Οι Jacob και Wilhelm Grimm, κυκλοφόρησαν το βιβλίο τους «Children’s and Household Tales» το 1812, μία σειρά παραμυθιών με τολμηρό περιεχόμενο προορισμένη για παιδιά, με ιστορίες βγαλμένες από τα άδυτα της ζωής εκείνης της εποχής και φρικαλεότητες που σήμερα θα αποτελούσαν σενάριο ταινίας.
Το 1815 οι Αδελφοί Γκριμ δημοσίευσαν και ένα ακόμα τόμο με παραμύθια, χωρίς να γνωρίζουν ότι πολλά χρόνια αργότερα τα παραμύθια τους θα γίνουν κλασικά, αλλά θα διαβάζονται σε μία τροποποιημένη μορφή τους, πιο ανάλαφρη και ρομαντική.
Δεν είναι εύκολο να τοποθετηθούμε, όσον αφορά τη λογοκρισία που υπέστησαν τα παραμύθια, μιας και από τη μία πλευρά, η αλλοίωση τέτοιων δημιουργημάτων συνιστά λογοτεχνική καταστροφή, από την άλλη, όμως, τα γεγονότα που αναδεικνύονται μέσα από τις ιστορίες, δεν αποτελούν και ιδανικές διηγήσεις για παιδιά. Ενώ μέσα από τα παραμύθια του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν υποκρύπτονται μηνύματα, τα οποία διαμορφώνουν εμμέσως την παιδική προσωπικότητα, οι Αδελφοί Γκριμ με τα παραμύθια τους μάλλον άμεσα εκφράζουν μία ζωώδη ανάγκη για επιβίωση μέσα από ακρωτηριασμούς, δολοφονίες και βιασμούς.
Με την πάροδο του χρόνου, τα παραμύθια των Αδελφών Γκριμ, μετά τις τροποποιήσεις, έλαβαν τη σημερινή τους και πια διαχρονική τους πιο ήπια μορφή. Ωστόσο, από το 1857, όταν δηλαδή τα παραμύθια κυκλοφόρησαν στην τελική έκδοση, μέχρι σήμερα η εικόνα της κοινωνίας έχει αλλάξει πολύ και έχει λάβει μία καθόλου φιλική για τα παιδιά μορφή. Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, μπορούμε να καταδικάσουμε όλες τις κοπέλες από την «Σταχτοπούτα» που έκοβαν τα δάχτυλα των ποδιών τους για να φορέσουν το γοβάκι, ωστόσο, βιώνουμε την εποχή της έκρηξης της αυτοπροβολής της γυναικείας εικόνας.
Στην ιστορία «How the Children Played at Slaughtering» των αδελφών Γκριμ, ένα αγόρι σκοτώνει τον αδερφό του και στη συνέχεια η μητέρα, γεμάτη οργή, αποφασίζει να σκοτώσει και το άλλο της παιδί. Σήμερα, η πρόσβαση των παιδιών σε τέτοιου είδους ειδήσεις, μέσω του διαδικτύου είναι κάτι εξαιρετικά εύκολο. Τα παιδιά σήμερα περισσότερο από ποτέ εκτίθενται σε πληροφορίες ποικίλου περιεχομένου, οι οποίες συχνά είναι τραυματικές και καθοριστικές για την ψυχοκοινωνική διαμόρφωσή τους. Έτσι, τα παραμύθια μοιάζουν στην τωρινή τους μορφή, μοιάζουν με ρομαντική ουτοπία.
Στον 21αι, όταν οι ρυθμοί ζωής έχουν πια αποχαλινωθεί, η εικόνα των γονέων να διαβάζουν στα παιδιά τους παραμύθια, ότι και αν αυτά περιλαμβάνουν, είναι ευτύχημα. Οι άνθρωποι τρέχουν να προλάβουν την επιβίωση, παραμελώντας την ζωή τους. Τα παιδιά ανατρέφονται με ηλεκτρονικές παραστάσεις, πολύ χειρότερες από την πρώτη έκδοση των παραμυθιών των Αδελφών Γκριμ. Σε αυτό το απαισιόδοξο κλίμα της μοναξιάς και της αποξένωσης αφηνόμαστε στον φανταστικό, ή και όχι, κόσμο των παραμυθιών, όποιος και αν είναι αυτός.
Πηγές: “Τα παραμύθια των αδελφών Grimm στην αρχική hardcore εκδοχή τους“. Ανακτήθηκε από: lifo.gr
