Πριν λίγες μέρες κυκλοφόρησε σε επιλεγμένες αίθουσες (από την πάντα αξιόπιστη Weird Wave) το γαλλικής παραγωγής Joueurs, ελληνιστί Παιχνίδια Φωτιάς, μια ταινία που ασχολείται με την δύναμη του εθισμού και την προσκόλληση σε τοξικές σχέσεις. Έτσι λοιπόν κι εμείς παρακολουθήσαμε αυτό το – μάλλον μέτριο- κινηματογραφικό εγχείρημα και σας το παρουσιάζουμε.
Η πλοκή
Η Ella (Stacy Martin) δουλεύει ως σερβιτόρα στο εστιατόριο του πατέρα της. Μια μέρα προσλαμβάνει τον Abel (Tahar Rahim), ο οποίος κλέβει τα λεφτά του ταμείου και αναγκάζει την Ella να τον κυνηγήσει μέσα από μετρό και δρομάκια. Τελικά οι δυο τους καταλήγουν σε μια χαρτοπαιχτική λέσχη όπου (υπό την σαγήνη του Abel) αρχίζουν και παίζουν ασταμάτητα. Σύντομα αναπτύσσουν μια ερωτική σχέση, η οποία όμως κλονίζεται βαθμιαία από τον εθισμό του Abel στον τζόγο κάθε λογής. Αρχίζει και χρωστάει λεφτά, αναγκάζοντας κιόλας την Ella να δανειστεί από τους γονείς της ώστε να ξεπληρώσει τους πιστωτές. Η τελευταία βάζει ενέχυρο μέχρι και το παλτό της για να υποστηρίξει τον σύντροφό της, ο οποίος της ωθεί σε μια ηθικο-οικονομική κατηφόρα, με τους μπράβους να χτυπάνε την πόρτα απαιτώντας την πληρωμή του μεγάλου χρέους που έχει συσσωρεύσει ο Abel.
Η κριτική
Ας αρχίσουμε από τα θετικά: τα Παιχνίδια Φωτιάς είναι μια αρκετά ψυχαγωγική ταινία, που δεν σε κάνει να βαριέσαι και τόσο εύκολα: τα γεγονότα διαδραματίζονται γρήγορα, όπως και η κάθοδος των ηρώων (που ως σαδιστές θεατές μας διασκεδάζει).
Ταυτόχρονα, το πρωταγωνιστικό δίδυμο κάνει πολλή καλή δουλειά: η Stacy Martin (γνωστή για την εξαιρετική της ερμηνεία στο Nymphomaniac του Trier) αποδίδει δεξιοτεχνικά την αβεβαιότητα της κεντρικής ηρωίδας, την πτώση της, καθώς και την τοξική της δέσμευση στον (αυτο-)καταστροφικό Abel. Ο Tahar Rakim από την άλλη ερμηνεύει πολύ καλά την αστάθεια, την ανευθυνότητα και την γυαλάδα στο μάτι ενός ατόμου που παίζει όλη την περιουσία του σε ένα παιχνίδι.
Παρόλα αυτά βλέποντας κανείς τα Παιχνίδια Φωτιάς αισθάνεται σαν να πρόκειται για μια χαμένη ευκαιρία. Η ταινία αδυνατεί να εμβαθύνει στην τοξική σχέση των δύο κεντρικών ηρώων, ούτε και να αναλύσει τα κίνητρα που ωθούν κάποιον σε μια τέτοια εξάρτηση και εθισμό. Αντίθετα αυτά τα θέματα αντιμετωπίζονται μάλλον επιφανειακά και θυσιάζονται στον βωμό της γρήγορης και σχετικά διασκεδαστικής εξιστόρησής τους. Φαίνεται λοιπόν η ιστορία να κάθεται πάνω στην επιφάνεια του εθισμού χωρίς να έχει το θάρρος να εισδύσει στο βάθος του.
Ταυτόχρονα, προς το τέλος αισθάνεται κάποιος την ταινία να “τραβάει” ελαφρώς, προσπαθώντας να εκβιάσει ένα συναίσθημα που η επιφανειακότητά της δεν της επιτρέπει να αφυπνίσει.
Είναι λοιπόν τα Παιχνίδια Φωτιάς μια καλή ταινία; Είναι μάλλον μια καλούτσικη ταινία, που είχε βγάλει φτερά αλλά δεν κατάφερε ποτέ να πετάξει.
