Αρκεί μια αναφορά στην Ιταλία και το μυαλό μας ταξιδεύει στο μεσογειακό κλίμα, στα μνημεία της Αρχαίας Ρώμης που δένουν σχεδόν αρμονικά με τα σύγχρονα κτήρια, στους ευχάριστους ανθρώπους, στη φινέτσα, στην τέχνη, στον Ιταλικό Κινηματογράφο.
Εκεί όπου οι τέχνες έγιναν το κάτι παραπάνω για τον καλλιτέχνη αλλά και τον θεατή. Από μικρές και χαμηλής ποιότητας ταινίες, να μεταμορφώνονται σε νέα και αρτιστίκ αριστουργήματα, σιγά σιγά ο ιταλικός κινηματογράφος εγκαινίασε μια νέα εποχή καλλιτεχνικής δημιουργίας.
«ο κινηματογράφος είναι μια γλώσσα παγκόσμια»
Roma citta aperta (Roberto Rossellini, 1945)
Το 1944 στην κατεχόμενη από τους Γερμανούς Ρώμη, οι πολίτες ζουν καθημερινά σε ένα καθεστώς τρόμου. Ο Giorgio Manfredi, υψηλόβαθμο στέλεχος της Αντίστασης, αναζητείται από τη Γκεστάπο. Με τη βοήθεια των φίλων του, βρίσκει καταφύγιο και στέλνει εφόδια σε άλλα μέλη της Αντίστασης έξω από την πόλη. Όταν όμως κάποιος από το στενό περιβάλλον του έρχεται σε επικοινωνία με τους Γερμανούς, οι ζωές όλων βρίσκονται σε μεγάλο κίνδυνο. Ο Ιταλικός Κινηματογράφος στα καλύτερά του.
L’Avventura (Michelangelo Antonioni, 1961)
Η Anna εξαφανίζεται κατά τη διάρκεια μιας κρουαζιέρας κοντά στη Σικελία και κανένας δε φαίνεται να παίρνει την εξαφάνισή της στα σοβαρά. Κανένας ίσως εκτός από τη φίλη της, Claudia, που μαζί με τον εραστή της Anna, Sandro, ερευνούν τα ιταλικά νησιά ώστε να τη βρουν. Στην πορεία όμως αυτής της περιπέτειας, οι δύο συνοδοιπόροι πιάνουν τους εαυτούς τους να έλκονται ο ένας από τον άλλο. Άλλη μία περίπτωση που ο Ιταλικός Κινηματογράφος έδωσε μια θαυμάσια ταινία.
Il Conformista (Bernardo Bertolucci, 1970)
Ιταλία, δεκαετία του 1930. Η μυστική υπηρεσία της φασιστικής κυβέρνησης καλεί τον Marcello Clerici να δολοφονήσει έναν πρώην καθηγητή του, ο οποίος είναι ακτιβιστής κατά του φασισμού και έχει διαφύγει στο Παρίσι. Ο Marcello, επιθυμώντας να αποκτήσει «κανονικότητα» στη ζωή του και να διώξει μακριά τα τραύματα της παιδικής του ηλικίας, δείχνει πρόθυμος να παραμερίσει τις ηθικές του αξίες. Μια ιδιαίτερη ταινία όπου ο Ιταλός Κινηματογράφος μας έκανε να γνωρίσουμε.
Cinema Paradiso (Giuseppe Tornatore, 1989)
Ένα γεγονός στέκεται η αφορμή για να επιστρέψει μετά από 30 χρόνια στο σπίτι του στη Σικελία, ο διάσημος πλέον σκηνοθέτης Salvatore Di Vita. Αναβιώνοντας τα παιδικά του χρόνια και μαζί με αυτά τους ανθρώπους που τον ενέπνευσαν, ο πρωταγωνιστής μας μεταφέρει στις πιο σημαντικές στιγμές της ζωής του: πρώτα όταν ανακάλυψε την αγάπη του για τον κινηματογράφο και ύστερα όταν γνώρισε τον έρωτα. Ο Ιταλικός Κινηματογράφος μας έδωσε αυτή την αξεπέραστη ταινία.
La vita e bella (Roberto Benigni, 1998)
Λίγο πριν το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Guido, Ιταλός εβραϊκής καταγωγής, φτάνει σε μια μικρή πόλη στην Ιταλία για να βρει δουλειά και σύντομα αποκτά τη δική του οικογένεια. Μερικά χρόνια αργότερα, με την εντολή για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης να τίθεται σε εφαρμογή και τον ίδιο με τον γιο του να οδηγούνται εκεί, ο Guido χρησιμοποιεί τη φαντασία του για να προστατέψει το παιδί του από τη ζοφερή πραγματικότητα, πείθοντάς το πως ότι συμβαίνει στο στρατόπεδο είναι μέρος ενός παιχνιδιού.
Malena (Giuseppe Tornatore, 2000)
Η Malena, είναι μια εντυπωσιακή και αξιοπρεπής γυναίκα που ζει σε ένα χωριό της Σικελίας στην Ιταλία, ευτυχισμένη με τον άντρα της, ώσπου ο πόλεμος έρχεται και τα καταστρέφει όλα. Ο σύζυγός της θα σκοτωθεί σε μια μάχη και εκείνη θα καταλήξει στην πορνεία, αφού κανείς δε μπορεί να τη δει αλλιώς, παρά μόνο ως αντικείμενο του σεξ. Όλοι θα προσπαθήσουν να εκμεταλλευτούν την ομορφιά της, την οποία πρόκειται να πληρώσει πολύ ακριβά. Ο μόνος που θα την αγαπήσει αγνά και ανιδιοτελώς είναι ο Renato, ο δεκατριάχρονος πρωταγωνιστής μέσα από τα μάτια του οποίου παρακολουθούμε τη ζωή της όμορφης αλλά βαθιά δυστυχισμένης Malena. Η ταινία Malena αποτελεί ένα ξεχωριστό κεφάλαιο, όπως έχει δηλώσει και η ίδια η Bellucci, στη ζωή και την καριέρα της. Ο Giuseppe Tornatore και ο Ennio Morricone έκαναν πάλι το θαύμα τους χαρίζοντας μας μια ταινία μοναδική, διαχρονική ,συγκινητική, γεμάτη ομορφιά, αθωότητα, νοσταλγία, ανθρωπιά. Μια ταινία όπου ο Ιταλικός Κινηματογράφος απέδειξε την αξία του.
