Το ποίημα αυτό γράφεται το 1904 όταν ο ποιητής ήταν 41 ετών και είχε πια αναγνωρίσει το μεγαλείο της τέχνης του. Οι κεντρικοί άξονες της ποίησης του Καβάφη (μνημονική λειτουργία, αναπόληση και νοσταλγία, έντονος σωματικά προσανατολισμένος ερωτισμός, υπαρξισμός και μελαγχολία) διατρέχουν όπως είναι αναμενόμενο και το συγκεκριμένο ποίημα. Ήδη ο τίτλος του ποιήματος είναι δηλωτικός του περιεχομένου, μας προϊδεάζει για την θεματική που θα απασχολήσει τον ποιητή στο συγκεκριμένο έργο. Ο Καβάφης παρομοιάζει τις επιθυμίες που δεν εκπληρώθηκαν με σώματα ωραίων νεκρών που δεν γέρασαν και τις έβαλαν σε λαμπρό μαυσωλείο.
Ο τρόπος οπτικής των μη εκπληρωθέντων επιθυμιών, συνιστά πέρα από ένδειξη μεταμέλειας, μία παρότρυνση στους αναγνώστες να μην ακολουθήσουν τον δικό του δρόμο. Ο ποιητής τονίζει, σε μία προσπάθεια του να γίνει κατανοητό από όλους, πως ότι δεν απολαμβάνεται στην ώρα του, γίνεται έμμονη σκέψη που δεν αφήνει το μυαλό σε ησυχία, στα χρόνια που ακολουθούν. Ο Καβάφης επιστρέφει με την μνήμη του στο παρελθόν, όπως κάνει και σε πολλά άλλα ποιήματα του, στις επιθυμίες του εκείνες που δεν εκπλήρωσε και που τώρα τον στοιχειώνουν, τις αποτυπώνει υλικά με μία δυνατή παρομοίωση: ωραία σώματα νεκρών που δεν γέρασαν.
Ο ποιητής, εκφράζει με τον τρόπο αυτό την άποψη, πως όσες σκέψεις δεν έγιναν πράξη, παραμένουν στο νου εξιδανικευμένες, ορατές από μία όμορφη οπτική συχνά μυθοποιημένη. Οι αναμνήσεις αυτές, μένουν ανέπαφες από το πέρασμα του σκληρού χρόνου. Οι αναμνήσεις αυτές δεν παραμένουν απλά εξωραϊσμένες αλλά και στολισμένες «με ρόδα στο κεφάλι και στα πόδια γιασεμιά», μία όμορφη εικόνα που αποκρύπτει όλες τις αρνητικές εξελίξεις που ίσως ακολουθούσαν την πραγμάτωση αυτών των επιθυμιών και την είσοδο τους στην υλική πραγματικότητα. Το μαυσωλείο στο οποίο τοποθετούνται τα σώματα αυτά δεν είναι άλλο από τους στίχους που φιλοξενεί η ποίηση του ποιητή, η φυλακή που κρατά αποτυπωμένες ζωντανά τις αναμνήσεις μακριά από το διαβρωτικό πέρασμα του χρόνου.
