Στις μέρες παρατηρείται από νέους δημιουργούς μια προτίμηση στην ενασχόληση με την ποίηση περισσότερο από τα υπόλοιπα είδη, γεγονός που το μαρτυρούν οι κατά πολύ πιο αυξημένες συμμετοχές σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς κι ανθολογίες με ποίηση παρά με οποιοδήποτε άλλο είδος. Ωστόσο, ανάμεσα σε αυτό το φάσμα είναι δύσκολο να ξεχωρίσουμε ποιητικές απόπειρες, τόσο σε μεμονωμένα ποιήματα όσο και ποιητικές συλλογές που να αποφεύγουν αφενός να προσκρούουν σε συχνές αστοχίες και αφετέρου να λειτουργούν προσθετικά. Ένα παράδειγμα που επιτυγχάνει αυτά τα δύο είναι το ποιητικό έργο της Ιωάννας Λιούτσια.
Η Ι. Λιούτσια είναι νέα ηθοποιός, θεατρική συγγραφέας και ποιήτρια που κατοικεί στη Θεσσαλονίκη, με πλούσιο βιογραφικό και βραβεύσεις παρά το νεαρό της ηλικίας της. Το ποιητικό έργο αποτελείται από τρεις ποιητικές συλλογές: 1) Συνομιλίες σε Μη+, εκδόσεις Ars Poetica, 2013 2) Αρρυθμίες, εκδόσεις Πασιφάη, 2016 και 3) Η Σιωπή σε δύο χώρους, εκδόσεις Οροπέδιο, 2018. Οι τρεις ποιητικές συλλογές συνδέονται μορφολογικά και ίσως νοηματικά, ωστόσο, χρονολογικά φαίνεται η ωριμότητα στη σκέψη κι η ανάπτυξη των θεμάτων από την ποιήτρια.
Τα προβλήματα που αναφέρθηκαν παραπάνω η Ι. Λιούτσια φαίνεται ότι τα έχει εντοπίσει και αποφύγει στη δική φόρμα, στην οποία δεν δεσμεύεται απόλυτα. Η προσκόλληση στην κυριολεξία, η αυτόματη γραφή, όταν γενικότερα ένα ποίημα αποτελεί στην ουσία ένα κομμάτι από το ‘’ημερολόγιο’’ που έχει ένας καλλιτέχνης μέσα του η ποίηση αυτόματα εκτρέπει στην πεζογραφία. Η συγκεκριμένη ποιήτρια χειρίζεται άψογα τον ποιητικό λόγο, αποφεύγει άμεσες καταγραφές και οποιαδήποτε εμπειρία ή συναίσθημα δεν αποτελεί εξομολόγηση. Οι προσωπικές εμπειρίες, αν υπάρχουν είναι κρυμμένες πίσω από τη μεταφορά, το παιχνίδι των λέξεων, την τεχνική που χρησιμοποιεί, για παράδειγμα η επανάληψη του ίδιο ρήματος με την αλλαγή της δευτερεύουσας πρότασης είναι μία ‘’σκάλα’’ για να φτάσουμε στο τελικό νόημα που κάθε αναγνώστης είναι ελεύθερος να το εκλάβει όπως θέλει.
Αν και είναι δύσκολο να πούμε ότι ένας νέος ποιητής δεν έχει επηρεαστεί καθόλου από την παράδοση της ελληνικής ή της παγκόσμιας ποίησης, η ποιήτρια δεν φαίνεται να προσπαθεί να αντιγράψει το λογοτεχνικό στυλ ενός συγκεκριμένου ποιητή. Για την σύγχρονη ποίηση στην Ελλάδα η ποίηση της Ι. Λιούτσια είναι ξεχωριστή. Η συγγραφέας έχει τα βασικά εργαλεία που είναι η εκφορά του λόγου, η δημιουργία εικόνων, η φαντασία, ο λυρισμός κ.ά.
Το βασικό εργαλείο που θα μπορούσαμε να πούμε είναι το ίδιο το θάρρος να μιλήσει για πράγματα που αποφεύγονται. Ανάμεσα σε ποιήματα γεμάτα ρομαντισμό, αυτοβελτίωση, έρωτα, ενδεχομένως θαυμασμό για την Ελλάδα, τα ποιήματα που περιλαμβάνονται στις συγκεκριμένες συλλογές δείχνουν την μαύρη πλευρά της ζωής, του έρωτα, την επαναστατημένη γυναίκα. Τολμάει να αμφισβητήσει τους θεσμούς του κλασικού τριπτύχου που αποτελεί παυσίπονο στην ένδεια της ελληνικής κοινωνίας. Από τον κοινωνικό προβληματισμό περνάμε στα ατομικά κίνητρα που έχουν παραμεληθεί σε πολλές εκφάνσεις της τέχνης αλλά η δημιουργία χωρίς αυτά είναι δύσκολη. Η γλώσσα των ποιημάτων δεν είναι μονοδιάστατη, μπορεί να είναι λόγια, αθυρόστομη, μέχρι και με νεολογισμούς κάτι που κατεβάζει τη ποίηση από το ‘’θρόνο’’ και την φέρνει πιο κοντά στο κόσμο. Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό είναι κι η χρήση προσώπων από μύθους και παραμύθια με διαφορετική ματιά. Παρατίθεται σαν δείγμα:
Λύκε λύκε είσαι εδώ; Η Κοκκινοσκουφίτσα σ’ αποχαιρετά. Θα παίξει σ’ άλλα παραμύθια τώρα. Θα βρει τους νάνους, όχι τον πρίγκιπα. Θα συναντήσει την Αλίκη, που θα της κρύψει επιμελώς τη χώρα των θαυμάτων. Κι έτσι, μαζί με τη Σταχτοπούτα θα κάνουνε την επανάστασή τους. Μακριά απ’ τους κακούς. Σωτήρες μιας άλλης εποχής. (από την συλλογή Συνομιλίες ΣΕ Μη+)
Η ποίηση σαν είδος μπορεί να συνομιλήσει με κάθε αναγνώστη. Κάθε ποίημα είναι ξεχωριστό και ανεξάρτητο από υπόβαθρο. Για αυτό το λόγο χρειάζεται θάρρος για να εκφράσει το καθένα την προσωπική του αλήθεια και να ταξιδέψει τον αναγνώστη εκεί που το λέει η σκέψη του. Αυτό το θάρρος είναι κάτι που σίγουρα υπάρχει στο εν λόγω ποιητικό έργο.
