Τι σημαίνει για μένα η ευγνωμοσύνη
Για μένα, η ευγνωμοσύνη δεν είναι απλώς μια λέξη. Είναι στάση ζωής. Επιλέγω να βλέπω όσα έχω. Όχι όσα μου λείπουν. Δεν προσποιούμαι ότι όλα είναι τέλεια. Αντίθετα, αναγνωρίζω την πραγματικότητα. Και μέσα σε αυτήν, βρίσκω κάτι καλό.
Σύμφωνα με την θετική ψυχολογία, η ευγνωμοσύνη βοηθά τον εγκέφαλο να εστιάζει στη θετική εμπειρία. Αυτό αλλάζει τον τρόπο σκέψης μου.
Πώς η ευγνωμοσύνη αυξάνει τη χαρά
Όταν νιώθω ευγνωμοσύνη, αλλάζει η διάθεσή μου. Σχεδόν άμεσα. Ο εγκέφαλός μου σταματά να ψάχνει συνεχώς προβλήματα. Αντί γι’ αυτό, ηρεμεί. Έρευνες δείχνουν ότι η ευγνωμοσύνη αυξάνει τα επίπεδα ντοπαμίνης και σεροτονίνης, των ορμονών της χαράς.
Έτσι νιώθω πιο σταθερός. Πιο παρών. Πιο ήρεμος.
Το πραγματικό μυστικό
Το μυστικό δεν βρίσκεται στα μεγάλα, αλλά στα μικρά.
Δεν περιμένω μια τέλεια ζωή για να νιώσω ευγνωμοσύνη. Αν το έκανα, θα ανέβαλα συνειδητά τη χαρά μου για αργότερα και συχνά δεν φέρνω ποτέ το «αργότερα». Γι’ αυτό επιλέγω το τώρα: έναν καφέ, μια ανάσα, μια ήσυχη στιγμή.
Στο βιβλίο «Η Φυσική της Ψυχής» του Fabio Marchesi, συναντώ μια θεμελιώδη ιδέα.
Δεν αφήνω τα γεγονότα να καθορίζουν την ψυχική μου κατάσταση. Την καθορίζω εγώ, μέσα από το επίπεδο της συνείδησής μου. Στρέφω την προσοχή μου και διαμορφώνω την εμπειρία μου. Όταν εστιάζω στην έλλειψη, συσπώ την ψυχή μου, ενώ όταν εστιάζω στην ύπαρξη, τη διαστέλλω.
Η ευγνωμοσύνη, λοιπόν, δεν είναι αντίδραση, αντιθέτως είναι επιλογή συχνότητας. Επιλέγω να συντονιστώ με ό,τι υπάρχει. Εκείνη τη στιγμή, η ενέργειά μου αλλάζει. Το σώμα ηρεμεί. Η σκέψη καταλαγιάζει. Δεν χρειάζεται να αλλάξει τίποτα εξωτερικά.
Στη «Σχολή των Θεών» του Elio D’Anna, η διδασκαλία πηγαίνει ακόμα βαθύτερα. Εκεί μαθαίνω ότι η χαρά δεν είναι αποτέλεσμα επιτυχίας. Είναι προϋπόθεση. Όταν βρίσκομαι σε εσωτερική αρμονία, η ζωή αρχίζει να ρέει διαφορετικά. Δεν αγωνίζομαι ενάντια στη στιγμή. Συνεργάζομαι μαζί της.
Η ευγνωμοσύνη με επαναφέρει σε αυτή τη συνεργασία. Με φέρνει πίσω στο παρόν. Με αποσπά από τη συνεχή αναζήτηση του «περισσότερου». Έτσι, μέσα σε αυτή τη σιωπηλή αποδοχή, γεννώ τη χαρά.
Όσο εκτιμώ πιο απλά πράγματα, τόσο καθαρίζω την ενέργειά μου.
Δεν σκορπίζω τον εαυτό μου σε συγκρίσεις.
Δεν παγιδεύω τη σκέψη μου σε προσδοκίες. Παραμένω παρών. Και η παρουσία αυτή γεμίζει την ψυχή.
Ευγνωμοσύνη στις δύσκολες στιγμές
Δεν νιώθω πάντα καλά. Και είναι φυσιολογικό. Ωστόσο, όταν περνάω δύσκολα, η ευγνωμοσύνη με κρατά όρθιο. Έτσι, δεν χάνω την εσωτερική μου ισορροπία. Με βοηθά να δω ότι δεν χάθηκαν όλα. Ότι κάτι καλό υπάρχει ακόμα. Η ψυχολογία μιλά για συναισθηματική ανθεκτικότητα και η ευγνωμοσύνη την ενισχύει.
Πώς την εφαρμόζω καθημερινά
Δεν κάνω κάτι περίπλοκο. Κάθε βράδυ σκέφτομαι τρία πράγματα για τα οποία νιώθω ευγνωμοσύνη. Μικρά πράγματα και Αληθινά. Λέω «ευχαριστώ» πιο συχνά και το εννοώ. Εν τέλει, αυτή η απλή συνήθεια αλλάζει τη μέρα μου και τη φυσιολογία μου, μέσω νευροπλαστικότητας.
Η ευγνωμοσύνη στις σχέσεις μου
Καθώς εκφράζω ευγνωμοσύνη στους άλλους, σταθερά ενισχύω τις σχέσεις μου. Έτσι, οι άνθρωποι νιώθουν ότι τους βλέπω και ότι τους αναγνωρίζω. Ότι τους εκτιμώ. Αυτό δημιουργεί σύνδεση. Και η σύνδεση φέρνει χαρά.
Ένα μικρό βήμα αρκεί
Δεν χρειάζεται να αλλάξω τη ζωή μου. Αλλάζω τον τρόπο που τη βλέπω και αυτό αρκεί. Η ευγνωμοσύνη δεν μου δίνει περισσότερα. Μου δείχνει την αξία αυτών που ήδη έχω.
Δεν χρειάζομαι περισσότερα για να νιώσω πλήρης, φτάνει να είμαι παρών σε όσα ήδη υπάρχουν.
Και αυτό κάνει όλη τη διαφορά.
«Πάντα να ευγνωμονείς για όσα έχεις· έτσι η ψυχή σου θα βρίσκει γαλήνη.» – Μάρκος Αυρήλιος
