Μουσική εγκεφαλική δραστηριότητα detected

Περιμένοντας στη στάση, στο μετρό, στο λεωφορείο, στο γυμναστήριο, σε μία βόλτα με το σκύλο μέχρι το πράσινο παρκάκι. Είναι πανταχού παρούσα. Και δίνει άλλον αέρα στη στιγμή. Για ποιον μιλάω; Για την μουσική καλέ. Για αυτή τη φίλη που είναι πάντα εκεί. Αρκεί να πατήσεις το play. Και το playlist αναπαράγεται χωρίς καμία διακοπή. Εκτός και αν υπάρχουν διαφημίσεις αλλά αυτό εξαρτάται και από την εφαρμογή. Anyways, η μουσική λοιπόν είναι παρούσα! Το να ορίσουμε τι είναι η μουσική δεν είναι και πολύ του παρόντος. Καθώς το ζήτημα πλέον είναι τι είναι η μουσική για τον καθένα μας. Η μουσική από μόνη της, συμπεριλαμβανομένων όλων των ειδών, καλά εντάξει όχι και όλων… κάποια είδη δεν ξέρω κατά πόσο θεωρούνται μουσικά είδη ή απλώς καταναλωτικά brands. Εάν θα μπορούσε να παρομοιαστεί με κάτι το πώς είναι να ακούμε μουσική θα ήταν ως εξής: Το λευκό πανί πάνω στο οποίο προβάλλονται αυτά που τους δείχνει ο προτζέκτορας. Και στις δύο περιπτώσεις αυτό που είναι σίγουρο είναι πως καλό θα ήταν ακόμα και σε ακουστικό υλικό να ενεργοποιούνται τα γρανάζια της κριτικής σκέψης…. Μπορεί να ακούγεται κάπως, αλλά η μουσική έχει πολύ μεγάλη δύναμη. Στον χορό αυτή είναι που προσκαλεί τον καβαλιέρο, και δεν είναι αυτός που νομίζεις…

Ο πρώτος που χορεύει είναι ο εγκέφαλος, μετά ανεβαίνουν και άλλοι στην πίστα, και αν…

Όπως λέει και η επικεφαλίδα, ο εγκέφαλος είναι ο καβαλιέρος που συνοδεύει τη μουσική. Αυτοί οι δυο μαζί χορεύουν στους δικούς τους ρυθμούς. Ο ένας συμπληρώνει τον άλλον. Το λες και love story! Είναι τόσο μεγάλη η επιρροή της πάνω του που δεν μπόρεσε να ξεφύγει από τα μάτια των επιστημόνων. Μάλλον οι επιστήμονες εδώ παίρνουν τον ρόλο της πεθεράς! Θέλουν να δουν τι επίδραση έχει πάνω στο παιδί! Και αν είναι θετική τη διαφημίζουν κιόλας! Πλέον κάνουμε λόγο και για μουσικοθεραπεία! Τόσο λατρεία πια! Και όχι μόνο! Η εκμάθηση ενός μουσικού οργάνου εκτός πλαισίου θεραπείας είναι επίσης μία μορφή εξιδανίκευσης της  ίδιας της μουσικής! Βέβαια αυτό είναι πιο εξειδικευμένη προσέγγιση. Δε χρειάζεται να παίζεις κάποιο όργανο για να σου αρέσει ο ήχος και η μελωδία που παράγει. Το βασικό της υπόθεσης είναι πως και οι δύο περιπτώσεις ενεργοποιούν τις εκάστοτε αισθήσεις. Είτε της αφής, είτε της ακοής. Οι υπόλοιπες ενεργοποιούνται μετέπειτα. Αφού πάρουν θέσεις οι παρτενέρ!

