Το νέο ντοκιμαντέρ της δημοσιογράφου Χριστίνας Σιγανίδου επιχειρεί να ρίξει φως στην υπόθεση με τα αρχαία στον στο μετρό Θεσσαλονίκης. Ως έγκλημα χαρακτηρίζεται η απόπειρα διαχωρισμού των αρχαίων σε μία προσπάθεια μείωσης του κόστους. Σε μία από τις πλέον πολυσυζητημένες υποθέσεις των τελευταίων ετών στην χώρα, το έγκλημα στον Σταθμό Βενιζέλου, δημιουργεί ένα χρονολόγιο με όλα τα γεγονότα που έλαβαν χώρα από τα τέλη του 2019 μέχρι και τις δύσκολες εποχές της πανδημίας, στην μάχη για την παραμονή των αρχαίων στον αρχικό τους χώρο. Μέσα από συνεντεύξεις, ρεπορτάζ, ερασιτεχνικά βίντεο πολιτών και ηχητικά ντοκουμέντα, η Σιγανίδου δημιουργεί ένα λιτό αλλά άκρως αποτελεσματικό έργο κατά της διχοτόμησης.
Ξεκινώντας από την επίσημη ανακοίνωση του πρωθυπουργού στα τέλη του 2019 για μετακίνηση των αρχαιοτήτων και επίσπευση του έργου, το ντοκιμαντέρ σκιαγραφεί σε προσωπικό επίπεδο τον ακτιβισμό των πολιτών της Θεσσαλονίκης. Το Κινημα Πολιτών Θεσσαλονίκης συστάθηκε από επιφανείς πολίτες (μεταξύ των οποίων και ο πρώην δήμαρχος Γιάννης Μπουτάρης). Γρήγορα ωστόσο αύξησε την ισχύ του, με άτομα συνασπισμένα γύρω από τον ίδιο σκοπό. Την παραμονή των αρχαιοτοτήτων. Μαχόμενοι με όλα τα νόμιμα μέσα, φαίνονται να έχουν όλες τις πιθανότητες εναντίον τους. Έχοντας απέναντι τους την “Αττικό Μετρό” και την Κυβέρνηση δυσκολεύονται στο να ακουστεί η φωνή τους. Σημαντικότερο ίσως πλήγμα στους αγώνες τους, το σχεδόν καθολικό εμπάργκο από τα ΜΜΕ. Το Έγκλημα στον Σταθμό Βενιζέλου, δεν πουλάει αρκετά.
Έχουν, ωστόσο, υπέρ τους τον νόμο. Το έργο είναι δυνατόν να συνεχιστεί χωρίς την διχοτόμηση. Κάτι τέτοιο, ωστόσο, θα έχει ως αποτέλεσμα την αύξηση του κόστους. Και μέσα σε αυτή την διαμάχη η κάμερα της Χριστίνας Σιγανίδου καταγράφει, φέρνοντας στο φως παιχνίδια εξουσίας, συμφέροντα, αλλά και την ένωση πολιτών γύρω από έναν κοινό στόχο.
Κίνημα Πολιτών Θεσσαλονίκης
Πραγματικοί ήρωες στην ζωή ίσως να μην υπάρχουν. Το άσπρο και το μαύρο, συνήθως δίνουν την θέση τους σε μία γκρίζα ζώνη όπου συντελούνται οι καθημερινές διεργασίες. Όταν, όμως μία πλευρά έχει με το μέρος τη τόσο τον νόμο όσο και την ηθικότητα, τότε κινείται σε πολύ λευκούς τόνους του γκρι. Κατά την διάρκεια του ντοκιμαντέρ γνωρίζουμε μερικά από τα μέλη της οργάνωσης, και συμμετέχουμε σε εκδηλώσεις τους. Πρόκειται για πολίτες, που δίχως κάποιο χρηματικό κέρδος συμβάλλουν με τον τρόπο τους στην ομαλή οργάνωση του κινήματος. Παρέχεται νομική, γραμματειακή και οργανωσιακή υποστήριξη ενώ εκλείπουν οι πολιτικές σκοπιμότητες. Εκτός και αν η αντίσταση στην Κυβέρνηση θεωρείται πολιτική σκοπιμότητα, που σε αυτή την περίπτωση εντοπίζονται ζητήματα δημοκρατίας.
Καθώς το κίνημα συνεχίζει να αποκτά υποστήριξη στρέφοντας την κοινή γνώμη υπέρ της παραμονής των αρχαιοτήτων, οι διαδικασίες παγώνουν. Η πανδημία θα στρέψει τα μέλη προς νέα είδη αγώνα. Οι διαδικτυακές ημερίδες θα αντικαταστήσουν τις συγκεντρώσεις. Οι μάσκες θα καθυστερήσουν αλλά δεν θα σιγάσουν τους αγώνες. Η έντονη παρουσία του κινήματος στον πυρήνα της πόλης αλλά και στο διαδίκτυο θα οδηγήσουν τα πρώτα ΜΜΕ να γράψουν για το θέμα. Η μάχη πλέον κρίνεται στα συμβούλια. Η κοινή γνώμη θα ασκήσει σίγουρα πίεση υπέρ της παραμονής. Το θέμα βρίσκεται ακόμα σε εξέλιξη και θα φανεί αν το Έγκλημα στον Σταθμό Βενιζέλου, το έγκλημα κατά της πολιτισμικής κληρονομιάς θα προχωρήσει.
Η άλλη πλευρά
Και καθώς η πλευρά υπέρ της παραμονής φαίνεται να βασίζεται στην δημοσιότητα του θέματος, η “Αττικό Μετρό” που έχει αναλάβει το έργο, διατηρεί νεκρική σιγή. Μετά από επικοινωνία τόσο με τον πρόεδρο της “Αττικό Μετρό”, όσο και με τον υπεύθυνο του έργου στην Θεσσαλονίκη για τον ΆΚΤΟΡΑ, δεν έγινε κάποια δήλωση. Αυτή η ένοχη σιωπή, φανερώνει προσωπικά συμφέροντα και αποποίηση ευθυνών. Το Έγκλημα στον Σταθμό Βενιζέλου έκανε πρεμιέρα στο φετινό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και στριμάρει στο Cinobo.
