Μια σειρά μικρών διηγημάτων, εμπνευσμένα από πραγματικά γεγονότα του παρελθόντος, ήρθαν να πάρουν πνοή με την έκδοση του έργου «Ψυχές από λουκούμι» από τις εκδόσεις ΑΩ. Δημιουργός του, η Αναστασία Σκόρδου, φιλόλογος με καταγωγή από το Κορθί της Άνδρου.
Ταξιδιάρικες ιστορίες από τον τόπο καταγωγής της συγγραφέως, έρχονται στο φως παντρεύοντας το παραδοσιακό με το σύγχρονο, το λαϊκό με το αρχοντικό. Διηγήματα «χαμένα» κάπου στο χρόνο, ζωντανεύουν τον νησιώτικο πολιτισμό, την παράδοση της Άνδρου και οι άνθρωποι που τα απαρτίζουν μνημονεύονται μέσω των ευχάριστων και σύντομων αυτών διηγήσεων.
Από τα βιώματα στη Λογοτεχνία
Τα παιδικά μας χρόνια είναι αυτά που μας στιγματίζουν λένε κι όταν οι αναμνήσεις από τότε έχουν σχηματιστεί και ζωγραφιστεί σε έναν τόπο τόσο μαγικό, τόσο ευλογημένο όπως ένα ελληνικό νησί, είναι ειλικρινά κρίμα, όποιος τις έχει μέσα του, να επιστρέψει να χαθούν στον χρόνο. Έτσι και στο «Ψυχές από λουκούμι» κάθε ιστορία ξεχειλίζει από τρυφερότητα, από νοσταλγία και από εικόνες που πασχίζουν να ζωντανέψουν μέσα από τις ασπρόμαυρες σελίδες. Με μεγάλο ζήλο η κ. Σκόρδου καταφέρνει να ξεναγήσει κάθε αναγνώστη της στον κυκλαδίτικο πολιτισμό του περασμένου αιώνα, ψυχολογώντας και σκιαγραφώντας, όχι μόνο τους πρωταγωνιστές των διηγημάτων -όπου στις περισσότερες ιστορίες είναι παιδιά-, μα και των γύρω χαρακτήρων με απόλυτη λεπτότητα και συναισθηματισμό.
Άλλοι άνθρωποι, άλλες κοινωνίες
Ιδιαίτερη προσοχή μέσα στο «Ψυχές από λουκούμι» δίνεται στα κοινωνικά στάνταρ και στο μεγάλο πολιτιστικό χάσμα, που αντιλαμβάνεται ασυναίσθητα ο αναγνώστης, με τη σημερινή εποχή. Η «άλλη» νοοτροπία, η παλιά, η πατριαρχική, η επαρχιώτικη, η πιο λιτή και -ίσως- φτωχική, έρχεται σε πλήρη εναντίωση με το ματαιόδοξο Σήμερα, υπερτονίζοντας την καθαρότητα των ανθρώπων της εποχής εκείνης. Οι άντρες του μόχθου που παλεύουν να κρατήσουν όρθια την οικογένεια τους και τα ανύπαντρα κορίτσια που προσπαθούν με τους χορούς και τα τσαλίμια τους να σαγηνεύσουν το αρσενικό των ονείρων τους, αναζωπυρώνουν τα ήθη, τις νοοτροπίες και…-γιατί όχι- τις γεύσεις ενός νοσταλγικού παρελθόντος. Παρ΄όλα αυτά, δεν γίνεται να μείνει ασχολίαστο το γεγονός πως μέσα στο όλο έργο τα κορίτσια, παρά τη θέση τους, εξακολουθούν να ονειρεύονται, να μορφώνονται και μάλιστα οι πατεράδες να επιμένουν για τις σπουδές τους -τουλάχιστον στις περισσότερες περιπτώσεις-.
«Από όλα τα γλυκά, ένα είναι το πιο καθαρό. Δε σηκώνει βρομιά, όπως όλα τα άλλα που η ζάχαρη μπορεί να σκεπάσει ταγκά βουτύρατα, μπαγιάτικα καρύδια και αυγά…»
Όπως λοιπόν η καθαρότητα του λουκουμιού, έτσι καθαρές ήταν και οι ψυχές των ανθρώπων κάποτε. Χαρακτήρες, που μπορεί το όνομα τους να ξεχάστηκε στα βάθη του χρόνου, οι πράξεις ωστόσο και τα έργα τους θα μένουν για πάντα ζωντανά ως ολάνθιστα παραδείγματα προς μίμηση για ορισμένους άλλους.
