Το «Hidden Figures» είναι μία από αυτές τις ταινίες που έβαλες να δεις για να περάσει το βράδυ και κατέληξε κολλημένη στο μυαλό σου, μέχρι το επόμενο πρωί. Σε σκηνοθεσία του Theodore Melfi, με εξαιρετικές ερμηνείες από τις Taraji P.Herson, Octavia Spencer, Janelle Monáe, αλλά και τους Kevin Costner και Jim Parsons, άξιζε κάθε μία από τις τρεις οσκαρικές υποψηφιότητές της.
Η Katherine G. Johnson, η Mary Jackson και η Dorothy Vaughan ήταν τρεις Αφροαμερικανίδες μαθηματικοί, που εργάστηκαν στην υπολογιστική μονάδα της NASA, παίζοντας ζωτικό ρόλο στην «απογείωση» της πατρίδας τους στο διάστημα. Πιο συγκεκριμένα, το σενάριο της ταινίας υιοθετήθηκε κυρίως, από αληθινά γεγονότα και το βιβλίο της Margot Lee Shetterly το «Hidden Figures: The American Dream and the Untold Story of the Black Women Mathematicians Who Helped Win the Space Race».
Βάσει το «information is beautiful», τα γεγονότα είναι αρκετά ακριβή, αλλά χρονικά συμπυκνωμένα, με τα αναληθή να αναπαριστούν τις πραγματικές εργασιακές και κοινωνικές συνθήκες της εποχής. Ακόμη, κάποιοι φανταστικοί χαρακτήρες, όπως o Paul Stafford (Jim Parsons) και η Vivian Mitchell (Kirsten Dunst) χρησιμοποιήθηκαν για να συμβάλλουν στην απόδοση του κλίματος που επικρατούσε στο χώρο εργασίας.
Τοποθετούμενοι κοντά στο 1961, συναντάμε τις Η.Π.Α. να παρακολουθούν τη Ρωσία να προπορεύεται στον αγώνα κυριαρχίας του διαστήματος, στην ασταθή εποχή του Ψυχρού Πολέμου. Οι Αμερικανοί στην προσπάθεια ισοφάρισης του αγώνα δουλεύουν πάνω στην ανάπτυξη τεχνολογίας για την πραγματοποίηση επανδρωμένης αποστολής, σε τροχιά γύρω από τη Γη. Σε αυτό το μέρος έρχονται να συμβάλουν οι τρεις πρωταγωνίστριες, που θα βρεθούν αντιμέτωπες με τον αρνητισμό και τις διακρίσεις για να τις αντιμετωπίσουν με πολύ δουλειά, πείσμα, ευφυΐα και αυτοπεποίθηση πετυχαίνοντας τους στόχους τους.
Το χαρακτηριστικό που κάνει αυτή τη βιογραφία να ξεχωρίζει είναι το πόσο επιμελώς καταφέρνει να «σερβίρει» πληθώρα ιστορικών γεγονότων, με τον πιο ανεπαίσθητο τρόπο. Τα κωμικά στοιχεία και το δουλεμένο σενάριο θίγουν θέματα φυλετικού ρατσισμού και ανθρωπίνων δικαιωμάτων, περνώντας το θεατή μέσα από ένα «ασανσέρ» συναισθημάτων οργής, γέλιου, αγανάκτησης και τελικά χαράς και δικαίωσης. Τα σκηνικά, τα κουστούμια, ακόμη και ο φωτισμός είναι δουλεμένα στη λεπτομέρεια αποδίδοντας την ατμόσφαιρα με ιδιαίτερη γραφικότητα.
Εύκολα κανείς μπορεί να εντοπίσει πως η ταινία υπαινίσσεται τον σχολιασμό της επικαιρότητας, θέλοντας να περάσει το μήνυμα πως η αποδοχή της διαφορετικότητας και η διεύρυνση του τρόπου σκέψης, ιστορικά έχει οδηγήσει στην πρόοδο. Φυσικά, αυτός ο υπαινιγμός γίνεται με τρόπο που «χαϊδεύει τα αυτιά των Αμερικανών» ανεβάζοντας το εθνικό τους φρόνημα, με αρκετά στοιχεία δράματος που όμως δεν ξενίζουν τον θεατή. Μία ταινία για όλα τα κοινά που πληροφορεί και προσφέρει «τροφή» για σκέψη με τον πιο ανάλαφρο τρόπο.
Ιστορικό Πλαίσιο
Εν συντομία, ας δούμε μερικά ιστορικά γεγονότα που μας τοποθετούν καλύτερα στο χρονικό φόντο του «Hidden Figures». Αρχικά, κατά τη διάρκεια του Ψυχρού πολέμου, πεδίο ανταγωνισμού αποτελούσε η κατάκτηση του διαστήματος. Στον «πρώτο γύρο» κατάφερε να προπορευθεί η Ρωσία, εκτοξεύοντας τον πρώτο δορυφόρο, Sputnik I, στις 4/10/1957, τέσσερις μήνες πριν την Αμερική. Εδραιώνοντας τη θέση τους, στις 12/4/1961 οι Σοβιετικοί καταφέρνουν να στείλουν τον πρώτο άνθρωπο σε τροχιά γύρω από την Γη, τον κοσμοναύτη Yuri Gagarin, με το διαστημόπλοιο, Vostok I. Αυτή την φορά τους Αμερικανούς τους πήρε σχεδόν ένα χρόνο, να συμβαδίσουν. Στις στις 10/2/1962 κατάφεραν να εκτοξεύσουν το Friendship 7, με τον John Glenn. Το παιχνίδι, όπως όλοι γνωρίζουμε, έληξε στις 20/7/1969, με τους Αμερικανούς να κατακτούν το φεγγάρι και να τερματίζουν πρώτοι.
