Μια σύγχρονη ποιήτρια, με πλούσιο υλικό στην πολυετή καριέρα της, επιστρέφει δυναμικά, χαρίζοντας στους αναγνώστες της μικρές αρτιστικές στιγμές. Η Αγγελική Δημουλή αποτελεί φαινόμενο στον κόσμο της ποίησης και το αποδεικνύει, όχι μόνο με την τελευταία της συλλογή “Μεταξένια Συρματοπλέγματα”, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διάνοια, αλλά και από την αναγνώριση της δουλειάς της στο εξωτερικό. Αξίζει να σημειωθεί πως η Αγγελική Δημουλή, το 2014, εκπροσώπησε την Ελλάδα στο διεθνές project “Ο Δρόμος Του Κεχριμπαριού”.
Πιάνοντας στα χέρια μου τα “Μεταξωτλα Συρματοπλέγματα” δε θα μπορούσα να δηλώσω κάτι λιγότερο από εντυπωσιασμένη. Με μια πρώτη ματιά πρόκειται για ένα εκδοτικό κομψοτέχνημα, από άποψη αισθητικής τουλάχιστον. Με εξώφυλλο πρωτότυπο και χρώματα που τραβάνε τον μελλοντικό αναγνώστη, στέκεται ικανό να δημιουργήσει εικόνες και συναισθήματα.
“Είναι μάλλον από αυτά τα βιβλία που τα κοιτάς στα ράφια του βιβλιοπωλείου και δεν βλέπεις την ώρα να χωθείς μέσα τους…”
Στο πρώτο ξεφύλλισμα, η εντύπωση αυτή επιβεβαιώνεται. Μικρά, ασπρόμαυρα σκίτσα συντροφεύουν καλλιτεχνικά κάθε ποίημα της συλλογής, δίνοντας πνοή και ζωντάνια σε κάθε στίχο, σε κάθε γράμμα. Το αποτέλσμα, κάτι παραπάνω από μοναδικό, κάτι περισσότερο από μοντέρνο.
“Μεταξένια Συρματοπλέγματα”: ένας τίτλος με πολλές έννοιες.
Και το κείμενο βέβαια δεν υπάρχει περίπτωση να απογοητεύσει κανέναν, ούτε καν τον πιο απαιτητικό λάτρη της ποίησης. Άφθονα με λυρισμό, πλούσια σε βιώματα, η Αγγελική Δημουλή, καταθέτει στο χαρτί τα πιο σημαντικά κομμάτια της. Αν δεν είναι η Μητρότητα ένα απ’ αυτά , τότε ποιο θα μπορούσε να είναι; Άλλωστε τα “Μεταξένια Συρματοπλέγματα” είναι μια συλλογή αφιερωμένη στον γιο της.
“Όταν γεννήθηκες,
Μας δώσαν μέλι και πηλό
άσπρο, με γκρι αρμούς
για να στεριώσεις.”
Βουτιά στο συναίσθημα, κάθε λέξη που σχηματίζει το χρονοδιάγραμμα της παιδικής ζωής. Από τη γέννηση μέχρι την εξέλιξη των πρώτων χρόνων. Μνήμες, στιγμές που ζωντανεύουν με τα πιο μαγικά σχήματα, με τα πιο εντυπωσιακά χρώματα, χαρίζουν την απόλυτη ταύτιση μεταξύ ποιήτριας και αναγνώστη που ψαχουλεύει στο δικό χρονοντούλαπο, δικές του, παρόμοιες αναμνήσεις.
“Φόρεμα γάμου
από λινάρι
βαμβάκι
μαύρο βράχο
νούμερο 31328
γάμος αιμάσσων,
γάμος αναίμακτος
το έραβαν χρόνια.”
Κι όμως, πέρα από τη Μητρότητα, η πένα της Αγγελικής Δημουλή, ταξιδεύει και σε άλλα μέρη, πιο λυπηρά, πιο μακρινά -ευτυχώς-. Είναι ξεκάθαρο κι από το οξύμωρο σχήμα του τίτλου (Σύρμα και μετάξι) . Μέσα από μια μικρή αναφορά στο έργο του Ηλία Βενέζη, δικάζει και καταδικάζει τη συζυγική ζωή. Εικόνες σκληρές, γεμάτες ένταση “πιτσιλάνε” τη χαρά και την αισιοδοξία των περασμένων σελίδων, όσο ανεξίτηλη ή μόνιμη κι αν είναι αυτή.
Τα “Μεταξένια Συρματοπλέγματα” από τις εκδόσεις Διάνοια, αποτελούν ένα στολίδι για την βιβλιοθήκη κάθε βιβλιολάτρη που σέβεται τον εαυτό του. Τόσο αναγνωστικά, όσο κι αισθητικά…
