Το ποίημα αυτό είναι αφενός αρκετά ευκολονόητο και αφετέρου μεταδοτικό ως προς τα συναισθήματα του ποιητή: την θλίψη και την απόγνωση καθώς βλέπει τα χρόνια του να περνούν από μπροστά του. Το ποσοστό θλίψης έρχεται να ισορροπήσει μία αχτίδα αισιοδοξίας σχετικά με τα ζεστά και ζωηρά κεριά που αντιπροσωπεύουν τις ημέρες του μέλλοντος, τις ημέρες εκείνες που δεν έχουν έρθει ακόμη. Στις μέρες εκείνες φωλιάζει για τον ποιητή μία ελπίδα βελτίωσης της παρούσας κατάστασης και νέα όνειρα.
Η αισιόδοξη αυτή οπτική όμως αποδεικνύεται ανήμπορη να απομακρύνει την σκέψη του ποιητή από τα σβησμένα κεριά που αντιπροσωπεύουν όλες εκείνες τις ημέρες που έμειναν πίσω μας, που έφυγαν χωρίς επιστροφή και ούτε πρόκειται να τις ζήσουμε ποτέ ξανά. Η σειρά αυτή στο ποίημα του ποιητή είναι αρκετά μεγάλη γραμμή που ολοένα μεγαλώνει* το παρελθόν του στο ποίημα αυτό δεν είναι ένα καταφύγιο αναμνήσεων στις οποίες προστρέχει νοσταλγικά όταν δεν αισθάνεται καλά στο παρόν του, αλλά μία συσσωρευμένη ποσότητα απαισιοδοξίας και θλίψης που αντικατοπτρίζει τους γοργούς ρυθμούς με τους οποίους φεύγει η ζωή.
Ο ποιητής δηλώνει πως θέλει να κοιτάζει αυτά τα κεριά που έχουν σβήσει, γιατί στεναχωριέται γνωρίζοντας πως κάποτε τα κεριά αυτά ήταν αναμμένα και σκορπούσαν το φως τους, που αντιπροσώπευαν το παρόν και το μέλλον του. Το φως κάθε κεριού διαρκεί ελάχιστα, κάθε μέρα χάνεται αμέσως. Ο ποιητής προσπαθεί να επικεντρωθεί στα εναπομείναντα αναμμένα κεριά, στις μέρες του μέλλοντος δηλαδή παρόλο που δεν είναι δεδομένες. Ο ποιητής δηλώνει πως δεν θέλει να στρέψει το βλέμμα του πίσω στα σβησμένα κεριά και να δει πόσο γρήγορα αυτή η γραμμή μεγαλώνει. Ο ποιητής απελπίζεται στην σκέψη του πόσο γρήγορα περνάει η ζωή του και επιθυμεί να μοιραστεί τον φόβο αυτόν μαζί μας ίσως σε μία προσπάθεια να μας επισημάνει πόσο εφήμερη είναι η ζωή και πόσο επιτακτική η ανάγκη να ζούμε την κάθε στιγμή.
