« Οι Αισθηματίες », αποτελούν την τρίτη ταινία του Νίκου Τριανταφυλλίδη και το κύκνειο άσμα του στον χώρο της μυθοπλασίας. Πρόκειται για μια ταινία πολύπλευρη που δεν γίνεται χαοτική, για μια ταινία που αναπολεί το παρελθόν με μια εντελώς φρέσκια ματιά. Νέο-νουάρ στοιχεία συναντούν απίστευτα ρομαντικούς ήρωες που κοιτάζουν κατάματα τον κυνισμό. Οι Αισθηματίες είναι άνθρωποι, γεννημένοι σε λάθος εποχή. Τα συναισθήματά τους ορίζουν τις πράξεις τους και τελικά την πληρώνουν. Μελαγχολικό, αλλά πικρόχολα αστείο το φιλμ του Τριανταφυλλίδη λέει την δική του αλήθεια. Αυτή δεν είναι άλλη από το ότι η αγάπη είναι το δυνατότερο συναίσθημα σε αυτόν τον κόσμο. Γι’ αυτήν και μόνο αξίζει κανείς να ζήσει ή να πεθάνει, αφού ορίζει τα πάντα.
Υπόθεση
Ένας μεσήλικας μεγαλοαστός με το παρατσούκλι ο «Δάσκαλος», ζει απομονωμένος στην παραθαλάσσια έπαυλή του μαζί με την κόρη του. Τα φαινόμενα απατούν ,όμως, αφού πρόκειται για έναν αρχαιοκάπηλο που διακινεί τα κλοπιμαία του μέσα σε νεκροφόρες. Ο Ερμής και ο Γιάννης, είναι οι πρωταγωνιστές που αναλαμβάνουν τις βρομοδουλειές του μυστηριώδους αφεντικού τους. Τα πράγματα θα πάρουν νέα τροπή, όταν τυφλωθούν από την αγάπη. Ο Ερμής ερωτεύεται την κόρη του Δασκάλου, ενώ ο Γιάννης μία πόρνη πολυτελείας. Αμφότεροι, ως Αισθηματίες, πρέπει να υπερασπιστούν όχι μόνο τους ίδιους, αλλά την ιδέα της αγάπης.
Η ταινία βασίζεται σε μεγάλο βαθμός στις αντιθέσεις. Το όμορφο παλιό ανταγωνίζεται το κακόγουστο καινούριο. Η ζωή κλείνει το μάτι στον θάνατο μέχρι αυτός να την αιχμαλωτίσει. Η φιλοσοφία συναντάει την κυνικότητα και ο πεσιμισμός μαζί με την αισιοδοξία υπηρετούν την ματαιότητα των πάντων. Αυτά τα γοητευτικά ασύμμετρα ζευγάρια διαμορφώνουν τον τελικό χαρακτήρα της ταινίας, που δεν είναι άλλος από την σου-Ρεάλ πραγματικότητα της. Ο Τριανταφυλλίδης, δεν αποφεύγει επίσης να σχολιάσει με κραυγαλέα παραδείγματα την σύγχρονη Ελλάδα της οικονομικής κρίσης. Ο τηλεπωλητής αρχαίων κειμηλίων και ο διεστραμμένος τροϊκανός, μπορεί φαινομενικά να είναι καρικατούρες που τελικά δεν απέχουν τόσο από την πραγματικότητα.
Η τζαζ σκηνοθεσία του Τριανταφυλλίδη, αναδεικνύεται αρχικά από την καταπληκτική φωτογραφία του Γιάννη Κοτρώτση. Στην συνέχεια αναλαμβάνει δουλειά το εξαιρετικό καστ. Ο πολύπειρος Τάκης Μόσχος αποδίδει με ωριμότητα τον ρόλο του παντογνώστη και πανίσχυρου Δασκάλου. Οι δύο Αισθηματίες, όντας εντελώς αντίθετοι δημιουργούν τελικώς ένα εξαιρετικό δίδυμο. Ο Χάρης Φραγκούλης με μια παιδική αφέλεια λογομαχεί μάταια με τον μελαγχολικό και κατασταλαγμένο Δημήτρη Λάλο. Τέλος, ιδιαίτερη αναφορά αξίζουν οι μουσικές επιλογές της ταινίας. Ο Λευτέρης Μυτιληναίος συναντά την γαλλική όπερα και τον Αττίκ, ενώ οι Κορέ Ύδρο συνδυάζονται ιδανικά με τον The Boy, που υπογράφει το σάουντρακ.
« Οι Αισθηματίες », είναι μια ιδιαίτερη ταινία του ελληνικού σινεμά που δεν έχει λάβει την αναγνώριση που της αξίζει. Ίσως έτσι να είναι καλύτερα βέβαια, γιατί δίνεται η ευκαιρία σε αυτούς που την αναζητούν να την ανακαλύψουν τυχαία. Το τελευταίο φιλμ του Τριανταφυλλίδη ξεχωρίζει, γιατί χρησιμοποιεί τις βάσεις με τρόπο που δεν έχει ξαναγίνει. Είναι μια ταινία που μιλάει για την αλήθεια του καλλιτέχνη, φτιαγμένη με αληθινό τρόπο. Είναι μια ταινία φόρος τιμής σε όσους διέπραξαν το μοιραίο έγκλημα να αγαπήσουν. Ένα έγκλημα, που θεωρείται κακούργημα στον σύγχρονο κόσμο…
