Η ταινία κινουμένων σχεδίων Elemental που προβάλλεται στις ελληνικές αίθουσες από τα μέσα του Ιούνη αποτελεί το κινηματογραφικό απότοκο της σύμπραξης των δύο τιτάνων, όσον αφορά τη δημιουργία ανιμέισιον ταινιών, Disney και Pixar. Στα 103 λεπτά που διαρκεί το Elemental φιλοδοξεί να ανταποκριθεί στην ανανγνώριση και τις διθυραμβικές κριτικές που γνώρισαν άλλες ταινίες του είδους των τελευταίων χρόνων, όπως το Zootopia της Disney. Σκηνοθετεί ο Peter Sohn και το σενάριο επιμελήθηκαν οι John Hoberh, Kat Likkel και Brenda Hsueh.
Στο Elemental ή, κατά την ελληνική μεταφορά του, Το στοιχείο τους, ο κόσμος αποτελείται από τα 4 στοιχεία που κατά τον Πυθαγόρα κι άλλους αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους, είναι τα στοιχεία που δημιούργησαν τον κόσμο : τη φωτιά, το νερό, τη γη και τον αέρα. Ένα ζευγάρι που ανήκει στο στοιχείο της φωτιάς, μεταναστεύει σε μία υπερσύγχρονη μεγαλούπολη όπου όλα τα στοιχεία συνυπάρχουν, φτιάχνουν από το μηδέν ένα μπακάλικο και μεγαλώνουν την κόρη τους, Φλόγα. Η Φλόγα μαθητεύει πλάι στον πατέρα της με σκοπό να αναλάβει η ίδια το οικογενειακό μαγαζί και να τον ξεκουράσει που κόπιασε για να την αναθρέψει.
Η μοίρα της Φλόγας μοιάζει προκαθορισμένη, μέχρι τη στιγμή που γνωρίζει τον Νηρέα, έναν “νεράκια” ελεγκτή, που διαπιστώνει ορισμένες παραβάσεις και μία επικίνδυνη διαρροή νερού στο μαγαζί. Μαζί θα συνεργαστούν για να σώσουν την οικογενειακή επιχείρηση κι αναπόφευκτα θα έρθουν κοντά, όσο κοντά δηλαδή είναι φύσει δυνατό χωρίς να σβήσουν ή να εξατμιστούν. Η προκατάληψη απέναντι στους μετανάστες από τη χώρα της φωτιάς, η εκρηκτική προσωπικότητα της Φλόγας, τα όνειρα που ίσως και να μην περιορίζονται στους τοίχους ενός μπακάλικου και η αντίληψη ότι “τα στοιχεία δεν αναμειγνύονται” είναι άραγε αρκετά για να τους κρατήσουν χώρια ;
Η κεντρική ιδέα του Elemental δεν είναι άλλη από την αλληγορική, μέσω της ένδυσης των ανθρώπων σε στοιχεία, ανάδειξη του συστημικού ρατσισμού, της προσφυγιάς και της ξενοφοβίας από τα οποία ακόμα υποφέρει η δυτική, προοδευτική κοινωνία. Η διάχυση των κοινωνικών αυτών μηνυμάτων στην ταινία, γίνεται μέσα από τη ρομαντική ιστορία των δύο αντίθετων και φαινομενικά αταίριαστων πρωταγωνιστών.Ωστόσο, αν και το θέμα που άπτεται φαντάζει υποσχόμενο και ευρηματικό, η προσέγγιση βρίσκεται στην αντίπερα όχθη της δημιουργικότητας.
Τα κλισέ, με πρώτο και κύριο τον έρωτα δύο ετερώνυμων που αναπόδραστα έλκονται, κλέβουν από την πρωτοτυπία που δυνητικά θα μπορούσε να έχει το φιλμ και υποσκελίζουν την πολύχρωμη κατά τα άλλα και φιλόδοξη από άποψη σχεδίου προσπάθεια των καρτουνιστών. Αν και ως προς την τελευταία πρόταση, πολλή συζήτηση γίνεται σχετικά με το αν η Disney θα πρέπει να επιστρέψει στην πρότερη απεικόνιση των καρτούνς που ήταν σχεδιασμένα στο χέρι, το Elemental είναι σίγουρα από τις όμορφες αισθητικά ταινίες κινουμένων σχεδίων.
Ότι όμως κερδίζει το ανιμέισιον φιλμ σε αισθητική και θέαμα, χάνει σε δημιουργικότητα αφήγησης. Οι διάλογοι θα μπορούσαν να ιδωθούν ως τετριμμένοι και χωρίς τη σπιρτάδα που αναμένει κανείς σε τέτοιες ταινίες και γενικότερα το γράψιμο ήταν λιγάκι άχρωμο και απογυμνωμένο από εμπνευσμένες ατάκες. Ακόμη, η προσπάθεια του κορεάτικης καταγωγής σκηνοθέτη Peter Sohn(ο οποίος εμπνεύστηκε μέρος της ιστορίας από τη μετανάστευση των δικών του γονιών στις Η.Π.Α.) να εμβαθύνει στις διαβρωτικές συνέπειες του ταξικού και φυλετικού ρατσισμού δεν καρποφόρησε στην ταινία παρά έξυσε απλώς την επιφάνεια. Όμως παρόλο που δεν ακούει κανείς πυροτεχνήματα μετά την προβολή του Elemental και το αποτύπωμά του δεν είναι ηχηρό, η ταινία βλέπεται ευχάριστα και δεν αποκλείεται ακόμη και να αγγίξει τις νοσταλγικές μας χορδές.
