Μετά το εξαιρετικό σκηνοθετικό ντεμπούτο του το 2018 με το Hereditary, o Ari Aster επιστρέφει φέτος στις κινηματογραφικές αίθουσες με το Midsommar. Μαζί με την σκηνοθεσία ο Aster υπογράφει επίσης το σενάριο, όπως και στην προηγούμενη προσπάθειά του. Το επιτελείο των ηθοποιών περιλαμβάνει τους Florence Pugh, Jack Reynor, Vilhem Blomgren, William Jackson Harper και Will Poulter. Στην διεύθυνση φωτογραφίας βρίσκουμε τον Pawel Pogorzelski, στο μοντάζ τον Lucian Johnston και στην μουσική τον Bobby Krlic aka The Haxan Cloak.
Υπόθεση
Η Dani (Pugh) είναι μία φοιτήτρια ψυχολογίας και έχει σχέση με τον Christian (Reynor) που είναι φοιτητής ανθρωπολογίας. Όταν όμως η Dani βιώνει μία οικογενειακή τραγωδία, η σχέση τους γίνεται πολύ πιο εύθραυστη από ότι ήταν, αφού ο Christian ψάχνει εδώ και καιρό μία διέξοδο και μένει μαζί της μόνο επειδή νιώθει υποχρεωμένος να την στηρίξει. Το επόμενο καλοκαίρι εκείνη μαθαίνει πως ο Christian και οι φίλοι του, Mark (Poulter) και Josh (Harper), είναι καλεσμένοι από τον σουηδό φίλο τους Pele (Blomgren), σε ένα φεστιβάλ που γίνεται κατά τη διάρκεια του μεσοκαλόκαιρου στο Halsingland, στο χωριό που μεγάλωσε ο Pele και έχει το όνομα Harga. H Dani αποφασίζει να πάει μαζί τους νομίζοντας πως το ταξίδι θα της κάνει καλό ψυχολογικά. Όταν λοιπόν φτάνουν στο Halsingland, όλοι οι κάτοικοι τους υποδέχονται θερμά και εκ πρώτης όψεως όλα μοιάζουν φυσιολογικά. Δεν ξέρουν όμως είναι πως μόλις βρέθηκαν παγιδευμένοι σε μία παγανιστική αίρεση.
Το Midsommar αποδεικνύει πως ο Ari Aster δεν είναι σκηνοθέτης της μίας επιτυχίας και μας δείχνει πως έχει μία λαμπρή καριέρα μπροστά του. Πρόκειται για μία ταινία που έχει επιρροές από πολλές ταινίες του είδους με μεγαλύτερη επιρροή το Wicker Man του 1973, χωρίς να αποτελεί αντιγραφή μιας και ο Aster το προσαρμόζει στο δικό του στυλ. Η σκηνοθεσία του συνεχίζει να είναι φανταστική και σε συνδυασμό με την φωτογραφία του Pogorzelski, το αποτέλεσμα είναι συγκλονιστικό! Είναι μία πανέμορφη ταινία που είναι eye candy για τον θεατή μόνο από τα πλάνα της, χωρίς να υπολογίσουμε το σενάριο και όλα τα υπόλοιπα στοιχεία. Ο Aster σε όλη τη διάρκεια της ταινίας διατηρεί έναν αργό ρυθμό που σε σιγοκαίει, με αποτέλεσμα να σε κρατάει συνεχώς σε εγρήγορση και αγωνία. Χρησιμοποιεί πολύ μονοπλάνα που δένουν αρμονικά με το φόντο του, το χωριό του Halsingland δηλαδή. Επίσης σε κάποιες σκηνές κλειδιά, το στυλ αλλάζει και κυριαρχεί το Steadicam (handheld πλάνα αλλά σταθερά), πράγμα που είναι προς όφελος των σκηνών αυτών.
