Το «Gerald’s Game» αποτελεί παραγωγή του Netflix και υιοθετεί το σενάριο από το ομώνυμο βιβλίου του Stephen King. Η φετινή χρονιά μοιάζει με ωδή στο έργο του συγγραφέα, μιας και μέχρι στιγμής έχουμε τέσσερις ταινίες βασισμένες σε μυθιστορήματά του («The Dark Tower», «It», «Gerald’s Game», «1922»). Το συγκεκριμένο όντας ένα από τα λιγότερο δημοφιλή, δεν περίμενες να καταφέρει να φτάσει στις οθόνες μας. Ευτυχώς, το Netflix και ο σκηνοθέτης Mike Flanagan πήραν το ρίσκο και το αποτέλεσμα τους βρίσκει κερδισμένους με μια εντυπωσιακά αξιόλογη προσπάθεια.
Η ιστορία έχει να κάνει με ένα ζευγάρι, τον Gerald (Bruce Greenwood) και την Jessie (Carla Gugino), που συνειδητοποιούν πως έχει χαθεί η «φλόγα» της σχέσης τους. Σε μια ύστερη προσπάθεια να περάσουν λίγο χρόνο μαζί, αποφασίζουν να αποδράσουν στο εξοχικό κάποιων φίλων -όλοι ξέρουμε πως τα απομονωμένα σπιτάκια στο δάσος δεν είναι καλή ιδέα. Ο Gerald αποφασισμένος να ζωντανέψει κάποιες απόκρυφες φαντασιώσεις του, δένει τη γυναίκα του στο κρεβάτι. Όμως, τα σχέδιά του ανατρέπονται, όταν παθαίνει καρδιακή προσβολή και πεθαίνει. Από εκεί και πέρα η Jessie θα προσπαθήσει να ελευθερωθεί αλλά και να εκμεταλλευτεί τα διαθέσιμα μέσα ώστε να επιβιώσει.
Και κάπου εδώ, σπεύδουμε να σκεφτούμε πως παρόμοια σενάρια έχουμε ξαναδεί και πως οι στατικές ταινίες δεν είναι για όλους. Κι όμως, το «Gerald’s Game» είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα ταινία τρόμου που δε χωλαίνει, δε κουράζει, ξεφεύγοντας από το προφανές κομμάτι της επιβίωσης. Η πρωταγωνίστρια έρχεται σε επαφή με αρκετούς δαίμονες του εαυτού της και όχι μόνο, συγκεντρώνοντας την ουσία στον ψυχισμό της. Ως ταινία τρόμου έχει έντονο σασπένς και ορισμένες ανατριχιαστικές σκηνές, χωρίς όμως να βασίζεται σε αυτές για εντυπωσιασμό.
Όπως, στο «It» έτσι και εδώ βλέπουμε μια ταινία τρόμου με ζεστά χρώματα και σωστό φωτισμό. Η ατμόσφαιρα εναλλασσόταν καθώς περνούσαμε από τη μέρα στη νύχτα και από την πραγματικότητα στο μυαλό της πρωταγωνίστριας. Κάθε στάδιο είχε το δικό του ύφος και προκαλούσε την αντίστοιχη αίσθηση στο θεατή.
Πέρα από το τεχνική και συγγραφική αρτιότητα, έχουμε μια ταινία που βασίζεται στις ερμηνείες. Τα εύσημα φυσικά ανήκουν στην Carla Gugino που εκμεταλλεύτηκε κάθε σταγόνα ταλέντου για να αποδείξει τι είναι ικανή να κάνει. Δεν είναι πολλές οι φορές που την έχουμε δει σε αντίστοιχα απαιτητικούς ρόλους, οπότε ευελπιστούμε αυτός να σήμανε την αρχή. Χωρίς να μπούμε σε λεπτομέρειες που θα πρόδιδαν στοιχεία, θα συμπληρώσουμε πως όλες οι ερμηνείες ήταν εξίσου καλές.
Εν τέλει, το «Gerald’s Game» είναι μία πετυχημένη μεταφορά, ένα ανατριχιαστικό θρίλερ και σίγουρα μία εξαιρετική προσπάθεια του Netflix. Μέχρι στιγμής, το Netflix προβάλει ένα τολμηρό πρόσωπο, προσφέροντας ευκαιρίες σε παραγωγές, που ανταγωνιστικοί κολοσσοί του χώρου θα δίσταζαν να επενδύσουν. Από την άλλη το κοινό εμφανίζεται αρκετά δεκτικό σε ότι καινούριο έχει να του προσφέρει, με αμείωτο ενθουσιασμό για το μέλλον.
