Τόσο ο Εμπεδοκλής όσο και ο Αναξαγόρας διατύπωσαν ευφυείς και πρωτότυπες φυσικές θεωρίες. Αλλά αυτό που έμελλε να αποκτήσει τη μεγαλύτερη φήμη και να έχει την πιο καθοριστική επίδραση από τα συστήματα του 5ου αιώνα π.Χ. είναι η ατομική θεωρία που διατύπωσε ο Λεύκιππος ο Μιλήσιος και κατόπιν επεξεργάστηκε ο Δημόκριτος ο Αβδηρίτης. Αυτή η θεωρία ορθώς θεωρείται κορύφωση του προσωκρατικού στοχασμού.
Ο συγγραφέας του βιβλίου «Αρχαία ελληνική επιστήμη» G. E. R. Lloyd συγκαταλέγεται αναντίλεκτα μεταξύ των σπουδαιότερων μελετητών της αρχαίας ελληνικής επιστήμης και της ελληλενέργειας αυτής με τη Φιλοσοφία. Η έρευνά του πλέον αφορά αρκετές χρονικές περιόδους, ενώ εκτείνεται ως την κοσμολογία, τη βιολογία και την ιατρική. Επίσης, φαίνεται πως μελετά όλο το φάσμα της επιστημονικής σκέψης, καθώς επίσης και το περιβάλλον που ο κάθε επιστήμονας ανέπτυξε τις θεωρίες του. Ο τρόπος που προσεγγίζει το ιδιαίτερο «στοιχείο» που ο κάθε αρχαίος επιστήμονας παρουσίασε, συνιστά μια σχετική αποτίμηση του συγγραφέα στο επίπεδο της επιστημονικής συζήτησης. 
Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου:
Παρόλο που στην αρχαία ελληνική γλώσσα δεν υπάρχει ακριβές αντίστοιχο του σύγχρονου όρου “επιστήμη”, μπορεί εντούτοις να υποστηριχθεί ότι η δυτική επιστήμη άρχισε με τους αρχαίους Έλληνες, καθώς ήταν οι πρώτοι που επιχείρησαν με συνέπεια να εξηγήσουν τα φυσικά φαινόμενα με φυσιοκρατικούς όρους και εκείνοι που καθιέρωσαν την πρακτική της ορθολογικής κριτικής των επιστημονικών θεωριών. Το βιβλίο παρακολουθεί την πορεία της αρχαίας ελληνικής επιστήμης μέσα από το έργο των Πυθαγορείων, των προσωκρατικών φυσικών φιλοσόφων, των συγγραφέων της Ιπποκρατικής συλλογής, του Πλάτωνα, και του Αριστοτέλη, ενώ αφιερώνει ξεχωριστά κεφάλαια στα μαθηματικά, την αστρονομία και τη βιολογία, ασχολείται εκτενώς με το έργο του Πτολεμαίου και του Γαληνού και κλείνει αναφερόμενο στους μεταγενέστερους συγγραφείς και στα προβλήματα που εγείρει το ζήτημα της παρακμής της αρχαίας επιστήμης. Παράλληλα, ο συγγραφέας εξετάζει τη σχέση μεταξύ επιστήμης και φιλοσοφίας καθώς και μεταξύ επιστήμης και ιατρικής, και περιγράφει το κοινωνικό και οικονομικό πλαίσιο της πρώιμης αρχαίας ελληνικής επιστήμης και τους λόγους που οδήγησαν στην παρακμή της.
