Αρχές Νοέμβρη και η Αθήνα είναι στα καλύτερα της.
Είναι 5 το απόγευμα και όλοι οι Αθηναίοι έχουν ξεχυθεί στα μαγαζιά του κέντρου στο πεζόδρομο του Θησείου, της Ακρόπολη της Πλάκα, στην Ερμού και το Μοναστηράκι. Όποιος περπατάει ανάμεσα σε αυτές τις γειτονιές καταλαβαίνει και αισθάνεται τους δυνατούς παλμούς και ρυθμούς των ανθρώπων αυτής της πόλης. Το κέντρο αποτελεί την καρδιά της πόλης, όλα αρχίζουν εδώ! Μεγάλα επιβλητικά κτήρια, πολυεθνικές, αλυσίδες μαγαζιών, street food μαγαζιά που προσελκύουν τον Αθηναίο να συναντήσει τις γεύσεις και τον πολιτισμό διαφορετικών κουλτούρων, hip cafe, μπυραρίες, μπαράκια και μαγαζάκια κοσμούν τις πλατείες και τα στενάκια της πρωτεύουσας.
Ένα μωσαϊκό, λοιπόν, πολιτισμών και πολυπολιτισμικής κουλτούρας, καινοτομίας έρχεται να παντρευτεί με το μωσαϊκό και τα στοιχεία του χθες. Ποιος δεν έχει περπατήσει στο κέντρο ακούγοντας τους ήχους των πλανόδιων μουσικών και του νοσταλγικού ήχου της λατέρνας που σε μαγεύει και σε ταξιδεύει στο χώρο και στο χρόνο στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο- λατέρνα,φτώχεια και φιλότιμο- και στο τραγούδι του Μάνου Χατζιδάκη, «H οδός ονείρων». Είναι ελαφρώς ξεκούρδιστη και ξεπερασμένη αλλά θα έλεγε κανείς ότι κάθε ήχος της ξεδιπλώνει έναν μεγάλο έρωτα, μια ιστορία αγάπης.
Τα πρωινά του Σαββάτου οι ηλικιωμένες της γειτονιάς πετούν από τα παραθύρια τους κέρματα στον συμπαθητικό ηλικιωμένο που παίζει με το ακορντεόν του και κάπως έτσι ξεκινάει ένα υπέροχο πρωινό Σαββάτου. Οι ηλικιωμένες που συναντάμε κάθονται πολλές φορές στις πλαστικές τους καρέκλες έξω από τις αυλόπορτες των σπιτιών τους και αναλύουν με λεπτομέρεια τα νέα της γειτονιάς και κοιτάνε που και που τους περαστικούς που περνούν με έντονο βλέμμα περιμένοντας να ακούσουν ένα «καλημέρα» να πιάσουν τη συζήτηση και ενίοτε με χαμογελαστά μάτια να δώσουν την ευχή τους κουνώντας τη βεντάλια τους, πραγματικές αρχόντισσες!
Προχωρώντας στα μικρά σοκάκια της πόλης ανακαλύπτουμε καφενεία βγαλμένα από άλλη εποχή έχοντας την δικής τους ιστορία ανάμεσα στα πιο «in cafe» της πόλης. Ο επισκέπτης, θα έχει την τύχη να δοκιμάσει, απαραιτήτως, ελληνικό καφέ στη χόβολη, παρατηρώντας στους τοίχους ασπρόμαυρες εικόνες από παλιές «περσόνες» του ελληνικού κινηματογράφου ή μουσικές μελωδίες αποτυπωμένες σε κάδρα. Οι θαμώνες, επί το πλείστον υπερήλικες συνταξιούχοι, διαβάζοντας τα νέα της ημέρας, επιδιδόμενοι σε εκτενείς πολιτικές συζητήσεις, γκρινιάζοντας για το που οδεύει η σημερινή νεολαία, όρεξη να έχει κανείς να τους κάνει χάζι, μάστερ στην πολιτική και την κοινωνιολογία. Παίζουν με το κομπολόι τους και ρίχνουν τις ζαριές τους στο τάβλι. Κάποιες συνήθειες δεν πεθαίνουν ποτέ! Και αν είσαι τυχερός και έχει υπέροχη ηλιόλουστη μέρα και πετύχεις στους δρόμους τον παγωτατζή με το τρίκυκλο ψυγείο, μη διστάσεις να ενδώσεις σε αυτόν το γλυκό πειρασμό. Άμα είσαι τύπος χαλαρός, και θες να κάνεις κάτι το διαφορετικό, πάρε πασατέμπο, γλειφιτζούρι-κοκοράκι δοκίμασε ένα αφράτο μαλλί της γριάς και περπάτησε στους πεζόδρομους του Θησείου ή πέρασε την ώρα σου σε ένα παγκάκι με θέα. Θα θυμηθείς το παιδί που ήσουν κάποτε. Λίγος παλιμπαιδισμός δεν έβλαψε ποτέ κανέναν!
Πως θα μπορούσαμε να παραλείψουμε τα παλαιοπωλεία της πρωτεύουσας; Πήγαινε βόλτα στο Μοναστηράκι και έλα σε επαφή με τις αντίκες, τις πολυθρόνες, τα παλιά τηλέφωνα, τα ξεκούρδιστα ρολόγια, τα ραδιόφωνα και τους δίσκους βινυλίου που σε φέρνουν πίσω στην εποχή του ’70-80′. Και αν το γούστο σου είναι το λεγόμενο «vintage» και θες να διακοσμήσεις το χώρο σου με τέτοιο στυλ, τότε βρίσκεσαι στο κατάλληλο μέρος! Διάφορες πινακίδες γραμμένες στην καθαρεύουσα «βιβλιοδετείον», η «Ωραία Ελλάς», κοσμούν τα παραδοσιακά μαγαζιά και εργαστήρια που έχουν απομείνει.
Ακόμα το θέατρο σκιών ο καραγκιόζης, οι πλανόδιοι καραγκιοζοπαίχτες που τριγυρνούν στις γειτονιές, ο θερινός κινηματογράφος «Σινε Θησείον» με τις αγαπημένες καρέκλες τους καλοκαιρινούς μήνες, σε συνδυασμό με μια μπύρα στο χέρι, φαντάζουν την τέλεια έξοδο κάτω από τη φωτισμένη Ακρόπολη. Δεν είναι τυχαίο που συγκαταλέγεται στους καλύτερους κινηματογράφους του κόσμου.
Αυτό είναι η Αθήνα σήμερα. Μία μίξη αντιθέσεων του χθες κουμπώνει μαγικά με τις εικόνες του σήμερα .Ποιος λέει όχι σε λίγη νοσταλγία; Εμείς πάντως όχι!