Έχει συγκεκριμένη χορογραφία ο χορός αυτός;

Τι είναι στην ουσία αυτός ο χορός; Πώς πραγματοποιείται; Και ποια είναι η χορογραφία του; Ας τα δούμε ένα ένα. Ξεκινώντας από τον ακουστικό φλοιό ο οποίος βρίσκεται στον κροταφικό λοβό, πάνω από τα αυτιά μας δηλαδή, όπου γίνεται η πρώτη διέγερση, και ταυτόχρονα επεξεργασία του ήχου, του ρυθμού αλλά και του τόνου από το άκουσμα. Μετέπειτα πάμε λίγο πιο μπροστά στον μετωπιαίο λοβό όπου εκεί ουσιαστικά αποδομούνται τα μοτίβα αλλά και μαγνητίζεται η προσοχή μας πάνω σε αυτό που μόλις ακούσαμε. Και τώρα μεταφερόμαστε στα πιο βαθιά. Τώρα είμαστε στο μεταιχμιακό σύστημα. Εδώ ενεργοποιήθηκαν τα ζωηρά κέντρα του εγκεφάλου! Η αμυγδαλή η οποία ρυθμίζει τα συναισθήματα και ο ιππόκαμπος ο οποίος είναι το σπίτι των αναμνήσεων. Εκεί κατοικεί η μνήμη μας…. Τόσο η βραχυπρόθεσμη όσο και η μακροπρόθεσμη… Αυτά τα δύο κέντρα είναι και αυτοί παρτενέρ από τη μεριά τους. Ουσιαστικά ο ένας θυμάται αν ακούσει κάτι απο τα παλιά ή αποθηκεύει κάτι καινούργιο και μαζί με αυτό που άκουσε αποθηκεύει και το πώς ένιωσε στο άκουσμα αυτό. Μνήμη, συναίσθημα και μουσική. Μάλλον αυξήθηκαν οι καβαλιέροι που ζητούν σε χορό τη μουσική! Και όταν μας αρέσει αυτό που ακούσαμε – καλή ώρα η playlist που εμείς έχουμε φτιάξει με βάση τα γούστα μας – ενεργοποιείται ακόμα ένα μέρος που μας ανταμείβει με την έκκριση ντοπαμίνης. Ο επικλινής πυρήνας ή αλλιώς το σύστημα ανταμοιβής, μας λέει πολύ απλά πως η επανάληψη του ακούσματος είναι μονόδρομος! Και στο τέλος έρχεται η κίνηση! Είτε είναι απλά ένα κούνημα του χεριού ή του κεφαλιού μας ή και του ποδιού μας είτε ολόκληρη χορογραφία, η παρεγκεφαλίδα με τον κινητικό φλοιό και τα βασικά γάγγλια ουσιαστικά πιάνουν τον ρυθμό και δίνουν κίνηση στο άκουσμα! Ακόμα και οι περιοχές για την κατανόηση και παραγωγή της ομιλίας ενεργοποιούνται παράλληλα εγκεφαλικά. Και ναι, αυτό σημαίνει ότι θα τραγουδήσουμε κιόλας αν υπάρχουν λόγια!

Το τανγκό, με ντάμα την μουσική, που ξέρουν όλοι να χορεύουν

Όλοι μας ακούμε μουσική! Είτε στο δρόμο για τη δουλειά είτε στη διασκέδαση μας. Ο χορός αυτός λοιπόν έχει τρεις παρτενέρ! Εμάς, τον εγκέφαλό μας και την ίδια τη μουσική. Και οι τρείς λοιπόν ξέρουν να χορεύουν το τανγκό αυτό. Είναι σαν να προϋπήρχε μέσα μας η τάση να δίνουμε ρυθμό σε διάφορα ακούσματα γύρω μας… Και πλέον φτάσαμε στην ύψιστη μορφή μουσικής! Την ορχήστρα. Την όπερα. Το είδος αυτό απεικονίζει την προαναφερθείσα διεργασία. Όλοι μαζί δουλεύουν και όλοι μαζί συντονίζονται ταυτόχρονα! Η κλασική μουσική είναι από τις καλύτερες ντάμες που μπορείς να ζητήσεις να χορέψεις μαζί της… Και άλλα είδη βέβαια είναι πολύ καλοί παρτενέρ… Αλλά η κλασική μουσική είναι το “άλλο μισό” του εγκεφάλου! Η μουσική λοιπόν είναι μία ανεξάρτητη οντότητα! Εκείνη, η ντάμα δηλαδή, μπορεί και χωρίς καβαλιέρο. Ο καβαλιέρος όμως μπορεί χωρίς τη ντάμα του;

Πηγές: