«Σύνδρομο της Σταχτοπούτας»
Πολλές φορές στις σχέσεις των δύο φύλων το ένα άτομο αποζητά προστασία από το άλλο θεωρώντας το ανώτερο και πιστεύοντας πως δεν καταφέρνει τίποτα χωρίς αυτό. Βασιζόμενο λοιπόν οικονομικά και συναισθηματικά από το άλλο άτομο δημιουργεί μία προβληματική σχέση. Τα υποταγμένα αυτά άτομα μπορεί να καταλήξουν ακόμα και θύματα σωματικής και λεκτικής βίας, νιώθοντας όμως εξαρτημένα δεν αντιδρούν. Συνεπώς δεχόμενα αυτήν την κατάσταση χάνουν απολυτά τον αυτοσεβασμό τους.
Το φαινόμενο αυτό ονομάζεται «Σύνδρομο της Σταχτοπούτας» και εδραιώθηκε από την ψυχοθεραπεύτρια Ντόουλινγκ Κολέτ απόφοιτη του κολεγίου Smith στο Northampton της Massachusetts. Πολλές γυναίκες ακόμα και σήμερα συνηθίζουν να πιστεύουν στον μύθο της Σταχτοπούτας περιμένοντας τον “πρίγκιπα” ο οποίος θα τις σώσει από όλα τα αρνητικά στη ζωή τους.
Αίτια Πρόκλησης
Ο φόβος της ανεξαρτησίας, ο οποίος αποτελεί χαρακτηριστικό γνώρισμα του “Συνδρόμου της Σταχτοπούτας”, εμφανίζεται συχνά σε κλειστές κοινωνίες, όπου οι γυναίκες μεγαλώνουν με τον πατριαρχικό τρόπο. Η ταυτότητα της κάθε μίας περιέχει τις αξίες και τις αρχές που της έδωσε η οικογένειά της, δηλαδή την προστασία από τον πατέρα, τον άντρα της οικογένειας. Έτσι, η γυναίκα εγκλωβισμένη σε αυτό το πρότυπο θεωρεί τον εαυτό της κατώτερο. Δυσκολεύεται στη λήψη αποφάσεων και χάνει τον έλεγχο, αφού από την παιδική της ηλικία συνηθίζει να καταπιέζει τον αυθορμητισμό της. Όταν τελικά η γυναίκα συνειδητοποιεί την κατάστασή της, έρχεται σε εσωτερική σύγκρουση. Αισθάνεται απογοητευμένη και αυτό την οδηγεί στη δημιουργία νευρικών τάσεων και σε πολλές περιπτώσεις συναισθηματικής απομόνωσης και απουσίας ουσιαστικής σχέσης στο ζευγάρι ή και κατάθλιψης.
Το ίδιο συμβαίνει όταν ένα παιδί μεγαλώνει με υπερπροστατευτικούς γονείς. Η πλήρης αυτή εξάρτηση του παιδιού από τους γονείς το οδηγεί στο μέλλον να εξαρτάται απόλυτα από τον εκάστοτε σύντροφο του, αφού έχει συνηθίσει κάθε φορά που δυσκολεύεται να ζητά λύση και να μεταβιβάζει τα βάρη του στις ¨πλάτες” των γονιών του. Στερείται του δικαιώματος να νιώσει αυτόνομο και να μάθει από τα λάθη του.
Συνοψίζοντας, ο τρόπος με τον οποίο ένα παιδί ανατρέφεται είναι υψίστης σημασίας. Μόνο με πολλή προσοχή και σωστή μεταχείριση, δίνοντας τα κατάλληλα παραδείγματα, μπορεί ένα παιδί να γίνει ανεξάρτητο και δυνατό. Άκρως απαραίτητη είναι η πίστη και εμπιστοσύνη στον εαυτό του. Έχοντας αναπτύξει εμπιστοσύνη στον εαυτό του και αυτοπεποίθηση, θα μπορέσει να στηριχτεί στις ίδιες του τις δυνάμεις στην ενήλικη ζωή του.
Βιβλιογραφία:
