«Η Νύχτα με τη Σιλένα» αφορά έναν άντρα που παρακολουθεί κρυφά μια γυναίκα στο απέναντι κτίριο. Παρακολουθεί κάθε της κίνηση, νιώθοντας έτσι με έναν τρόπο ότι είναι δίπλα της, στον ίδιο χώρο. Μυρίζει το άρωμά της. Έπειτα από χρόνια γνωρίζει μια κοπέλα της νύχτας, ολόμοια με εκείνη που κάποτε ερωτεύτηκε. Κάθε βράδυ έκτοτε, τριγυρνάει στα υποφωτισμένα σοκάκια της πόλης ψάχνοντας την μυστηριώδη εκείνη γυναίκα που έχει κατακτήσει το μυαλό του, την Σιλένα. Θα έδινε τα πάντα για μια νύχτα μαζί της…
Το 1986, στην “καρδιά” των 80’s, ο Δημήτρης Παναγιωτάτος («Μοναξιά μου όλα…») μας συστήνει για πρώτη φορά τον υπνωτιστικά χαοτικό του κόσμο με την πρώτη του ελληνόφωνη κινηματογραφική ταινία, «Η Νύχτα με τη Σιλένα». Φανερά λάτρης του σινεμά, χτίζει νωχελικά μια μυστηριώδη, ερωτική ταινία, στους τόνους του μπλε αλλά και στους ανάλογους ήχους, με blues μουσική υπόκρουση που δίνει τον ρυθμό. Μας παραθέτει μια υφολογικά νουάρ ταινία ερωτισμού και διαστροφής, όπου κάπου ανάμεσα στα ανάμεικτα συναισθήματα των χαρακτήρων του, υποβόσκει το “εγκλωβισμένο” τους συναίσθημα.
Ο Αντρέας (Αντώνης Καφετζόπουλος), περιπλανιέται στο ονειρικό μπλε πέπλο της νύχτας και τον χαρακτήρα του “ντύνουν” οι neon χρωματισμοί που κάνουν την εμφάνισή τους αποκλειστικά μετά τα μεσάνυχτα, την ώρα που κοιμάται η πόλη και διανθίζει το πραγματικό της πρόσωπο. Φωτογράφος και στο επάγγελμα και στην ψυχή και ασυναγώνιστος ταινιοφάγος, ερωτεύεται μια ιδέα, μια φιγούρα που προτιμάει να την απολαμβάνει από απόσταση, χωρίς απαραίτητα να ξέρει να φερθεί ανάλογα με τον κομφορμιστικό τρόπο που είθισται, όταν βρεθεί κοντά της.
«Η Νύχτα με τη Σιλένα» είναι μια κυριολεκτική, περιεκτική και σαφή περιγραφή του δημιουργήματος του Παναγιωτάτου, χαρακτηριστικά που ταιριάζουν “γάντι” και στην ίδια την ταινία. Με μια δόση από «Rear Window» και «Vertigo», μεθυστικά πλάνα και ειλικρινή απλότητα, η ιστορία ξεκινάει ένα βράδυ σαν όλα τα υπόλοιπα, αλλά στην πραγματικότητα δεν τελειώνει πουθενά. Ο Αντρέας πεπεισμένος πως η Σιλένα δεν πρόκειται για αυτή που ψάχνει, όμως έχει μια τρομακτική ομοιότητα με εκείνη, κάνει τα αδύνατα δυνατά να την πείσει να παραδεχτεί πως αυτό το “παιχνίδι” την ιντριγκάρει όσο κι εκείνον. Δηλαδή να παραδεχτεί το αδύνατο και να αφεθεί στα ερωτικά κόλπα της φαντασίας.
Με διάχυτα ερεθίσματα, ο σκηνοθέτης απολαμβάνει να μας εντάσσει στις πιο τρελές πτυχές της πραγματικότητας και να κάνει το αντισυμβατικό, συμβατικό, καθότι με τον τρόπο του, είναι αληθινό και παραδόξως εξαιρετικά συναισθηματικό. Επιβεβαιώνει πως όλα στην ζωή είναι ένα παιχνίδι και αν όλοι οι παίκτες είναι σύμφωνοι με τους κανόνες του, δεν αξίζει να το πάει κανείς μέχρι το τέλος;
