[punica-dropcap]Π[/punica-dropcap]ολλά μικρά παιδιά νανουρίζονται με ρυθμικές κινήσεις. Αυτές οι κινήσεις του σώματος ή της κεφαλής μπορεί να είναι τόσο έντονες ώστε να κουνιέται ολόκληρο το κρεβάτι. Όταν είναι καθιστά κουνούν τον κορμό τους πέρα–δώθε. Κάποια από αυτά συνοδεύουν αυτές τις κινήσεις με ιδιαίτερους ήχους. Τα πολύ μικρά παιδιά, ακόμη και βρέφη, κουνούν ξαπλωμένα το κεφάλι τους με τέτοια ένταση, που πολλές φορές το χτυπούν στα κάγκελα του κρεβατιού. Σε αρκετές περιπτώσεις στη διάρκεια του ύπνου, αυτές οι ρυθμικές κινήσεις του παιδιού, μπορεί να συνοδεύονται από τρίξιμο των δοντιών και έντονες–πιεστικές κινήσεις της κάτω γνάθου.
Μπορεί να είναι κάτι ανησυχητικό;
Συναντάμε τις πρωτοπαθείς και τις δευτεροπαθείς στερεοτυπίες.
Οι πρωτοπαθείς στερεοτυπίες παρατηρούνται σε ένα κατά τα άλλα τυπικά αναπτυσσόμενο παιδί και συνήθως παραμένουν σταθερές ή υποχωρούν.
Οι δευτεροπαθείς συνυπάρχουν με ψυχοκινητικές διαταραχές: Τις συναντάμε σε αυτιστικές διαταραχές, νοητική καθυστέρηση, σύνδρομο Tourette, σύνδρομο Rett και σε μεγαλύτερα παιδιά σε σχιζοφρένεια, ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή ή πρώιμες νευροεκφυλιστικές παθήσεις, παιδιά με εγκεφαλική παράλυση, καθώς και τυφλά ή κωφά παιδιά.
Μέχρι και τον τέταρτο χρόνο της ζωής του παιδιού μπορεί να χαρακτηριστεί ακόμη και απόλυτα φυσιολογικός τρόπος αυτό-νανουρίσματος. Μπορεί όμως το παιδί να εισχωρεί σ’ ένα δικό του «κόσμο» μετά από κάποια απογοήτευση. Έναν κόσμο που το βοηθά να χαλαρώνει. Αυτό που πρέπει να προσέχουμε είναι η ακραία μορφή αυτών των κινήσεων. Αφορά και τις ηλικίες προ των τεσσάρων ετών. Τότε θα πρέπει να ψάξουμε τις αιτίες που μπορεί να τις προκαλούν. Ως αιτίες λοιπόν αναφέρονται διάφορες ανησυχίες του παιδιού, ακόμη δε και φοβίες κάθε τύπου. Επίσης μπορεί να εμπλέκεται ένα έντονα απαιτητικό περιβάλλον (αυξημένες προσδοκίες των γονιών), μέχρι το ακριβώς άλλο άκρο, της παραμέλησης του παιδιού. Μιας παραμέλησης είτε ακούσιας είτε όχι (π.χ. πολλές ώρες εργασίας των γονέων). Προσοχή και περισσότερη διερεύνηση χρειάζεται για να μη γίνει λάθος διαφορική διάγνωση με τον αυτισμό και τις ρυθμικές αυτές κινήσεις του παιδιού που είναι πρωτοπαθούς στερεοτυπίας.
Τι μπορεί να βοηθήσει
Το σύμπτωμα εξαφανίζεται συνήθως από μόνο του όταν το παιδί αρχίζει να πηγαίνει στο σχολείο. Αυτό φυσικά όταν δεν υποβόσκουν άλλες αιτίες που ενοχοποιούν αυτήν την συμπεριφορά. Αιτίες που αγχώνουν και φοβίζουν το παιδί. Αυτό που βοηθά σ’αυτές τις περιπτώσεις είναι παιχνίδια με έντονη κινητικότητα, ώστε το παιδί να πηγαίνει κουρασμένο, για ύπνο. Επίσης διάφορες δραστηριότητες, όπως γυμναστική, χορός, παιχνίδι στην ύπαιθρο. Απαγορεύεται ρητά η χρήση ηρεμιστικών, στην οποία δυστυχώς καταφεύγουν κάποιοι γονείς αγωνιώντας για τη συμπεριφορά του παιδιού τους. Το καλύτερο όλων είναι να επισκεφτούμε κάποιον ειδικό ώστε να μας πει αν είναι μια απόλυτα φυσιολογική αντίδραση ή αν εμπλέκονται άλλοι παράγοντες. Το καλύτερο “φάρμακο” πάντως για να μειώσουμε, ακόμα και να εξαλείψουμε, αυτές τις ρυθμικές κινήσεις του παιδιού, είναι η στοργή και η τρυφερότητα που πρέπει να εισπράττει ένα τέτοιο παιδί, σε συνδυασμό πάντα με ένα ήρεμο οικογενειακό περιβάλλον.
Tips: Σε αυτές τις περιπτώσεις μπορεί να αποδειχθεί πραγματικά χρήσιμος ένας μετρονόμος. Αρχικά ρυθμίζεται στο ρυθμό του παιδιού και με τις μέρες σταδιακά ρυθμίζεται να χτυπά όλο και πιο αργά, μέχρι που στο τέλος εξαλείφονται οι ρυθμικές αυτές κινήσεις.
Πηγές:
http://bioneurologics.gr/search/στερεοτυπίες
http://www.athanasiakapsaliari.gr/content/93/stereotypiakai-idiaitera-iaferonta-/
