«Αστυνομικό μυθιστόρημα; Δικαστικό θρίλερ; Ψυχολογική μονογραφία; Μεταφυσικός φετιχισμός; Η κρυφή ιστορία μυστικών εταιριών και ομάδων απονομής δικαιοσύνης; Μια ιστορία αγάπης που συνεχίζεται μέσα και πέρα από το θάνατο; Το βιβλίο του Στέλιου Λευκόπουλου “In Nomine Domini” – (Η καρδιά της κούκλας), το πρώτο μέρος από την τριλογία, των εκδόσεων “Τύρφη” φαίνεται ότι ενσωματώνει όλα αυτά τα χαρακτηριστικά, που συχνά συναντούμε στην ευρωπαϊκή λογοτεχνία. Τοποθετώντας τη δράση στο σήμερα και στην πόλη της Θεσσαλονίκης εκ των πραγμάτων συναντιέται με τις κρυφές ζωές, τα νυχτερινά μονοπάτια, τις ανομολόγητες αλήθειες, τα κοινά και ένοχα μυστικά που αυτή η πόλη ξέρει να κρύβει καλά από τα αδιάκριτα μάτια.»
Ο συγγραφέας στο έργο του, αφού έχει δημιουργήσει τον μικρό του κόσμο που διαδραματίζονται όλα τα γεγονότα, δεν μας καλεί απλά να ταξιδέψουμε μέσα από εκείνον, αλλά τον φέρνει στην σύγχρονη πραγματικότητα και εντάσσει τους πρωταγωνιστές σε ένα ρεαλιστικό πλαίσιο εξελίξεων. Η ιστορία εγείρει το ενδιαφέρον του κοινού αφού οι χαρακτήρες επιδίδονται, σε διάφορες χρονικές στιγμές της ιστορίας, σε απρόσμενες πράξεις αιφνιδιάζοντας τον. Διαβάζοντας το βιβλίο ανακύπτουν στο μυαλό του αναγνώστη διάφορα ερωτήματα
σχετικά με τις ανθρώπινες σχέσεις , για το αν τελικά το “κακό” έχει μόνο ένα πρόσωπο και φυσικά για την φαινομενικότητα όσων παρατηρούμε. Το βιβλίο βασίζεται στην ύπαρξη διαφορετικών ιστοριών που όμως θα συναντηθούν με έναν μοναδικό και απρόσμενο τρόπο.
(από την θεατρική βιβλιοπαρουσίαση του μυθιστορήματος : In Nomine Domini , στην Αθήνα, POLIS ART CAFE.
Στους ρόλους του Άγγελου Υφαντή και της Αντιγόνης Αρειανού: ο Άγγελος Κάλφας και η Μάρω Καραγιώργου)
Από το οπισθόφυλλο:
“Ανεπαίσθητα και με τεράστια προσπάθεια, εκείνα τα γκριζογάλανα μάτια που λαμποκοπούσαν τώρα μπροστά του, τον μετέφεραν
μερικές εβδομάδες πίσω. Το ίδιο παλτό, το ίδιο κομποσκοίνι, η ίδια κορμοστασιά. Και μέχρι να κάνει τούτο το συνειρμό, ένα ακόμη
κοράκι προσγειώθηκε στο έδαφος μπροστά τους. Και έπειτα ένα ακόμη. Σε λίγα δευτερόλεπτα ακόμη ένα. Το ένα δίπλα στο άλλο, σχεδόν
στοιχισμένα, κοιτάζοντας όλα προς την ίδια κατεύθυνση: τον Άγγελο.
“Πέρασες από μπροστά μας”, είπε τελικά. “Στο λιμάνι”.
“Αυτό σου θυμίζω μόνο;” χαμογέλασε ειρωνικά ο άντρας.
“Εσύ δεν ήσουν;” ρώτησε ο Άγγελος δίχως να πάψει να τον περιεργάζεται.
“Ναι, εγώ ήμουν. Πέρασα από μπροστά σου”, τον διόρθωσε με το ίδιο ειρωνικό χαμόγελο και
παίζοντας πάντα με το κομποσκοίνι. “Δεν υπήρχε κανείς άλλος εκεί”.
“Ήμουν με τον Αλέξανδρο”, αντέτεινε ο Άγγελος.
Ο άντρας έγειρε ελαφρώς το κορμί του προς το μέρος του ξανθού νεαρού και τον κάρφωσε με το
βλέμμα του, ταυτόχρονα με το πτηνό που ήταν ακόμη γαντζωμένο στο χέρι του.
“Ήσουν;” του χαμογέλασε.”
