Το φυσικό περιβάλλον είναι, αναντίρρητα, εντυπωσιακό σε κάθε έκφανση του. Πέραν των ευνόητων δημιουργημάτων του, δηλαδή της πλούσιας χλωρίδας και πανίδας, προϊόν του είναι και η γυναίκα. Το ευκόλως κτώμενο, όπως είναι η φύση δεδομένου ό,τι ενυπήρχε, γίνεται και ευκόλως αντικείμενο απληστίας. Έτσι, η φύση δεν μας επαρκεί, και ιδίως η γυναικεία που την αντιμετωπίζουμε στεγνά σαν μία επιφάνεια, ως ένα περιτύλιγμα, χωρίς να μας ενδιαφέρει το περιεχόμενο. Αντί να αντιληφθούμε την τελειότητα της, την υποδαυλίζουμε, λόγω της υπέρμετρης τελειομανίας μας.
Τάση τελειομανίας: τάση εθελοτυφλίας και δυστυχίας
Η αρνητικά φορτισμένη τάση τελειομανίας δεσπόζει τη γυναικεία φύση. Δεν αφορά , δυστυχώς, τον θαυμασμό του ωραίου αλλά τη δυσλειτουργική εμμονή με αυτό. Νομίζουμε πως ζούμε σε έναν πορσελάνινο κόσμο και λυπούμαστε επειδή δεν είμαστε πορσελάνινοι. Βέβαια, αν κοιτάξουμε γύρω μας θα δούμε πως λίγοι έως μηδαμινοί είναι από πορσελάνη. Οι περισσότεροι είναι γυάλινοι, πλαστικοί, μπρούτζινοι ή από πάσης φύσεως άλλα υλικά. Απλά εμείς επιλέγουμε να κοιτάξουμε μόνο τους ιδεατούς πορσελάνινους και να προσπαθήσουμε διακαώς να τους μοιάσουμε. Η αποτυχημένη προσπάθειας έχει ως απόρροια τάσεις μειονεκτικότητας και ανασφάλειας, λόγω της ρηχής αντιμετώπισης της γυναικείας φύσης ως στεγνής εικόνας.
Τελειότητα: μία πιο ρεαλιστική ματιά της γυναικείας ύπαρξης
Το κύριο λάθος της είναι η ρηχή αντιμετώπιση της γυναικάς ως εικόνας και όχι ως ύπαρξης. Πέραν του εξωτερικού περιβλήματος υπάρχει ένας ολόκληρος εσωτερικός κόσμος. Η γυναίκα είναι ένας έμβιος και έλλογος οργανισμός. Την πολυπόθητη και πολύβουη εικόνα για την οποία γίνεται τόσος χαμός την συντηρούν κύτταρα, ιστοί, οργανισμοί και ένας τεράστιος αριθμός εντυπωσιακών στοιχείων, τα οποία δεν είμαι ειδήμων να αναφέρω. Αναντίλεκτα, αυτό είναι γνωστό αλλά αμελητέο. Εθελοτυφλούμε και δίνουμε βάση και έκταση στα επουσιώδη αντί στα ουσιώδη. Καλυπτόμαστε από το πέπλο της τελειομανίας αντί να στραφούμε προς το φως της ρεαλιστικότητας. Η γυναικεία φύση δεν αποτελεί μόνο μια εικόνα. Είναι ένα πολυτροπικό κείμενο που απλά συνοδεύεται από την εν λόγω εικόνα.
Συγκεφαλαιώνοντας, η τάση της τελειομανίας, ως έννοια, είναι αδύναμη εννοιολογικά, καθώς υποδηλώνει μια πιθανό προσανατολισμό. Η τελειότητα της γυναικείας φύσης είναι ένα αλάθητο αντικειμενικό τεκμήριο που κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί. Τί πρέπει, λοιπόν, να ακολουθήσουμε μία τάση ή ένα υπαρκτικό δεδομένο; Η απάντηση, ενώ είναι αυτονόητη δεν είναι πραγματώσιμη. Πάμπολλες ερωτήσεις αλλά λιγοστές απαντήσεις. Το διαχρονικό ερώτημα ”γιατί” θα μας στοιχειώνει πάντα, εκτός αν αντικατασταθεί με μια βουλητική πρόταση. Η λύση του ερωτήματος ” γιατί να μην αναγνωρίζω την τελειότητα είναι ”να αναγνωρίσω την τελειότητα”. Όπως λέει και μία λαϊκή παροιμιώδης φράση ”Δεν θέλει κόπο, θέλει τρόπο”.
