Το καλοκαίρι δεν αρχίζει όταν πιάσει 30άρι. Αρχίζει όταν μυρίσεις ροδάκινο στην οθόνη, όταν κάποιος χορεύει χωρίς λόγο, όταν ο ήλιος δύει και σε κάνει να θες να στείλεις μήνυμα σε πρώην. Αν θες ταινίες που κουβαλάνε μέσα τους ήλιο, ιδρώτα, έρωτα και ψυχολογικά τραύματα με ωραία φωτογραφία, σου έχουμε το top 5.
1. Call Me by Your Name (2017)
Ιταλία των 80s, σπίτι με αυλή, πατέρας που διαβάζει Ηράκλειτο και γιος που παθαίνει τσότσο με κάθε βλέμμα του Όλιβερ. Μια ιστορία που ξεκινάει σαν διαφήμιση για Aperol και καταλήγει σε κραυγή σιωπής μπροστά στο τζάκι. Ο Έλιο ζει έναν έρωτα που θα θυμάται για πάντα – γιατί ήταν ο πρώτος, ο ανεπαρκής και ο απόλυτα καλοκαιρινός. Αν δεν έκλαψες με το τελευταίο μονόπλανο, είσαι ή ρομπότ ή straight άντρας του Reddit.
2. La La Land (2016)
Jazz, όνειρα, LA και μία από τις πιο κουλ ιστορίες αγάπης που δεν έγιναν ποτέ. Ο Σεμπάστιαν και η Μία φτιάχνουν τον τέλειο κόσμο τους, μέχρι να μπει η ζωή μες στο πλάνο και να τους πετάξει χώρια. Φωτογραφία που σε κάνει να νομίζεις ότι μυρίζει άνθος πορτοκαλιού και χορογραφίες που σου θυμίζουν ότι τελικά δεν χορεύουμε όλοι έτσι στην ταράτσα μας. Καλοκαίρι σημαίνει να ονειρεύεσαι — ακόμα κι αν στο τέλος το πληρώνεις με δάκρυα και jazz πιάνο.
3. Before Sunrise (1995)
Τζέσι και Σελίν, ένα τρένο, μία νύχτα, άπειρα λόγια. Περπατούν στη Βιέννη και μιλάνε σαν φοιτητές που μόλις διάβασαν existentialism για πρώτη φορά. Όλη η ταινία είναι ένας μεγάλος διάλογος και μια μικρή καρδιακή προσβολή για όσους πίστεψαν ποτέ ότι μπορείς να ζήσεις κάτι τέλειο χωρίς να το ξαναδείς ποτέ. Αν μετά θες να πιάσεις κουβέντα σε άγνωστο στο μετρό, πρόσεχε – δεν είσαι στο σινεμά.
4. The Florida Project (2017)
Το πιο φωτεινό δράμα που είδες ποτέ. Η μικρή Moonee ζει δίπλα στην Disneyland, σε ένα μοτέλ με ονομασία για τουρίστες και καθημερινότητα για επιβίωση. Παιδική ανεμελιά με φόντο κατεστραμμένες ζωές, μαμάδες στα όριά τους και τον Willem Dafoe να παίζει τον πιο τρυφερό διαχειριστή μοτέλ στην ιστορία. Είναι σαν να βλέπεις κινούμενα σχέδια σε reality – χαμογελάς, γελάς και μετά σε χτυπάει το φινάλε με μια γροθιά στο στομάχι.
5. Aftersun (2022)
Μια εκδρομή στην Τουρκία όπου φαινομενικά δεν συμβαίνει τίποτα, αλλά μέσα από τη σιωπή, τις Polaroid και τα βουβά βλέμματα, ξετυλίγεται μια ιστορία τόσο ανθρώπινη που πονάει. Ο Paul Mescal είναι ο μπαμπάς που όλοι θα θέλαμε – τρυφερός, αστείος, και στα όρια της κατάρρευσης. Η μικρή Sophie παρατηρεί χωρίς να καταλαβαίνει, κι εμείς καταλαβαίνουμε χωρίς να μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Μετά απ’ αυτό, κάθε παιδική ανάμνηση που είχες αποκτά νέο βάρος.
Καλοκαίρι δεν είναι εποχή, είναι είδος παραίσθησης. Είναι αυτό το συναίσθημα ότι κάτι θα γίνει – κάτι κοσμογονικό, μια συνάντηση, μια αποκάλυψη, ένας μεγάλος έρωτας που θα κρατήσει όσο ένα τραγούδι των Cigarettes After Sex στο ηλιοβασίλεμα. Αυτές οι ταινίες δεν είναι απλά ιστορίες – είναι portals. Σε ρίχνουν σε κόσμους, όπου ο έρωτας συμβαίνει με ένα άγγιγμα ώμου, όπου το φως πέφτει πάντα μαγικά, και οι άνθρωποι μιλάνε σαν να υπάρχει μουσική υπόκρουση ακόμα και στη σιωπή. Είναι υπενθύμιση πως το καλοκαίρι είναι η εποχή των “αν” και των “ίσως”· πως με λίγο ήλιο και μια λανθασμένη ελπίδα, μπορούμε να φανταστούμε ολόκληρες ζωές που δεν ζήσαμε ποτέ.
Οπότε, ναι, πάτα play. Και μην ξεχάσεις να ανοίξεις τα παράθυρα. Ποτέ δεν ξέρεις από πού θα μπει ο έρωτας – ή τουλάχιστον ένα πλάνο που θα σε κάνει να νομίζεις ότι είσαι ο/η πρωταγωνίστρια/ής σε μια arthouse ταινία που παίζει μόνο στο μυαλό σου.
