Όνειρο της 15χρονης lara είναι να εισαχθεί σε μια από τις καλύτερες ακαδημίες μπαλέτου του Βελγίου. Έχοντας μια πολυετή εκπαίδευση ως μπαλαρίνα, βάζει τα δυνατά της να αριστεύσει ανάμεσα στις υπόλοιπες χορεύτριες. Όταν όμως το σώμα της υστερεί ελαστικότητας, παρά τις έντονες προπονήσεις, συνειδητοποιεί πως έχει γεννηθεί αγόρι. Διανύοντας παράλληλα την μεταβατική περίοδο της εφηβείας και τη διαδικασία αλλαγής φύλου, θα πρέπει να επιτύχει την τέλεια θηλυκότητα.
Τόσο η ίδια όσο και ο περίγυρός της γνωρίζουν και αποδέχονται το γεγονός πως η Lara είναι ένα κορίτσι. Όμως αυτό που πραγματεύεται η ταινία είναι η μάχη της ίδιας με το σώμα της που στέκεται εμπόδιο στο όνειρό της. Έτσι ξεκινά η αναζήτηση της σύνδεσης ανάμεσα στο σώμα και το φύλλο.
Η ιστορία πίσω από την ταινία είναι αρκετά ενδιαφέρουσα. Το 2009, ο σκηνοθέτης Lukas Dhont είχε διαβάσει στην βελγική εφημερίδα Flemish για μια νεαρή μπαλαρίνα που κυνήγησε το όνειρό της ακόμη και όταν έμαθε πως είχε γεννηθεί αγόρι. Συγκινημένος από το κουράγιο και την δύναμη να επιλέξει ένα τόσο φυσικά απαιτητικό επάγγελμα, την ίδια περίοδο που το σώμα της υφίσταντο μια τέτοια αλλαγή, αποφάσισε να επικοινωνήσει μαζί της.
Η αναζήτηση του κατάλληλου ατόμου που θα υποδυόταν τη Lara υπήρξε μια ιδιαίτερα δύσκολη διαδικασία. Όπως ανέφερε σε συνέντευξή του ο Dhont, ανεξαρτήτου φύλου, θα έπρεπε να μοιάζει 15, να έχει πολύ καλή γνώση μπαλέτου και να υποδυθεί φυσικά το συγκεκριμένο χαρακτήρα, αναδύοντας την πολυπλοκότητά του. Απογοητευμένοι από τις οντισιόν οι παραγωγοί προχώρησαν στην επιλογή των χορευτών. Όταν ο σκηνοθέτης είδε τον Victor Polster ήξερε πως, παρόλο που ήταν χορευτής, ο ρόλος του ανήκε.
Για τον Dhont ήταν σημαντικό να αφηγηθεί τη συγκεκριμένη ιστορία, τόσο γιατί έχει πολλά να περάσει στο κοινό αλλά και γιατί έβλεπε σε αυτή ένα κομμάτι της δικής του. Όπως ανέφερε και ο ίδιος υπήρξε σε αντίστοιχη κατάσταση σύγχυσης καθώς μεγάλωνε και έβλεπε πως ως αγόρι ήταν περισσότερο θηλυπρεπής βάσει των κοινωνικών προτύπων. Χρησιμοποιώντας ως μέσο το χορό κατάφερε να δώσει περισσότερη βαρύτητα στην εικόνα και τη γλώσσα του σώματος παρά στο διάλογο.
Το «Girl» είναι η πρώτη ταινία μεγάλου μήκους του Βέλγου σκηνοθέτη και από ότι φαίνεται έκανε ένα δυνατό ξεκίνημα. Στις Κάννες, όπου για πρώτη φορά προβλήθηκε το Μάιο, έκλεψε τις εντυπώσεις και κατάφερε να κερδίσει τέσσερα από τα πέντε βραβεία για τα οποία είχε προταθεί. Πέρα από μια ταινία για τη διαφορετικότητα είναι και ένα συγκινητικό, ευαίσθητο και κυρίως ρεαλιστικό δράμα ενηλίωσης. Στην Ελλάδα αναμένεται να κάνει πρεμιέρα στις 22 Νοεμβρίου.
