Τα «Καλάβρυτα 1943» είναι μια ταινία σε σκηνοθεσία του Νικόλα Δημητρόπουλου, η οποία αφηγείται την σφαγή των Καλαβρύτων κατά την διάρκεια του Β’ παγκοσμίου πολέμου, από τους ναζί και τις συνέπειες αυτής της απάνθρωπης εκτέλεσης για την οποία οι υπαίτιοι δεν λογοδότησαν ποτέ.
Υπόθεση
Το 1943, ο γερμανικός στρατός με διαταγή του στρατηγού Λε Σουίρ, εκτέλεσε ολόκληρο τον ανδρικό πληθυσμό των Καλαβρύτων και προχώρησε σε ολοκαύτωμα της περιοχής, σε αντίποινα για την εκτέλεση 77 ναζί στρατιωτών, από τους αντάρτες. Στην σύγχρονη εποχή, μια Γερμανίδα δικηγόρος καλείται να διαπραγματευθεί της πολεμικής αποζημίωσης για την απάνθρωπη αυτή αντιμετώπιση των προγόνων της. Στην επίσκεψή της στην Ελλάδα γνωρίζει τον Νικόλα Ανδρέου (Μαξ φον Σίντοφ), τελευταίο επιζών των Καλαβρύτων, ο οποίος μέσω αναδρομών αφηγείται την σκληρή ιστορία του.
Αναλυτικότερα..
Το ιδιαίτερα θλιβερό περιεχόμενο της ταινίας είναι δεδομένο και προβλέψιμο πριν ακόμα την παρακολουθήσει κανείς, ωστόσο είναι σημαντικό πως ο σκηνοθέτης καταφέρνει να το κρατήσει στην κορυφή και να το αναδείξει χωρίς να εκλείψει, τουλάχιστον στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας. Οι αναδρομές στο παρελθόν, μέσω των τραυματικών αναμνήσεων του Νικόλα Ανδρέου, του οποίου κάθε βλέμμα θρηνεί την χαμένη του παιδική ηλικία, είναι και αυτές που στιγματίζουν την ταινία και μας κρατούν το ενδιαφέρον, σε αντίθεση με την λιγότερο συναισθηματική αφήγηση της σύγχρονης εποχής με την Γερμανίδα δικηγόρο.
Ο τρομερός Μαξ φον Σίντοφ, στον τελευταίο ρόλο της καριέρας του πριν φύγει από την ζωή, δίνει μια ερμηνεία χωρίς πολλά λόγια, παρά μόνο ένα βλέμμα θλίψης και αναπόλησης των χαμένων παιδικών χρόνων που άδικα στερήθηκε, τον πατέρα που δεν πρόλαβε να αγκαλιάσει, και τον αδερφό με τον οποίο δεν πρόλαβε να τελειώσει την ζωγραφιά που του είχε υποσχεθεί. Και όλα αυτά τα χρόνια, η ζωή δεν αποκαταστάθηκε ποτέ αλλά παρέμεινε στις στάχτες του σπιτιού των Καλαβρύτων, κάηκε μαζί με τα συντρίμμια και η ελπίδα δεν έφτασε ποτέ, ούτε η αποκατάσταση της δικαιοσύνης την οποία υποσχέθηκε στην χαμένη του οικογένεια.
Η αποτύπωση των γεγονότων έγινε όσο ρεαλιστικά χρειαζόταν, η απορία και η άγνοια των κατοίκων για την άφιξη των Γερμανών στο χωριό τους, η ελπίδα πως σύντομα θα φύγουν και όλα θα είναι όπως πριν χωρίς καμία συνέπεια, και η τραγική ειρωνεία για αυτό που ακολουθούσε. Μια ολόκληρη ζωή που για τον ανδρικό πληθυσμό τελείωσε με την εκτέλεσή τους στο βουνό , και για τα γυναικόπαιδα με την κράτησή τους στο ασφυκτικά φλεγόμενο εσωτερικό του δημοτικού σχολείου, από το οποίο μόλις κατάφεραν να βγουν, συνειδητοποίησαν πως πραγματικά είχαν πεθάνει και αυτοί. Οι σκηνές αυτές, μπορεί να είχαν μια εύκολη συγκινησιακή χροιά αλλά κατ’ εμέ σε θέματα που αφορούν ένα τέτοιο γεγονός, αυτό είναι αναπόφευκτο ακόμη και χωρίς προσπάθεια.
Ο πόνος είναι αβάσταχτος, ολόκληρη η ανθρωπότητα θρηνεί για θύματα που έφυγαν άδικα, για χάρη μιας απάνθρωπης ιδεολογίας που στο πέρασμά της άφησε μονάχα πόνο και οργή, πληγές που ακόμη και σήμερα παραμένουν ανοιχτές, η δικαιοσύνη για τις οποίες δεν επήλθε ποτέ. Τα «Καλάβρυτα 1943» μας δίνουν την ευκαιρία να θυμηθούμε αυτό που δεν ξεχάσαμε και ούτε θα ξεχάσουμε ποτέ. Οι χρηματικές αποζημιώσεις είναι τελευταίας σημασίας, όταν τα τραύματα είναι τόσο βαθιά και αγιάτρευτα. Τα εγκλήματα του πολέμου είναι αμέτρητα, οι ιστορίες που αποτυπώνονται σε ταινίες σαν και αυτή και άλλες που ειπώθηκαν από δικούς μας μάρτυρες της σκληρής αυτής εποχής, ουρλιάζουν και αποζητούν πίσω τις χαμένες ζωές τους.
Trailer:
