Είναι η “Πενθερά” ο θάνατος ενός έρωτα;
Ένα είναι το ερώτημα που προσπαθεί να απαντήσει η συγγραφέας: η “πενθερά” σκοτώνει τον έρωτα ή ο έρωτας την “πενθερά”;
Το βιβλίο της κ. Παναγοπούλου κυκλοφόρησε το Μάιο που μας πέρασε από τις εκδόσεις Ψυχογιός, με σκοπό να ρίξει φως στις πολύπαθες σχέσεις “πενθεράς” και νύφης. Τι γίνεται, όμως, όταν στην ιστορία εμπλέκονται και δύο απόπειρες δολοφονίας;
Λίγα λόγια για το βιβλίο
Την ίδια ώρα και μέρα, μια γυναίκα στη Μάνη και μια στη Θεσσαλονίκη δέχονται πυροβολισμούς. Αν και φαινομενικά άγνωστες μεταξύ τους, οι ηλικιωμένες βιώνουν την ίδια αντιπάθεια για τις νύφες τους. Η Μανιάτισσα πεθερά αναθεματίζει τη χειρούργο νύφη της, η οποία ύστερα από οκτώ χρόνια γάμου αρνείται ακόμη να φέρει στον κόσμο τον πολυπόθητο “αρσενικό” διάδοχο. Από την άλλη, η Θεσσαλονικιά με καταβολές από τον Πόντο πεθερά, ζει μαζί με το γιο και τη νύφη της, υποσκάπτοντας καθημερινά τη σχέση του ζευγαριού.
Στον αντίποδα, δυο γιοι που καλούνται να επιλέξουν ανάμεσα στη μητρική αγάπη και το χρέος προς την οικογένεια, και την προσωπική ευτυχία και συζυγική τους ευημερία.
Ποιος είναι εκείνος τελικά που θέλει τις “Πενθερές” νεκρές; Θα μπορέσει να εξιχνιαστεί ολόκληρη η σκευωρία, υπό το βάρος όλων εκείνων των άγραφων νόμων και εθιμοτυπικών μιας παλιότερης Ελλάδας;
«Τι διαφορά έχει η πενθερά από την πεθερά»;
«Καμία!»
«Τότε προς τι αυτό το παραπανίσιο νι;»
«Δεν ξέρω. Κατά μία εκδοχή, η λέξη προέρχεται από τη σύνθεση των όρων πένθος και έρως και υποδηλώνει τον θάνατο του έρωτα».
«Μεγαλειώδες! Πενθερά: ο θάνατος του έρωτα!»
Τελικά…
Αν και η συγγραφέας πάντρεψε με μαεστρία την κοινωνική με την αστυνομική πλευρά του βιβλίου, στο τέλος μου άφησε μια αίσθηση ότι κάτι έλειπε. Ίσως περίμενα να αποδοθεί πραγματικά δικαιοσύνη, ίσως να με μπέρδεψε η ευκολία με την οποία τελικά λύθηκαν τα πάντα.
Η “Πενθερά” βρίθει από όμορφες περιγραφές και ήθη και έθιμα παλιότερων εποχών. Σε αρκετά σημεία σε αιφνιδιάζει και ο ένοχος ξεγλιστράει από κεφάλαιο σε κεφάλαιο, πίσω από τις θλιβερές σχέσεις και τα ένοχα μυστικά.
Η πλοκή ξεδιπλώνεται αβίαστα, αν και οι πρωταγωνιστές θυμίζουν σε αρκετά σημεία καρικατούρες μιας ξεπερασμένης δεκαετίας. Η τελευταία παράγραφος είναι συγκινητική και αποτελεί δικαίωση για μία από τις πρωταγωνίστριες, έστω κι αν είναι πλέον αργά.
Παρότι το ερώτημα της κ. Παναγοπούλου έχει και μεταφορική, καθώς και κυριολεκτική ερμηνεία (τελικά η πεθερά πεθαίνει σκοτώνοντας τον έρωτα του ζευγαριού ή ο έρωτας της νύφης ευθύνεται για την κατάληξη της πεθεράς;), θα προσπαθήσω να απαντήσω: “Πενθερά” και νύφη μπορούν να έχουν τις καλύτερες σχέσεις, εάν αυτές δομηθούν με αγάπη, σεβασμό και αλληλοκατανόηση…
