Τα παιδιά είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο σε αυτήν τη ζωή. Όταν γεννιούνται είναι μικρές “τυλιγμένες μπαλίτσες” που μέρα την ήμερα αρχίζουν και ξεδιπλώνονται. Αυτά τα μικρούλικα πλασματάκια μόλις έρθουν στον κόσμο γίνονται έκθεμα σε συγγενείς, φίλους, γνωστούς που θέλουν να τα βλέπουν να κουνάνε χεράκια ποδαράκια και να τα χαζεύουν. Τα παιδιά όμως δεν είναι μόνο να τα χαζεύεις επειδή είναι χαριτωμένα. Οι γονείς ξετρελαίνονται (ειδικά αν είναι και το πρώτο), παππούδες και λοιποί συγγενείς συμπεριφέρονται λες και δεν έχουν ξαναδεί μωρό. Θα μου πεις η χαρά, η προσμονή τόσους μήνες, η ευτυχία που φέρνουν τα παιδιά. Ναι όλα είναι αλλά από δω και πέρα ξεκινάει η δουλεία. Πρέπει να βάλεις στην άκρη την χαριτωμενιά και το ναζιάρικο ύφος τους που τις περισσότερες φορές σε κάνουν ότι θέλουν γιατί πρέπει να πλάσεις σωστούς χαρακτήρες τώρα που ο πηλός είναι εύκαμπτος.
Παρατηρώ τους ανθρώπους όταν είμαι σε ένα σπίτι που υπάρχει ένα μωρό. Όλοι συμπεριφέρονται λες και αυτό το μικρό πλασματάκι θα μείνει έτσι, δε θα μεγαλώσει. Ή ένα μικρούλι να αλλάζει συνέχεια αγκαλιές από ότι αλλάζει κουστούμια ένας θεατρίνος στην σκήνη.
Έρχεται η χαριτωμένη για εμένα ηλικία που προσπαθεί να μιλήσει, να περπατήσει και να αρχίσεις να συνεννοηθείς με αυτό το μικροσκοπικό ανθρωπάκι. Από εδώ αρχίζει ή δουλειά. Πρέπει να του μάθεις, να το διδάξεις και μέχρι να περάσει για πρώτη φόρα την πόρτα του σχολείου να έχεις δημιουργήσει μια σωστή βάση για έναν εξαιρετικό χαρακτήρα.
Τα παιδιά μας μιμούνται:
Τα παιδιά είναι ο καθρέφτης μας. Ό,τι κάνουμε κάνουν. Όπως έλεγαν και οι παλιοί “τα παιδιά ότι βλέπουν κάνουν”. Ένα παιδί έχει για πρότυπα τους γονείς του. Ευθύνεσαι για τι θα του μεταδώσεις. Γι’ αυτό και οι κινήσεις του σώματος, τα λόγια και οι αντιδράσεις σας, είναι τα πρώτα πράγματα που θα αντιγράψει από εσάς το παιδί.
Το παιδί ακούγοντας τον τρόπο που μιλάτε και βλέπει τις κινήσεις του σώματος και τις χειρονομίες σας θα προσπαθήσει να τις μιμηθεί και το ίδιο. Όταν σας δει πως είναι η συμπεριφορά προς τους άλλους θα κάνει και αυτό το ίδιο. Τις αντιδράσεις σας όταν χαίρεστε, όταν ξεσπάτε, όταν θυμώνετε, ακόμα και τη διατροφή σας.
Μπορεί να υιοθετήσει το χιούμορ του γονιού αλλά και το να μάθει να βρίζει αν ακούει από τον γονιό να κάνει το ίδιο. Θα μάθει να είναι ρατσιστής αν βλέπει πως συμπεριφέρεται ο ίδιος του ο γονιός σε άτομα διαφορετικά από εκείνο.
Αν βλέπει βία ή να σηκώνει ο γονιός το χέρι του θα το κάνει και αυτό αφού πιστεύει πως ο γονιός τα κάνει όλα σωστά.
