Η πρόταση της βδομάδας: Ο λοχαγός
Η πρόταση αυτή τη βδομάδα αποτελεί ένα σύγχρονο πολεμικό δράμα με θέμα την ιστορία ενός Γερμανού λιποτάκτη λίγο πριν το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου. Ο πρωταγωνιστής λιποτακτεί καθώς η ήττα των Γερμανών και πιθανότατα ο θάνατός του είναι κοντά. Η ταινία ”Ο λοχαγός” είναι μία ασπρόμαυρη ταινία γερμανικής παραγωγής η οποία προβλήθηκε το 2017. Σκηνοθέτης είναι ο Robert Schwentke και αξίζει να αναφερθεί ότι η ταινία βασίστηκε στην αληθινή ιστορία του Will Herold.
Ο ταλαιπωρημένος λιποτάκτης βρίσκει ως «δώρο θεού» μια βαλίτσα στην οποία εμπεριέχονται η στολή και η ταυτότητα ενός αξιωματικού της Λουφτβάφε. Αποφασίζει λοιπόν να «ντύσει» σώμα και χαρακτήρα με αυτή τη στολή. Με έναρξη την επιθυμία του να μην πεθάνει, ο κίβδηλος λοχαγός θα παίξει το ρόλο του με υπερβολικό ζήλο. Τόσο που όταν ο ίδιος το πιστέψει θα φτάσει σε ακραίες πράξεις.
Τη ραχοκοκαλιά της συγκεκριμένης ταινίας δεν αποτελεί ο πόλεμος καθαυτό. Ο πόλεμος καθίσταται χρήσιμος ως ένα φόντο των αισχρών πράξεων στις οποίες μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος. Παρόλα αυτά αυτό που διέφθειρε εν τέλει τον «λοχαγό» και τον κάθε λοχαγό ήταν η «γλύκα» της εξουσίας. (με την παράνοια του πολέμου πάντα ως συνιστώσα). Το θέμα της ταυτότητας είναι κατ’ εμέ το δεύτερο ηθικό και υπαρξιακό θέμα που θίγεται στη συγκεκριμένη ταινία. Χρησιμοποιώντας εδώ τη γνωστή λαϊκή ρήση φαίνεται πως εν τέλει τα ράσα είναι ικανά να κάνουν τον παπά αν ο ίδιος το πιστέψει. Στο όλο θέμα των ταυτοτήτων έρχεται να προστεθεί και το γεγονός πως ο ίδιος ο «λοχαγός» δεν παρουσίασε ποτέ την προηγούμενή του, την «αληθινή» (;) του ταυτότητα. Επομένως δε μπορούμε να έχουμε μία ολοκληρωμένη εικόνα για τον ίδιο, την αληθινή του ταυτότητα, το αν τον «έκανε» έτσι ο πόλεμος ή όχι, αν ήταν ήδη επιρρεπής ή όχι. Το πρότερο «δώρο θεού» καταλήγει κατάρα καθώς ο ίδιος χάνει ότι ανθρώπινο του είχε απομείνει.
Οι ερμηνείες τόσο του λοχαγού όσο και των χαρακτήρων που των πλαισιώνουν είναι απόλυτα ρεαλιστικές και δίνουν όσο πρέπει στην ιστορία. Η κινηματογράφηση στη συγκεκριμένη ταινία είναι απόλυτα προσεγμένη και βάζει αμέσως το θεατή στο κλίμα. Η επιλογή του ασπρόμαυρου αποδίδει καθώς προσθέτει μία ζοφερότητα η οποία επιτυγχάνει να «ικανοποιεί» το μάτι. Οι (Γερμανοί) δημιουργοί ξορκίζουν τη κτηνωδία ερευνώντας παράλληλα τα όρια της ανθρώπινης ταυτότητας.
Αγαπημένοι χαρακτήρες αυτή τη φορά και όχι σκηνή είναι οι Freitag και Kipinski, δύο χαρακτήρες πιο ανθρώπινοι οι οποίοι πλαισιώνουν τον ψεύτικο λοχαγό ως το «άσπρο» και το «μαύρο» παράδειγμα του που μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος κατά τη διάρκεια του πολέμου. Ο πρώτος, ένας πιστός στρατιώτης που σέβεται τους κανόνες αλλά εν τέλει απηύδησε μπροστά στη θηριωδία και ο δεύτερος ως ένας δύσπιστος και εγωκεντρικός στρατιώτης που αρχικά μισεί τον λοχαγό αλλά φτάνει εν τέλει να τον θαυμάζει.
Trailer:
