Anatomie d’ une chute – Ανατομία μιας Πτώσης στα ελληνικά. Πρόκειται για το νέο δράμα της Justine Triet, βραβευμένο με το φετινό Χρυσό Φοίνικα των Καννών. Ήδη από την αφίσα και τον τίτλο της ταινίας προϊδεαζόμαστε για ένα δικαστικό θρίλερ, με την αναφορά-homage στο κλασικό Anatomy of a Murder του Otto Preminger, όμως η ταινία περιέχει, επίσης, στοιχεία μυστηρίου και δράματος.
Όταν ο σύζυγος μιας συγγραφέως βρίσκεται νεκρός έξω από το σπίτι τους στις Άλπεις, εκείνη γίνεται η μοναδική ύποπτη για το θάνατό του, καθώς δεν είναι ξεκάθαρο εάν πρόκειται για ατύχημα, αυτοκτονία ή φόνο. Εν μέσω του πένθους τους, η Sandra (Sandra Hüller) και ο 11χρονος γιος της Daniel (Milo Machado-Graner), έχουν να αντιμετωπίσουν σειρά από αστυνομικές έρευνες και ανακρίσεις εν όψει μιας μακροσκελούς δίκης. Κατά τη διάρκειά της, θα μπουν στο μικροσκόπιο τόσο οι συνθήκες θανάτου του συζύγου, όσο και η σχέση του ζευγαριού.
Καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας, μέσα σε 152’, σε ένα πολύ δυνατό και πρωτότυπο σενάριο, ξετυλίγονται οι θεματικές που προβάλλει η Triet και τα ερωτήματα που μας θέτει. Η κριτική στη Δικαιοσύνη και τις μεθόδους της, τα λαϊκά δικαστήρια και η μετατροπή τραγωδιών σε σόου από τα ΜΜΕ, η παραβίαση των προσωπικών στιγμών, ο ρόλος των φύλων τόσο στην κοινωνική όσο και την προσωπική και οικογενειακή ζωή και ο απών σεβασμός στην ψυχολογική ευθραυστότητα ανήλικων μαρτύρων, είναι κάποια ζητήματα που είναι αδύνατον να μας ξεφύγουν όσο παρακολουθούμε τη διαδικασία της δίκης. Μέσα από οξυδερκείς μεταφορές και ανεπαίσθητα flashbacks –όπου αυτά χρειάζονται- εμβαθύνουμε στο ψυχολογικό υπόβαθρο των χαρακτήρων και τη μεταξύ τους σχέση, και εμπεδώνουμε τη σημασία της συναισθηματικής έκφρασης, και με τη μορφή της τέχνης, αλλά και με αυτή της επικοινωνίας.
Από σκηνοθετικής άποψης, ο τρόπος που η Triet διαλέγει να μας παρουσιάσει τα γεγονότα είναι ιδιαίτερα φρέσκος και ευρηματικός. Όλα τα τεχνικά χαρακτηριστικά της ταινίας, όπως η κίνηση της κάμερας, ο ήχος, το μοντάζ, ο φωτισμός και η μουσική, κουμπώνουν με έναν πρωτότυπο και ωμά ρεαλιστικό τρόπο πάνω στην εξιστόρηση της πλοκής, δίνοντας πολύ δυναμικά έμφαση στις αντιδράσεις των χαρακτήρων. Οι ηθοποιοί, ένας προς έναν, απόλυτα πειστικοί – μέχρι και ο σκύλος στο ρόλο του Snoop τιμήθηκε με το Palm Dog!- με πιο αξιέπαινους, φυσικά, τους πρωταγωνιστές. Τόσο ο μικρός Machado-Graner όσο και η Hüller, παρά την περιπλοκότητα των χαρακτήρων που υποδύονται, καταφέρνουν να μας μεταδώσουν συγκινητικά τα συναισθήματα και την κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι ήρωες ανά πάσα στιγμή.
Η Justine Triet, με την Ανατομία μιας Πτώσης, έρχεται να μας ταρακουνήσει και να μας κάνει να αμφισβητήσουμε τη θέση μας απέναντι σε δύο σύγχρονα ζητήματα: Αφενός στον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε ένα πρόσωπο μέσω αποσπασματικών προβολών της ζωής του, είτε μέσα από τη δημόσια πτυχή του, είτε μέσα από την ιδιωτική, υπό το πρίσμα των προσδοκιών που δημιουργούν οι κοινωνικοί ρόλοι. Αφετέρου στην αντίληψή μας για τη σημασία της ψυχολογίας, και με την έννοια της ψυχικής υγείας αλλά και με αυτήν που καθορίζει την ψυχοσύνθεση ενός ατόμου. Όλα αυτά παρουσιάζονται με έναν ιδιαίτερα ευφυή αλλά και συγκινητικό τρόπο σε μία ταινία που συνδυάζει με ρεαλισμό το μυστήριο, την αγωνία και το οικογενειακό δράμα. Σίγουρα πρόκειται για κάτι παραπάνω από ένα δικαστικό θρίλερ.
