Για να γίνει ένα καλό ντοκιμαντέρ χρειάζεται καλή ισορροπία μεταξύ αρχειακού υλικού και συνεντεύξεων. Για να γίνει ένα καλό βιογραφικό ντοκιμαντέρ, χρειάζεται τα άτομα που μιλούν να γνωρίζουν καλά το άτομο στο οποίο αναφέρεται. Σίγουρα όμως, είναι ακόμα καλύτερο όταν ο δημιουργός γνωρίζει προσωπικά αυτό το άτομο, αλλά και όταν το άτομο αυτό συνεντευξιάζεται. Όλα αυτά τα έχει πετύχει ο Giuseppe Tornatore στο ντοκιμαντέρ του “Ennio”, που μιλά φυσικά για τον τεράστιο συνθέτη Ennio Morricone.
Το ντοκιμαντέρ αποτελεί ένα φοβερό μωσαϊκό από ιστορικό υλικό, υλικό ταινιών και συνεντεύξεων με ανθρώπους που έχουν συνεργαστεί με το συνθέτη, αλλά και με άλλους που ανθρώπους της μουσικής και του σινεμά που τον θαυμάζουν. Ταυτόχρονα, περιέχει μεγάλο μέρος των γνωστότερων μουσικών συνθέσεων, αλλά το πιο σημαντικό είναι η συνέντευξη του ίδιου του Morricone, που είναι και όλη η πεμπτουσία της ταινίας.
Ο μαέστρος, με άπλετη ταπεινοφροσύνη, μας αφηγείται τη ζωή του από την παιδική του κιόλας ηλικία, και μας μοιράζεται το ματαιωμένο του όνειρο να γίνει γιατρός, μετά την πίεση του πατέρα του να ακολουθήσει το ίδιο επάγγελμα, αυτό του τρομπετίστα. Έπειτα, ακολουθούν τα χρόνια της φοίτησης στη μουσική ακαδημία και της εργασίας στη δισκογραφική RCA, όπου ήταν το πρόσωπο πίσω από τεράστιες ιταλικές, και όχι μόνο, επιτυχίες. Ύστερα, βλέπουμε την απαρχή της σύνθεσης κινηματογραφικών score, από τις πολυάριθμες giallo ταινίες έως και την συνεργασία με τον Sergio Leone και την ταύτιση του ήχου των spaghetti western με το όνομα του Ennio Morricone. Με έκπληξη θα πληροφορηθούμε από τα λεγόμενά του, για την περιφρόνηση από τους συμφοιτητές και καθηγητές του, οι οποίοι πρόβαλλαν την ελιτίστικη πεποίθηση πως τα κινηματογραφικά soundtrack δεν είναι αληθινή μουσική, αλλά και τον επανειλημμένο παραγκωνισμό του από την Ακαδημία των Oscar, παρά τη γιγάντια πολιτισμική του απήχηση. Το συνεχές αίσθημα κατωτερότητας που παραδέχεται ο Morricone είναι απίστευτα συγκινητικό και συγκλονιστικό καθόλη τη διάρκεια της συνέντευξής του, ταυτόχρονα όμως, ταιριάζει και με μια λίγο στερεοτυπική αντίληψη που υπάρχει για τους μεγάλους καλλιτέχνες, να εκδηλώνεται ως εσωτερικό κίνητρο να δημιουργούν πάντα αριστουργήματα.
Σε αντίθεση αυτής της οπτικής, θα δούμε καταξιωμένους καλλιτέχνες, τόσο από το χώρο της μουσικής, όσο και του κινηματογράφου να μιλούν με θαυμασμό για τον αντίκτυπο που έχει αφήσει το έργο του συνθέτη, είτε στο δικό τους έργο, είτε στον πολιτισμό. Quincy Jones, John Williams, Hans Zimmer, Joan Baez, Terrence Malick, Quentin Tarantino, είναι κάποια από τα άτομα αυτά. Ο ίδιος ο Tornatore μάλιστα μοιράζεται και τη δική του εμπειρία με τη συνεργασία τους, από την οποία νιώθει ευλογημένος, κάνοντας το ντοκιμαντέρ αυτό να μοιάζει με ηθική του υποχρέωση.
Το “Ennio” πρόκειται για μία φοβερή οπτικοακουστική εμπειρία και αξίζει να ιδωθεί με τον ήχο δυναμωμένο. Καθετί που παρουσιάζεται είναι βαλμένο στη θέση του με ευλάβεια, και κάθε λεπτό από τα 156 της ταινίας είναι απολαυστικό με διαφορετικό τρόπο, ενώ θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ακόμα πιο εκτενές. Καμία διάρκεια δεν επαρκεί για να παρουσιαστεί πλήρως το καλλιτεχνικό μεγαλείο του Ennio Morricone, εδώ όμως παρουσιάζεται και το μεγαλείο του ανθρώπου Morricone. Ήταν ένα ντοκιμαντέρ που παρότι άργησε πολύ, έγινε σωστά, όπως άλλωστε και η αναγνώριση στο έργο του μεγάλου μαέστρου.
