Η πρόταση της βδομάδας: 500 μέρες με τη Σάμερ
Το καλοκαίρι μπήκε πλέον με άγριες διαθέσεις στην καθημερινότητά μας όπως η Σάμερ μπήκε σαν τυφώνας στη ζωή του Τομ Χάνσεν αλλά και στις οθόνες μας.
Η ταινία (500) μέρες με τη Σάμερ (500 days of summer) είναι μία αισθηματική κομεντί που κυκλοφόρησε το 2009 και μας έκανε να δούμε αυτού του είδους τις ταινίες με άλλο μάτι. Χωρίς καλογυαλισμένο ρομάντζο και «γκλίτερ», ανθρώπινη και πάνω από όλα ειλικρινής, η Σάμερ μοιράστηκε μαζί μας μία (εύπεπτη μεν) αλλά πάνω από όλα ευχάριστη και ως ένα σημείο (αν μπορεί να χαρακτηριστεί έτσι) ρεαλιστική ιστορία.
Μέσα στην καρδιά του φθινοπώρου ο Τομ γνωρίζει τη Σάμερ με την οποία όσο περνάει ο καιρός έρχονται όλο και πιο κοντά. Στην πορεία ο Τομ ερωτεύεται τη Σάμερ, η οποία όμως δεν πιστεύει στον έρωτα. Η ταινία ακολουθεί μία μη γραμμική αφήγηση ξεφεύγοντας από τις χαρακτηριστικές ταινίες του είδους της και μεταφέροντάς μας σε διάφορες στιγμές της σχέσης και της ζωής των δύο πρωταγωνιστών. Αυτή η μη γραμμική αφήγηση είναι που την έκανε να ξεχωρίζει καθώς αγγίζει τον «αποτυχημένο» έρωτα με τον τρόπο που τον αγγίζει και τον θυμάται το ανθρώπινο μυαλό. Αλήθεια, όταν ανακαλούμε μνήμες από έναν παρελθοντικό έρωτα, τις τοποθετούμε ποτέ σε χρονολογική σειρά;
Η ταινία όταν βγήκε αποτέλεσε ασυζητητί μία φρέσκια ματιά όσον αφορά το θέμα και τη δομή των αισθηματικών ταινιών. Κατάφερε να καταστεί το ίδιο «εύπεπτη» με τις ταινίες του είδους προσθέτοντας όμως ένα γοητευτικά ιδιόρρυθμο στοιχείο (Χιπστεράδικο όπως χαρακτηρίζεται σήμερα). Η Σάμερ συνοδεύεται με ωραία μουσική, έξυπνο χιούμορ και πολύ ταιριαστό casting. Οι Τζόζεφ Γκόρντον και Ζόι Ντεσανέλ παίζουν πολύ πειστικά και δίνουν το στίγμα τους στους ρόλους. Η Ντεσανέλ μάλιστα για αρκετό καιρό είχε ταυτιστεί από το κοινό με το ρόλο της Σάμερ, τόσο όσον αφορά το ντύσιμο όσο και στη συμπεριφορά.
Η Σάμερ πέραν του ότι είναι ότι πρέπει για μία χαλαρή καλοκαιρινή προβολή, αφήνει και ένα πολύ όμορφο μήνυμα. Στον έρωτα πολλές φορές δε μπορείς να ξέρεις τι σε περιμένει. Και αυτό είναι απολύτως εντάξει. Κάποιες φορές νομίζουμε ότι βρήκαμε το άλλο μας μισό αλλά πέφτουμε έξω. Πέφτουμε και σηκωνόμαστε ξανά και ξανά γιατί αυτή είναι η φύση του έρωτα, η φύση της ίδιας της ζωής. Αν δύο άνθρωποι δεν καταλήξουν μαζί δε σημαίνει απαραίτητα ότι κάποιος από τους δύο φταίει για αυτό.
Κλείνοντας θα ήθελα να πάρω θέση στο “debate” για το αν η ταινία θα καταλήξει να είναι μια αγαπημένη κομεντί που θα πάρει τη θέση της στα «κλασσικά» του είδους ή αν θα ξεχαστεί λόγω του ότι πλέον δεν αποτελεί τη φρέσκια ιδέα της κουλτούρας που εκπροσώπησε τότε. Πιστεύω πως η Σάμερ έχει όλα τα φόντα για να χαρακτηριστεί ως κλασσική και προσωπικά σκοπεύω να την κάνω rewatch για αρκετά ακόμα καλοκαίρια!
Αγαπημένη σκηνή: Η σκηνή στο παγκάκι
Μπορείτε να δείτε το τρέιλερ εδώ:
