Πρόσφατα κυκλοφόρησε το βιβλίο του Γρηγορίου Σπυράκη με τίτλο τερματικός σταθμός. Θα έχεις παρατηρήσει γύρω σου ανθρώπους ήσυχους εξωστρεφείς, άλλους πάλι οξύθυμους αντιδραστικούς, κάποιοι επικοινωνιακοί, ομιλητικοί, άλλοι πιο ήπιοι και συνεσταλμένοι. Παντού γύρω μας υπάρχουν διαφορετικές προσωπικότητες. Ζευγάρια που κοιτάζονται στα μάτια και φαίνεται ευτυχισμένα, άτομα προβληματισμένα, μοναχικά μελαγχολικά, παρέες έφηβων που ενοχλούν με τις φωνές τους. Άτομα κουρασμένα σε μεγάλη, αλλά και μικρή ηλικία. Πρόσωπα γεμάτα συναισθήματα και προβληματισμούς.
Συχνά απολαμβάνουμε να παρατηρούμε τους άλλους και αυτή ακριβώς τη συνήθεια μας μεταφέρει ο κύριος Γρηγόριος Σπυράκης. Ένα βιβλίο που καθρεφτίζει προσωπικότητες στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς.
Με περιγραφική διάθεση ο συγγραφέας περνά προσεκτικά, στο χαρτί όσα παρατηρεί, προσωπικότητες και συμπεριφορές. Με την ματιά του ώριμου κυρίου συγκρίνει, ίσως και αυθόρμητα κάποιες φορές, το παρελθόν με το παρόν. Ένα κείμενο με κριτική διάθεση προς την κοινωνία και τα άτομα που την αποτελούν, μα πάνω απ’ όλα είναι ένα κείμενο αυτοκριτικής και ελέγχου στις δικές του σκέψεις. Μία προσπάθεια να εξωτερικεύσει και να προβληματιστεί για τις παρορμητικές και αδικαιολόγητες σκέψεις του.
Το κείμενο σε μεταφέρει σε αναμνήσεις, αλλά και σε σύγχρονα γεγονότα. Προβληματισμοί που απασχολούν όλους, σκέψεις τυπωμένες σε χαρτί. Πόσα μυστικά κρύβει τελικά ένα βαγόνι; Πόσες ιστορίες, σκέψεις, συναισθήματα;
Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου
Είχα αυτή τη συνήθεια, να θέλω στο τέρμα να διασχίζω το άδειο βαγόνι. Προσποιούμουν ότι καθυστερώ, τους άφηνα όλους να βγουν και στο τέλος περπατούσα στον έρημο διάδρομο μέχρι την πρώτη του πόρτα. Από εκεί έβγαινα· όταν ήξερα ότι δεν υπάρχει άλλη ψυχή μέσα, όταν τα φώτα μες στον συρμό χαμήλωναν και οι πόρτες του ξέμεναν ανοιχτές, λες και μόλις ήρθαν στην επιφάνεια ν’ ανασάνουν.
Ένας καλοντυμένος κύριος παραμιλά, κάποιος νεαρός στήνει χάρτινα πλάσματα στο βαγόνι, ένα ποδήλατο που δεν το χωρά ο τόπος, μια παρέα κοριτσιών διαμαρτύρεται στη βροχή, ο πιο απαιτητικός ανάπηρος πολέμου, ένας παλαβός χτυπά το μπαστούνι του στα τζάμια και ένα εισιτήριο από δεύτερο χέρι.
Ιστορίες από τη σύντομη διαδρομή του καθημερινού συρμού, μέχρι τη στιγμή που το βαγόνι αδειάζει, λίγο πριν ο σταθμός γίνει «τερματικός» και όλες οι σκέψεις ξεκινήσουν απ’ το σημείο αυτό.