Οι συνήθειες που έχουν οι γονείς είναι αντιγράψιμες. Αν σε βλέπει να πετάς στα σκουπίδια το χαρτάκι και όχι να ανοίγεις το παράθυρο του αυτοκινήτου για να πετάξεις τα σκουπίδια θα το κάνει και εκείνο.
Τον τρόπο που περνάει ο γονιός τον ελεύθερο χρόνο του. Αν το παιδί βλέπει τον γονιό συνέχεια μπροστά από την οθόνη ενός υπολογιστή θα υιοθετήσει την ίδια συνήθεια. Ενώ αν ασχολείται με τον αθλητισμό θα το μυήσει στον αθλητισμό.
Τα παιδιά είναι ο καθρέφτης μας. Είναι ό,τι πούμε, ό,τι κάνουμε.
Βάλε όρια και επιβράβευσε:
Τα όρια μέσα στην οικογένεια λειτουργούν όπως οι νόμοι για μια κοινωνία. Με τα όρια μπορούμε να πετύχουμε μια οικογενειακή οργάνωση. Τα όρια δεν αρέσουν στα παιδιά και αντιδρούν ταυτόχρονα όμως τους προσφέρουν ασφάλεια. Μπορεί οι γονείς να απαγορεύουν ταυτόχρονα όμως ασχολούνται με τα παιδιά. Ένας γονιός που θέλει να βάζει όρια στα παιδιά του δε σημαίνει πως τα τιμωρεί, απλά θέλει τα παιδιά του να ακολουθούν κάποιους κανόνες. Είναι για το καλό των παιδιών. Οι καθαροί κανόνες και η αυστηρή τήρηση τους προσφέρουν ασφάλεια και σταθερότητα.
Όταν τα παιδιά ακολουθούν τους κανόνες επιβράβευσέ τα. Πες μπράβο για κάτι που έκανε και ας μην είναι τέλειο στην αρχή θα γίνει μετά. Παρότρυνε με εκπαιδευτικά παιχνίδια και ασχολίες.
Μην αφήνεις να εμπλέκεται κανένας όταν βάζεις τα όρια σου στα παιδιά:
Τα παιδιά είναι δικά σου και το πώς θα τα μεγαλώσεις αφορά εσένα και μόνο. Όλοι θα θέλουν να μπλεχτούν και όλοι θα πουν πως αυτό που κάνεις δεν είναι σωστό. Λάθος, θα μεγαλώσεις τα παιδιά σου όπως εσύ κρίνεις. Παππούδες και γιαγιάδες τι γίνεται όμως, στο όνομα αυτής της αγάπης, μπαίνουν λίγο πιο βαθιά στα μονοπάτια ανατροφής που έχουν χαράξει η μαμά και ο μπαμπάς και προσπαθούν να φτιάξουν και τα δικά τους παράπλευρα «δρομάκια»; Μπερδεύοντας το “μεγαλώνω το εγγόνι μου με τρυφερότητα και αγάπη” και του “κακομαθαίνω το εγγόνι μου”. Θα ήταν θεμιτό να γίνεται ξεκάθαρη με το ποια χατίρια επιτρέπονται, πόσο σημαντικό είναι να λέμε και «όχι» στα παιδιά, πόσα και ποια δώρα είναι θεμιτά και πόσο συχνά πρέπει να γίνονται, ποιες ώρες το παιδί μπορεί να βλέπει τηλεόραση, πόσο συχνά επιτρέπονται τα γλυκά και τα παγωτά, ποια ώρα πρέπει να πέσει το παιδί για ύπνο κ.λπ.
Τα παιδιά δεν καταλαβαίνουν τη σημασία του να αναστέλλουν τις επιθυμίες τους, να ασκούν αυτοέλεγχο, να λειτουργούν υπεύθυνα, να συμπονούν τους γύρω τους.
Οι παππούδες από την άλλη δε θέλουν να αναστέλλουν την επιθυμία των εγγονών τους με αποτέλεσμα αυτό να συμβάλει στο να μη μάθουν να έχουν αυτοέλεγχο και στην άρνηση των γονιών τους να γίνονται επιθετικά.
