευχάριστη εντύπωση, καθώς είναι σύντομο, υπάρχουν άφθονοι διάλογοι δημιουργώντας την απαραίτητη αμεσότητα που χρειάζεται ο αναγνώστης και στιγμές που μόνο γέλιο καταφέρνουν να προκαλέσουν. Σε δεύτερο χρόνο ωστόσο, πρόκειται για ένα ανάγνωσμα που σκοπό έχει να συγκινήσει, να «μιλήσει» και να «φωνάξει» στη συνείδηση του κάθε αναγνώστη.
Το «Ένας ευαίσθητος Χάρος» καταλήγει να είναι ένα βιβλίο ευχάριστο και διασκεδαστικό με αρκετά βαρύ υπόβαθρο από πίσω του. Εύπεπτο και χαριτωμένο στην αρχή και με ανήσυχο κι επαναστατικό χαρακτήρα στη συνέχεια, παρά τις λίγες σελίδες του, στέκεται ικανό να διχάσει και να τολμήσει να μπει στη σκέψη και στα άδυτα του κάθε αναγνώστη.
