Στη λογική της Αμερικανικής σειράς του ’90, «Φιλαράκια» (Friends), το πράσινο σημειωματάριο εμπλέκει τις ζωές έξι ανθρώπων σε βρετανικό έδαφος αυτή τη φορά. Ο αγγλικός τίτλος είναι The Authenticity Project και η συγγραφέας Clare Pooley, γνωστή και για το best seller “Οι επιβάτες της αποβάθρας 5”, ξετυλίγει τις ζωές των έξι πρωταγωνιστών μέσα από ένα τετράδιο, ένα σημειωματάριο, στην ουσία. Το πράσινο σημειωματάριο, όπως είναι και ο μεταφρασμένος τίτλος, αποτελεί ένα πείραμα αυθεντικότητας. Ο Τζούλιαν, ένας εκκεντρικός ζωγράφος, σε μεγάλη ηλικία πλέον και πλήττοντας από την ψεύτικη-ίσως- ζωή του, ξεκινάει να γράφει σε αυτό το σημειωματάριο τη δική του αλήθεια. Είναι κάτι σαν ημερολόγιο, σαν το λεύκωμα που είχαμε οι παλιότερες γενιές: Δε γνωρίζαμε παρά μόνο στο τέλος του λευκώματος ποιος έγραφε τι.
Αυτό το πράσινο σημειωματάρια, το πείραμα της αυθεντικότητας γίνεται το σημειωματάριο των εξομολογήσεων. Στα χέρια του κάθε αναγνώστη γίνεται η αφορμή να καταγραφούν οι πιο μύχιες σκέψεις ή οι πικρές αλήθειες: αλήθειες που δε λέγονται πρόσωπο με πρόσωπο, αλλά που είναι πολύ πιο εύκολο να γραφτούν σε ένα τετράδιο. Έτσι, εκτός από τον Τζούλιαν, η Μόνικα, ο Χάζαρντ, ο Ράιλι, η Άλις και η Λίζυ γίνονται συγγραφείς της δικής τους, μοναδικής ιστορίας χάρη σε αυτό το πράσινο σημειωματάριο. Έξι πρόσωπα, τελείως άγνωστα μεταξύ τους, ενώνονται και αλληλοεπιδρούν ευχάριστα και δημιουργικά. Μέχρι εδώ όλα καλά… Κάπου όμως υπάρχει ένα ψέμα… ίσως και περισσότερα… too good to be true.
Από την influencer Αλις μέχρι την αψεγάδιαστη και ψυχαναγκαστική Μόνικα, στο επίκεντρο είναι η εικόνα. Η εικόνα που οι περισσότεροι θέλουμε να παρουσιάζουμε στους άλλους και που είναι σημείο των καιρών των social media. Πείτε με ρομαντική, αλλά προσωπικά θέλω να πιστεύω πως ήταν η επαφή με το πράσινο σημειωματάριο, η αφή, το ξεφύλλισμα, που ώθησε τα άτομα να είναι πραγματικά ο εαυτός τους. Γιατί όσα οφέλη κι αν έχει η τεχνολογία είναι αλήθεια ότι μας έχει αποξενώσει από τη δια ζώσης επικοινωνία για χάρη της εικονικής πραγματικότητας. Ωραία τα e-books και οι οθόνες αφής, αλλά οι αισθήσεις μας λειτουργούν πολύ διαφορετικά όταν ερχόμαστε σε άμεση επαφή με ένα βιβλίο, είναι η ιεροτελεστία που μας έχει μείνει νοσταλγικά από το παρελθόν, για εμάς τους ψηφιακούς μετανάστες (digital immigrants).
Και ναι, ένα ταλαιπωρημένο, το πράσινο σημειωματάριο είναι ένα συλλογικό ημερολόγιο μνήμης που μας συνδέει με το πιο αθώο (;) παρελθόν μας, όμως γίνεται κι ένας συνδετικός κρίκος έξι ανθρώπων. Το τέλος λίγο προβλέψιμο, κάτι σε χαρμολύπη. Αν σας είναι εύκολο, διαβάστε το πρωτότυπο στην αγγλική γλώσσα καθώς και το βιογραφικό της συγγραφέως. Αναρωτηθείτε τελικά ποιο είναι το νόημα της ζωής, αν υπάρχουν στερεότυπα, στίγματα ή συγκεκριμένα ορόσημα, κλπ. Εν τέλει, το πράσινο σημειωματάριο είναι ένα πείραμα αυθεντικότητας για όλους μας, δοσμένο μέσα από τρυφερές ιστορίες, υμνώντας την αξία της αληθινής φιλίας και της αυθεντικής σύνδεσης, αυτό που πολύ συχνά ακούμε και διαβάζουμε ως «bonding»…