Εκτός όμως από την σκηνοθεσία και την φωτογραφία, πρέπει να δώσουμε βάση στο σενάριο και σε αυτά που προσφέρει, καθώς είναι το στοιχείο που θα τραβήξει τους θεατές στις αίθουσες μιας και πρόκειται για μία horror ταινία σε πρώτη ανάγνωση. Το Midsommar μπορώ να πω πως είναι η πιο τρομακτική ταινία που έχω δει την φετινή σεζόν λόγω του σεναρίου. Το θέμα του φιλμ είναι οι παγανιστικές αιρέσεις, που αυτό από μόνο του είναι τρομακτικό. Πιο τρομακτικά όμως είναι τα πράγματα που έρχονται από τέτοιες αιρέσεις όπως η αιμομιξία και οι φρικιαστικές τελετουργίες αυτών, θέματα που επίσης θίγει έντονα η ταινία. Και έτσι φτάνουμε στην βία. Το Midsommar είναι μία αρκετά βίαιη ταινία με τις σκηνές βίας να είναι εξαιρετικά γραφικές. O Aster δεν φοβάται ούτε στιγμή να απεικονίσει την βία όπως πρέπει και δεν το αποφεύγει με το να το “κλέψει”, να το αφήσει να εννοηθεί δηλαδή. Οι σκηνές αυτές είναι πολύ ενοχλητικές με την καλή έννοια, καθώς δεν μπορείς να πάρεις τα μάτια σου από την οθόνη παρόλο που αυτό που βλέπεις σε τρομάζει και ίσως σε αηδιάζει. Θέλω όμως να τονίσω πως η βία στο Midsommar υπηρετεί την πλοκή και δεν περιέχεται μόνο και μόνο για χάρη της ίδιας της βίας. Το σενάριο επίσης προσφέρεται για παραπάνω ανάλυση γιατί σε δεύτερη ανάγνωση πρόκειται για ένα φιλμ που μιλά για το τέλος μίας σχέσης, για τις σκοτεινές επιθυμίες του καθενός αλλά και για την αντιμετώπιση του θανάτου.
Ας περάσουμε και σε άλλα στοιχεία που απογειώνουν το Midsommar. Ο Aster παίρνει καλές ερμηνείες από τους ηθοποιούς του, με το highlight φυσικά να είναι η Florence Pugh στον ρόλο της Dani. Δίνει μία εξαιρετική και αφοσιωμένη ερμηνεία με πολλά επίπεδα, καθώς ο χαρακτήρας της περνάει από πολλά συναισθηματικά σκαμπανεβάσματα. Είναι τόσο πειστική που μπορείς άνετα να ταυτιστείς μαζί της από το πρώτο κιόλας εικοσάλεπτο. Εξαιρετικό είναι επίσης το μοντάζ της ταινίας. Όλα τα cuts είναι προσεγμένα, ο ρυθμός δεν αλλάζει, μένει σταθερός σε όλη την διάρκεια και οι μεταβάσεις από σκηνή σε σκηνή είναι πολύ ομαλές. Το production design είναι επίσης πολύ καλό με τα σκηνικά να είναι πολύ πιστευτά, σχεδιασμένα με την απαραίτητη λεπτομέρεια. Τα κοστούμια είναι επίσης στο ίδιο επίπεδο. Τέλος, άλλη μία δυνατή αρετή της ταινίας είναι η μουσική του Bobby Krlic που προσθέτει στην ατμόσφαιρα και την κάνει όσο πιο creepy μπορεί να γίνει.
Εν κατακλείδι, το Midsommar είναι άλλο ένα αριστούργημα από τον Ari Aster που αξίζει να προβληθεί στις κινηματογραφικές αίθουσες. Δεν είναι μία ταινία μόνο για τους λάτρεις του horror είδους αλλά είναι και για αυτούς που ψάχνουν να βρουν ένα νόημα σε κάθε κινηματογραφικό έργο που θα δουν. Με εξαιρετική σκηνοθεσία, σενάριο, ερμηνείες και συμβολισμούς, το Midsommar είναι η απόδειξη πως το horror είδος, εκτός από εμπορικός κινηματογράφος μπορεί να είναι και τέχνη.
