Η πρόταση της βδομάδας: Μια καλτ πριγκίπισσα
Αυτή την (άλλη μία) βδομάδα καραντίνας αλλάζουμε τελείως τόσο το είδος της ταινίας όσο και την εποχή της! Χρειαζόμαστε πιστεύω λίγη μαγεία, αυτές τις μέρες. Τη μαγεία θα μας δώσει η ταινία αυτής της βδομάδας, η Πριγκίπισσα νύφη (γνωστό και ως Τρελές Ιστορίες Ερωτα και Φαντασίας) του 1987. Ένα νοσταλγικό παραμύθι γεμάτο εύστοχο χιούμορ το οποίο κατάφερε να διεκδικήσει τον τίτλο του κλασσικού.
Ένας παππούς διαβάζει το ακόλουθο παραμύθι στον επιφυλακτικό και δύσπιστο εγγονό του. Το παραμύθι της πριγκίπισσας νύφης περιστρέφεται γύρω από τον έρωτα της πριγκίπισσας Μπάτερκαπ με το «χωριατόπαιδο» Γουέστλυ. Ο έρωτας των δύο (ή μάλλον αυτό που φαίνεται να είναι η αληθινή αγάπη) περνάει από πολλά εμπόδια τα οποία περιστοιχίζονται από ξιφομαχίες, βασανιστήρια, πειρατές, γίγαντες, μαγεία και θαύματα. Την περιπέτεια ζουν μαζί τους ο Ισπανός ξιφομάχος Ίνιγκο Μοντόγια, ο καλοκάγαθος γίγαντας Φέζικ αλλά και ο (απολαυστικά) κακός πρίγκιπας Χαπερντικ. Οι «δεύτεροι» ρόλοι είναι το ίδιο (αν όχι και περισσότερο) συμπαθείς και απολαυστικοί με τους πρωταγωνιστές, ενώ η ιστορία του Ισπανού ξιφομάχου που έχασε τον πατέρα του και αποζητά εκδίκηση καταφέρνει να κερδίσει την παράσταση.
Την ταινία σκηνοθέτησε ο Ρομπ Ράινερ ενώ τους πρωταγωνιστές ενσάρκωσαν οι Κάρι Ελγουις, Ρόμπιν Ράιτ, Μάντι Πατίνκιν. Την προσαρμογή του σεναρίου έκανε ο συγγραφέας του ομώνυμου βιβλίου, Γουίλιαμ Γκόλντμαν. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι ενώ η Πριγκίπισσα νύφη δεν αποτέλεσε εισπρακτική επιτυχία, αφότου κυκλοφόρησε σε βιντεοκασέτες κέρδισε όλο και περισσότερο κόσμο και κατάφερε με τα χρόνια να γίνει μία κλασσική καλτ ταινία.
Η επιτυχία της «Πριγκίπισσας» οφείλεται σε ποικίλους παράγοντες. Καταρχάς η ταινία δεν ανήκει καθαρά σε ένα είδος καθώς παντρεύει το ρομαντικό στοιχείο με την περιπέτεια και την κωμωδία. Θα μπορούσε να ειπωθεί (και έχει ειπωθεί από κριτικούς) ότι φτάνει τα όρια της παρωδίας. Ταυτόχρονα επιτυγχάνει να ανανεώσει το παραμυθικό είδος δίνοντάς του μία εντελώς φρέσκια μορφή. Ειλικρινής, χωρίς υπερβολές και αφοπλιστικά αθώα, η «πριγκίπισσα» μπορεί να διασκεδάσει και να χαρίσει όμορφες στιγμές σε μικρούς και μεγάλους. Το ευφυές της χιούμορ αν και 30 ετών δεν παύει να είναι φρέσκο και σύγχρονο.
Ένα ακόμα κομμάτι που πείθει το κοινό σήμερα να γνωρίσει ή να ξανά γνωρίσει την πριγκίπισσα νύφη είναι η ρέτρο αισθητική που αποπνέει η ταινία. Δεν υπάρχουν κραυγαλέα εφέ και CGI και αποδεικνύεται πως δεν τα χρειάζεται κιόλας. Το παραμυθικό στοιχείο δουλεύει μέχρι και σήμερα καλύτερα με τα πιο «παλαιάς κοπής» σκηνικά, το ελαφρώς καρτουνίστικο αλλά παράλληλα θεατρικό παίξιμο και στήσιμο και τη διάχυτη αθωότητα. Αν και ο παππούς λέει στον εγγονό του στην αρχή πως «όταν ήμουν στην ηλικία σου η τηλεόραση ήταν απλώς βιβλία» αξίζει να τον παρακούσουμε και να ταξιδέψουμε με αυτή την ταινία!
Αγαπημένη σκηνή:
Μπορείτε να δείτε το τρέιλερ εδώ:
