Η ΕΡΤ, ένα κανάλι το οποίο ουκ ολίγες φορές έχει -με έναν εντελώς περίεργο και τυχαίο(;) τρόπο- τιμήσει την «γκάφα», από όπου και αν αυτή προέρχεται, κατάφερε πριν από λίγες ημέρες να δείξει σε όλους όσοι μιλούν ειρωνικά και γεμάτοι χλευασμό για τα φεμινιστικά κινήματα ανά τον κόσμο, πως τελικά ίσως να έχουν άδικο. Μεγάλο άδικο. Εμπρός… πίσω, λοιπόν!
Ο λόγος γίνεται, για τον τίτλο, τον οποίον επέλεξε η πρωινή εκπομπή της ΕΡΤ, για να παρουσιάσει ένα μικρό κορίτσι που βραβεύτηκε στο διαγωνισμό «Ο μικρός Ευκλείδης».
Οι παρουσιαστές εξηγούσαν ότι και τα κορίτσια μπορεί να είναι καλά στα Μαθηματικά, ενώ το σούπερ κάτω από το μικρό κορίτσι έγραφε «ΚΑΙ ΤΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΑ ΣΤΑ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ ». Ω, ναι!
Όταν ρωτήθηκε για την επιτυχία της η μικρή Λουίζα απάντησε φυσικά και αδιάφορα «είμαι πολύ χαρούμενη, αλλά εντάξει πιστεύω ότι προσπάθησα αρκετά και η προσπάθειά μου απέδωσε».
«Εσείς τα κορίτσια τελικά είστε πιο έξυπνα», είπε μετά ο παρουσιαστής με την μικρή να μην απαντά καν στο σχόλιο.
Η μικρή Λουίζα λοιπόν, κέρδισε έναν διαγωνισμό μαθηματικών, κλήθηκε να παρουσιαστεί σε μια πρωινή εκπομπή της κρατικής τηλεόρασης της χώρας της και το πιθανότερο είναι πως βρέθηκε σκεπτόμενη για το αν τελικά, ίσως να αποτελεί την εξαίρεση του κανόνα, καθώς σύμφωνα με τον παρουσιαστή τα κορίτσια είναι τελικά πιο έξυπνα. Τελικά;
Ας μη συζητήσουμε για τα ευκόλως εννοούμενα -δυστυχώς ακόμα και εν έτει 2017 δεν εννοούνται καθόλου-, για το γεγονός δηλαδή πως δεν θα έπρεπε πουθενά να υπάρχει σεξισμός, να μην υφίσταται καμία διάκριση απέναντι στα δύο φύλα, είτε φυσικά μιλάμε για παιδιά, είτε για ενήλικες. Πώς μπορεί να εξηγήσει κανείς το γεγονός, πως κάποιος ανοίγει την τηλεόραση και βλέπει έναν «ωραιότατο» σεξιστικό τίτλο; Ναι, σίγουρα πολλοί θα πούνε πως δεν περίμεναν και τίποτα καλύτερο από το μέσο της τηλεόρασης, πόσο μάλλον από το κανάλι της ΕΡΤ. Αλλά όχι, πρέπει κάποια στιγμή να αρχίσουμε να έχουμε πραγματικές και μεγάλες απαιτήσεις από τα μέσα ενημέρωσης και από καθετί που απευθύνεται σε ένα ευρύ κοινό, και όχι μόνο.
Όταν ακόμα και το μεγαλύτερο μέρος των παιδικών παραμυθιών μιλούν για πριγκίπισσες που γίνονται ευτυχισμένες μόνο όταν βρουν τον πρίγκιπά τους, δίνοντας μηδαμινή σημασία στον δυναμισμό και την ανεξαρτησία μιας γυναίκας, ενώ από την άλλη τα αγοράκια «πρέπει» από μικρή κιόλας ηλικία να συμπεριφέρονται ως σκληρά «αντράκια», παίζοντας μόνο με «αγορίστικα» παιχνίδια και όχι με κούκλες, για παράδειγμα, τότε κάτι πάει πάρα πολύ στραβά.
«Οι άντρες δεν κλαίνει, μονάχα δακρύζουν… οι γυναίκες πρέπει πάνω από όλα να είναι καλές νοικοκυρές… τα αγοράκια δεν μπορούν να ασχολούνται με το μπαλέτο… είναι ασυνήθιστο για ένα κορίτσι να ασχολείται με το ποδόσφαιρο…»
Όλα τα παραπάνω, αποτελούν σοβαρές προκαταλήψεις, οι οποίες το μόνο που μπορούν να καταφέρουν είναι να δημιουργήσουν σε ένα παιδάκι δισταγμούς και κόμπλεξ για τις επιθυμίες και τα ενδιαφέροντά του. Κανείς δεν είπε πως ο άνδρας και η γυναικα είναι ίδιοι. Όχι, φυσικά και είναι διαφορετικοί, μα επιβάλλεται να αντιμετωπίζονται ως ίδιοι. Ναι, λυπάμαι που το 2017 χρειάζεται να γράψω την προηγούμενη πρόταση. Λυπάμαι ακόμα περισσότερο, που η αληθινή ισοτιμία ανάμεσα στα δύο φύλα αποτελεί ακόμα ζητούμενο. Λυπάμαι που ακούμε και βλέπουμε δημοσίως λόγια και πράξεις, που μοιάζουν να έχουν «ντυθεί» με ρούχα του Μεσαίωνα.
Εμπρός… πίσω, λοιπόν!
