Ο ερωτισμός ως θεματική στον κινηματογράφο αποτελεί μια επανάσταση από μόνος του. Το σεξ και η εξερεύνηση της σεξουαλικής ταυτότητας είναι, πολλές φορές, ακόμα ταμπού με αποτέλεσμα η οπτικοποίησή τους να χαρακτηρίζεται συχνά πορνογραφική, ειδικά όταν υπάρχουν αμφιβολίες για την επίδραση και την καλλιτεχνική αξία της ταινίας όταν λείπουν. Στις περιπτώσεις, όμως, όπου το πάντρεμα των ταινιών με τον ερωτισμό είναι επιτυχημένο, το αποτέλεσμα μπορεί να είναι καλλιτεχνικά αριστουργηματικό, τόσο σε θέμα σεναρίου, όσο και στον τρόπο αποτύπωσης αυτού του ερωτισμού στη μεγάλη οθόνη.
Τα τελευταία χρόνια, όλο και περισσότεροι δημιουργοί καταπιάνονται με τον ερωτισμό ως κεντρική ιδέα για τις ταινίες τους, αναζητώντας ρηξικέλευθες ιδέες και τεχνικές, ώστε να τον παρουσιάσουν με μια νέα δυναμική οπτική.
Love (2015)
Για το Love έχω μιλήσει και σε αυτό το άρθρο, επικεντρώνοντας, όμως, την προσοχή μου στην ιστορία αγάπης που διαδραματίζεται στην οθόνη. Εδώ, θεωρώ εντυπωσιακό τον τρόπο που αποτυπώνεται ο ερωτισμός, ο οποίος έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στην πλοκή. Η σχέση των δύο χαρακτήρων βασίζεται σε πολύ μεγάλο βαθμό στο σεξ, το οποίο λειτουργεί ως εκφραστικό μέσο της αγάπης. Μέσω της εξαιρετικής φωτογραφίας της ταινίας, οι – αληθινές – σκηνές σεξ μεταμορφώνονται σε εικόνες που σπάνε τα ταμπού και μεταφέρουν το ανθρώπινο στη σφαίρα του έργου τέχνης. Ο Gaspar Noe, με την ιδιαίτερη, ονειρική τεχνική του, «κουμπώνει» πάνω στη χημεία των δύο πρωταγωνιστών και δημιουργεί μία ταινία – ωδή στον ερωτισμό.
The Handmaiden (2016)
Στην τελευταία ταινία του Park Chan Wook, παρακολουθούμε τη σχέση δύο γυναικών στην Κορέα του 1930, μία αριστοκράτισσα και την υπηρέτριά της. Θα ήθελα να σταθώ, στο πώς αυτή η μεταξύ τους σχέση αποτυπώνεται στην οθόνη και στο πώς ο ερωτισμός που διαχέεται μπορούν να χαρακτηριστούν ως «τρυφεροί». Στην ταινία, η αριστοκράτισσα Χιντέκο δεν έχει δεχτεί τρυφερότητα από κανένα – συγγενικό ή μη – πρόσωπο, και η οικειότητα που αισθάνεται για την υπηρέτριά της, Σούκι, είναι απροσδόκητη. Η σεξουαλική έλξη τους δεν είναι μόνο αναμενόμενη, αλλά πατάει και σε γερά συναισθηματικά θεμέλια, καθώς σε όλη τη διάρκεια του φιλμ, παρακολουθούμε τις δυο γυναίκες να γνωρίζονται καλύτερα και να καταλαβαίνουν αληθινά η μία την άλλη.
In the Realm of the Senses (1976)
Μέχρι στιγμής έχουμε αναφερθεί στον «υγιή» ερωτισμό, μέσα σε σχέσεις και στο πώς αυτός λειτουργεί ως μοχλός για την περαιτέρω εξέλιξή τους. Στην ταινία του Nagisa Oshima, παρατηρούμε την πιο τοξική και επικίνδυνη μορφή του, μέσα από τη σχέση μιας γυναίκας και του αφεντικού της, οι οποίοι αναπτύσσουν ένα άρρωστο πάθος ο ένας για τον άλλο. Εδώ, ο ερωτισμός μπορεί να εκφραστεί μέσα από τον ολοένα και αυξανόμενα εμμονικό τρόπο που ο Ishida βλέπει την Sada και το αντίστροφο. Σταδιακά, φτάνουν σε ένα σημείο από το οποίο δεν υπάρχει επιστροφή, με το πάθος τους να μην μπορεί να κατευναστεί παρά μέσα από τις πιο ακραίες πρακτικές.
Hard Paint (2018)
Σε αυτή την εξαιρετική ταινία, παρακολουθούμε τη ζωή ενός νεαρού cam-boy σε μια μικρή πόλη της Βραζιλίας και την έκφρασή του, μέσω της δουλειάς του. Ο Pedro, γνωστός και ως Neonboy στα shows που κάνει, χρησιμοποιεί neon μπογιές, δημιουργώντας μια καλλιτεχνική performance που ξεχειλίζει από ερωτισμό. Όταν γνωρίζει ένα άλλο cam-boy που φαινομενικά τον αντιγράφει, θα δημιουργηθεί μια σχέση μεταξύ τους, καλλιτεχνική αλλά και ερωτική. Σε αυτή την ταινία, εκτός από τα θέματα της απώλειας και της φυγής των ανθρώπων, βλέπουμε το πώς η καλλιτεχνική έκφραση μπορεί να εξελίξει τον ερωτισμό και το αντίστροφο.
