Πολλοί πιστεύουν πως η συντροφικότητα και η ανεξαρτησία είναι δυο έννοιες ολοκληρωτικά αντίθετες. Ωστόσο όμως η επιστήμη θεωρεί ότι αυτές είναι έννοιες αλληλεξαρτώμενες. Στο ίδιο συμπέρασμα μας οδηγεί και η καθημερινή ζωή και για την ακρίβεια η ανεξαρτησία μπορεί να παρομοιαστεί ως προϋπόθεση της συντροφικότητας. Έτσι, η σχέση του ζευγαριού περνάει από 5 στάδια:
Πρώτο στάδιο:
Κατά το πρώτο στάδιο, αυτό της συγχώνευσης, το κυρίαρχο στοιχείο είναι η προσκόλληση στον/στην σύντροφο. Ο λαός μας λέει χαρακτηριστικά ότι αυτοί «είναι στα μέλια» για να δηλώσει την ανάγκη που έχουν οι σύντροφοι να είναι συνέχεια μαζί. Το έτερο ήμισυ εξιδανικεύεται και προβάλλονται σ’ αυτό όλες οι προσδοκίες για τον/την ιδανικό-ή σύντροφο. Είναι όμως και η περίοδος κατά την οποία δημιουργούνται οι πιο καλές αναμνήσεις οι οποίες μπορούν αργότερα να λειτουργήσουν ως “σωσίβια” στις δύσκολες στιγμές της σχέσης. Αυτή η φάση διαρκεί λίγο, πολλοί άνθρωποι αντί να προχωρήσουν στο επόμενο στάδιο της σχέσης και της προσωπικής τους ωρίμανσης, προτιμούν απλώς ν’ αλλάξουν σύντροφο.
Δεύτερο στάδιο:
Το δεύτερο στάδιο είναι η αντίσταση στη συγχώνευση που έχει δημιουργηθεί. Η σχέση γίνεται αντιληπτή ως «δεσμά» και ο κάθε σύντροφος αντιλαμβάνεται τον άλλο ως εμπόδιο στην προσωπική του ανάπτυξη και συνήθως αυτή είναι και η εποχή των μεγάλων αντιπαραθέσεων.
Τρίτο στάδιο:
Το επόμενο στάδιο είναι η διαφοροποίηση του ατόμου. Σε αυτή τη φάση ο κάθε σύντροφος σταματάει πια να ρίχνει το φταίξιμο στον άλλον και αναλαμβάνει τις ευθύνες του. Είναι η ώρα όπου ο καθένας «ενηλικιώνεται» μέσα στη σχέση και αυτονομείται. Εδώ, δυστυχώς ο κίνδυνος χωρισμού αυξάνεται καθώς ο κάθε σύντροφος αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως ξεχωριστό και αυτόνομο άτομο.
Τέταρτο στάδιο:
Κλείνοντας τον κύκλο της ανεξαρτητοποίησης, το ζευγάρι μπορεί να περάσει στο στάδιο της επαναπροσέγγισης. Αν οι σύντροφοι ξεπεράσουν την φάση της διαφοροποίησης και δεν χωρίσουν, μπορούν να ανακαλύψουν στον σύντροφό τους πράγματα που εκτιμούν και να επαναπροσδιορίσουν τη σχέση τους. Τώρα πια βλέπουν τον άλλον περισσότερο όπως πραγματικά είναι και λιγότερο όπως θα ήθελαν να είναι.
Πέμπτο στάδιο:
Το τελικό στάδιο αποτελεί την ένωση των δυο μελών σ’ ένα ανώτερο επίπεδο ωριμότητας. Σε αυτό το στάδιο, η αυτονομία του καθενός έχει εγκαθιδρυθεί. Παράλληλα όμως και μια νέα συντροφικότητα παρουσιάζεται. Ο καθένας αποτελεί πρότυπο για τον άλλο και η διαφορετικότητα του βιώνεται όχι πλέον ως κάτι επικίνδυνο, αλλά ως μια πρόκληση για προσωπική ανάπτυξη του άλλου.
Σύμφωνα με έρευνες, αυτές τις φάσεις μπορεί να τις περάσει ένα ζευγάρι πολλές φορές στη διάρκεια του κοινού τους βίου. Επιπλέον, η πορεία αυτή είναι καθαρά προσωπική και έτσι μπορεί ο κάθε σύντροφος να βρίσκεται σε διαφορετικό στάδιο από τον άλλο.
Επομένως, η ανεξαρτησία και η ανάγκη του να είναι κανείς διαφορετικός αποτελεί προϋπόθεση για να μπορέσει να δημιουργήσει κάθε φορά και ωριμότερες σχέσεις.
