Πονάει πολύ, το ξέρω. Μερικές ψυχικές πληγές χρειάζονται αρκετό χρόνο για να επουλωθούν και, όταν επουλώνονται, μπορούν κάλλιστα να ξανανοίξουν και μόνο από το άγγιγμα μίας “λεπίδας”. Μερικές πληγές είναι άσχημα “πράσινες, άλλες κίτρινες και άλλες άσπρες”. Ποτέ δεν δείχνουν όμορφες, τώρα που το σκέφτομαι. Μερικές ακόμα “μυρίζουν” απαίσια, και αυτό είναι το χειρότερο σενάριο. Εάν έχουμε μία από αυτές, μπορεί εύκολα να γίνει αντιληπτό πριν ακόμα “μπούμε σε ένα δωμάτιο”. Μερικοί άνθρωποι μπορεί και να τρέξουν μακριά πριν καν προλάβουν να συναντηθούν τα βλέμματά μας. Είναι αρκετά “αποκρουστικές”, ώστε να μπορούν να το διαχειριστούν πολλοί και αυτό έχουμε να το σεβαστούμε.
Δεν μπορούμε, ωστόσο, να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να αποθαρρυνθεί από αυτό. Έχουμε να αποδεχτούμε ότι ίσως χρειαστεί να υπομείνουμε τη μοναξιά για λίγο, να δώσουμε χρόνο στον εαυτό μας, μέχρι να επουλωθεί και να μάθουμε μέσα από αυτό. Βέβαια, τις περισσότερες φορές, αφήνουμε τον εαυτό μας να χαθεί στον πόνο των πληγών μας. Το μόνο που νιώθουμε κατά καιρούς είναι ο πόνος και, αν επιτρέψουμε στον εαυτό μας να τον συνηθίσει, μπορεί ακόμα και να ξεχάσουμε πως είναι να έχουμε μία ζωή χωρίς να πονάμε. Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να υποφέρει αδιάκοπα από τις πληγές μας. Έχουμε να υπενθυμίζουμε στον εαυτό μας πως δεν είμαστε μόνο οι πληγές και ο πόνος μας.
Είμαστε πολλά παραπάνω από αυτά. Είμαστε και τα όμορφα μαθήματα που έχουμε να μάθουμε όσο είμαστε εδώ. Η ζωή θα ήταν πιο εύκολη, εάν αντιμετωπίζαμε τις πληγές μας σαν μαθήματα ή κάτι περισσότερο. Οπότε, ίσως τελικά θα έπρεπε να αποδομήσουμε τον τρόπο με τον οποίο κοιτάμε τις πληγές μας. Ίσως, θα έπρεπε να τους δώσουμε διαφορετική σημασία. Ίσως, θα έπρεπε να αλλάξουμε το περιεχόμενο των ερωτήσεων και να ρωτήσουμε “ποιο ήταν το μάθημα πίσω από την πληγή;” “Ποιος ο θετικός παράγοντας από αυτό;” Όλα φαίνεται να είναι φτιαγμένα από δύο πλευρές: μικρό-μεγάλο, ανοιχτό-σκούρο. Οπότε, τι θα υπήρχε στην απέναντι πλευρά του πόνου;
Δεν είναι λίγες οι φορές που ανακαλούμε τον εαυτό μας σε στιγμές πόνου. Όταν πονάμε πολύ, τα σώματά μας τείνουν να κάνουν καμπύλη, επιστρέφουμε στην πιο βασική ανθρώπινη στάση, την εμβρυακή. Πιστεύω πως τελικά αυτό που υπάρχει στην απέναντι πλευρά του πόνου είναι η ικανότητά μας να ανθίζουμε, να νιώθουμε ζωντανοί. Η ικανότητά μας να επουλωνόμαστε. Ωστόσο, δεν πρέπει να ξεχνάμε πως για να φτάσουμε στην άλλη πλευρά του πόνου, έχουμε πρώτα να “επουλώσουμε” τον εαυτό μας. Να φροντίσουμε τις πληγές μας και να τις ευχαριστήσουμε για την ύπαρξή τους.
Αυτό μπορούμε να το καταφέρουμε με το να μαθαίνουμε τη θετική τους πλευρά και τον ρόλο τους ως καρποί από ένα μελλοντικό λουλούδι. Ό,τι έχουμε να κάνουμε είναι να κοιτάμε τις πληγές μας και παράλληλα να σκεφτόμαστε τη δυναμική τους στο να μας κάνουν δυνατότερους. Οι πληγές μας είναι απαραίτητες για να καταφέρουμε μία καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας, η οποία δε θα έβλεπε ποτέ το φως της ημέρας χωρίς αυτές. Ναι, η πληγή είναι πολλά περισσότερα από τον πόνο που προκαλεί. Η πληγή είναι σημάδι πως έζησες και πως είσαι ακόμα ενεργό κομμάτι της ζωής. Σημαίνει πως κάτι ήταν -ή ακόμα είναι- σημαντικό για σένα. Τώρα, ήρθε η ώρα να φροντίσεις τις παλαιότερες πληγές σου, ώστε να πας ένα βήμα παραπάνω στη μόρφωση της ζωής σου- υπάρχουν τόσα ακόμη να μάθεις…
