Από τον τίτλο ήδη διακρίνουμε δύο σημαντικά χαρακτηριστικά εν γένει της ποίησης του Καβάφη: την μνημονική ιδιότητα της ανάκλησης γεγονότων αφενός και την σωματική απόλαυση (σώμα) αφετέρου. Ο Καβάφης, ανέκαθεν υπήρξε λάτρης του έρωτα, της νεότητας και της σωματικής ηδονής, γνώριζε και απεχθανόταν την δύναμη της φθοράς και του χρόνου και πάλευε να απολαύσει τα πάντα όσο ακόμα ήταν νέος. Στοιχεία της προσωπικότητας του αντανακλώνται αρκετά κα στο παρόν ποίημα. Για τον λόγο αυτό άλλωστε, έχοντας πια περάσει μία συγκεκριμένη ηλικία, που σηματοδοτεί την είσοδο στα χρόνια της καθόδου προς τον θάνατο, αναπολεί νοσταλγικά εκείνες τις απολαύσεις που δεν μπορεί να αισθανθεί πλέον.
Το συγκεκριμένο δημιούργημα αναφέρεται, στις παρελθοντικές εκείνες απολαύσεις και στην διαταγή η παράκληση του Καβάφη στον ίδιο του τον εαυτό να τις θυμηθεί. Να θυμηθεί όχι μόνο τις απολαύσεις που γνώρισε αλλά και τις επιθυμίες που ξύπνησε χωρίς να τις γευτεί ποτέ* χαρακτηριστικό είναι, ότι ο Καβάφης δεν απευθύνεται στην μνήμη για να θυμηθεί, όπως θα ήταν αναμενόμενο αλλά στο σώμα, για να αισθανθεί ξανά εκείνη την υποστατή διέγερση. Διατάζει το σώμα του να θυμηθεί όλες εκείνες τις επιθυμίες για σωματικές αντιδράσεις που φανέρωναν πως και εκείνος υπήρξε μία εποχή ποθητός* το τρέμουλο, το έντονο κοίταγμα στα μάτια.
Επιθυμίες όμως, που όπως εκείνος αναφέρει δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ γιατί, κάποιο εμπόδιο τις ματαίωσε. Ο ποιητής προσπερνάει τις πραγματικές απολαύσεις που όντως βίωσε, τα κρεβάτια στα οποία πλάγιασε και αφήνει τον εαυτό του να ασχοληθεί με τις επιθυμίες εκείνες που τον είχαν συνεπάρει χωρίς ποτέ να γίνουν πραγματικότητα. Οραματίζεται τις στιγμές εκείνες στην φαντασία του και τις ζει, χωρίς την ύπαρξη των πραγματικών εμποδίων, ολοκληρωμένες. Το ποίημα ολοκληρώνεται, με την επανάληψη του πρώτου στίχου κάτι το οποίο τονίζει την έμφαση που δίνει ο ποιητής στις επιθυμίες του πως δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ, που αποθηκεύτηκαν με την μορφή του απωθημένου στο μυαλό του και τον βασανίζουν νοσταλγικά και θλιβερά. Γίνεται ξεκάθαρη η αίσθηση απώλειας από την μη πραγμάτωση τόσων ηδονικών ευκαιριών και η θέληση του ποιητή να αφήσει την μνήμη του να επανορθώσει.
