Βασιζόμενοι στα πρότυπα ομορφιάς στις μέρες μας και στο τι επιτάσσει η κοινωνία ως στάνταρ για την εξωτερική μας εμφάνιση ενδιαφέρον παρουσιάζει και η αντιφατικότητα που επικρατεί. Όταν λέω αντιφατικότητα εννοώ το γεμάτο φίλτρα κόσμο ομορφιάς των σόσιαλ και στον αντίποδα μια νέα γενιά που καλείται να διδαχτεί ότι οφείλει να σέβεται τον εαυτό της και να τον αγαπάει όπως ακριβώς είναι. Ζώντας αυτή την αντίφαση ως κοινωνία κατά την ταπεινή μου άποψη καλούμαστε ως σύνολο να επιβεβαιώσουμε τον κανόνα ότι ο άνθρωπος όντως βασίζεται στα αρχέγονα ένστικτα που έχουν αναφερθεί στις διατριβές του Φρόυντ (1856 – 1939), που αν και νεκρός εδώ και 86 χρόνια, η κληρονομιά που μας άφησε είναι πιο επίκαιρη από ποτέ.
Ας πάρουμε το θέμα όμως από την αρχή. Ομορφιά. Όλοι έχουμε μέσα μας την αντικειμενική και την υποκειμενική πλευρά του τι θεωρούμε όμορφο. Παρατηρώντας από τα αρχαία χρόνια μέχρι και σήμερα, και βλέποντας τις αλλαγές στο τι θεωρείται καλαίσθητο, η κλίση προς τα “θέλω” της αντρικής επιταγής είναι μονόδρομος. Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να τονίσω, αγαπητέ αναγνώστη, ότι αυτό το άρθρο δεν σκοπεύει να πάρει πλευρές, γυναικεία ή ανδρική. Θα μπορούσαμε άνετα να επικεντρωθούμε στο κατά πόσο η κοινωνία είναι πατριαρχική μέχρι και σήμερα και να εμβαθύνουμε σε φεμινιστικές απόψεις αλλά αυτό δεν θα ωφελούσε. Στην γρήγορη κοινωνία την οποία ζούμε ο μέσος αναγνώστης δεν έχει την δύναμη, τον χρόνο ή και την διάθεση να ασχοληθεί με μια αράδα από λέξεις οι οποίες σκοπεύουν να τον ξεβολέψουν από το κατεστημένο.
Πως θα μπορούσαμε όμως να εμβαθύνουμε στην γυναικεία ψυχοσύνθεση εάν πρωτίστως δεν της αναγνωρίζουμε καν το δικαίωμα να είναι άνθρωπος; Ίσως επειδή η κοινωνία τείνει να είναι των άκρων έχει χαθεί κάθε ισορροπία. Γυναίκες. Τις αγαπάμε ως μητέρες μας, συντρόφους ή φίλες. Κάθε μέρα καλούνται να είναι όμορφες αλλά ταυτόχρονα όχι υπερβολικά βαμμένες, αδύνατες, καλές νοικοκυρές και ένα σωρό άλλα. Αν το σκεφτεί κανείς είναι περίεργο το πως μία γυναίκα αλλά και ένας άντρας θα απαντήσει με μεγάλη ευκολία στο πως είναι η τέλεια γυναίκα ενώ το αντίστροφο τείνει να διαφέρει. Η χαλαρότητα λοιπόν στα στάνταρ που επικρατούν γύρω από την αντρική ομορφιά, αν εξαιρέσουμε την αρρενωπότητα, ή κάποια άλλα χαρακτηριστικά που υποτίθεται θα “πρέπει” να διαθέτει ο τέλειος άντρας θα έρθουμε στο συμπέρασμα πως με μαθηματική ακρίβεια η γυναίκα οφείλει να είναι αντικειμενικά όμορφη, άρα και τέλεια από όλες τις απόψεις, ενώ στον άντρα αναγνωρίζουμε το δικαίωμα να είναι υποκειμενικά όμορφος εμφανισιακά άρα και αρεστός σε ένα συγκεκριμένο κοινό.
Στην ταινία “Barbie” στην οποία πρωταγωνιστεί η Margot Robbie, ζει σε μία φανταστική μητριαρχική κοινωνία που φαντάζει ιδανική. Στον πραγματικό και σύγχρονο κόσμο με τον οποίο έρχεται αντιμέτωπη και η ίδια και ο Ken στο ταξίδι περιπέτειας που παίρνουν μέρος όμως κυριαρχεί η πατριαρχία. Με λύπη η Barbie διαπιστώνει πως μέχρι και το CEO της Mattel είναι άντρας και το crew του αποτελείται από ένα μάτσο κοστουμαρισμένα αντρικά στελέχη. Οι γυναίκες φυσικά παίζουν δευτερεύοντα ρόλο, με την πιο σημαντική να είναι μια γραμματέας, με τάση προς την κατάθλιψη, η οποία σχεδιάζει σκίτσα σε ανάλογο ύφος. Η ταινία μας καλεί να αποδεχτούμε τις ατέλειες μας και να αγκαλιάσουμε την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης φύσης. Εκφράζει τον σκοπό της γυναίκας να ανακαλύψει τη δική της ταυτότητα, πέρα από την “τέλεια” εικόνα που της έχει επιβληθεί.
Σε έναν κόσμο λοιπόν ο οποίος προσπαθεί ανέκαθεν και απεγνωσμένα να υποταχθεί στις κοινωνικές επιταγές, ή αλλιώς στο λεγόμενο Υπερεγώ του Φρόυντ, σκοπός μας θα πρέπει να είναι το Εγώ ή αλλιώς η ταυτότητα μας η οποία θα φέρει τις ισορροπίες μέσα μας πρωτίστως και κατ επέκταση και στην κοινωνία.
Βιβλιογραφία:
“Barbie.” IMDb, IMDb.Com, 21 July 2023, www.imdb.com/title/tt1517268/
