Η απόφαση
Έως τον Αύγουστο του 1945, οι Ιάπωνες δεν παραδινόταν στους Συμμάχους. Οι δυνάμεις του Άξονα στην Ευρώπη είχαν ήδη παραδοθεί με την υπογραφή της άνευ όρων συνθηκολόγησης που έγινε στις 9 Μαΐου το 1945 και η νίκη στην Ευρώπη ήταν γεγονός. Το μόνο που απέμενε πλέον ήταν η συνθηκολόγηση των Ιαπώνων, που δεν θα παραδινόταν τόσο εύκολα. Ήταν η ατομική βόμβα η μόνη λύση;
.
Παρά τις επικείμενες νίκες των Συμμάχων και σε Ιαπωνικό έδαφος, οι Ιαπωνικές δυνάμεις κρατούσαν με πείσμα τα οχυρά τους. Τότε ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ Χάρρυ Τρούμαν, δέχεται συμβουλές να χρησιμοποιήσει το νέο υπερόπλο, την ατομική βόμβα για να εξοντώσει την αντίσταση των Ιαπώνων και να τερματίσει μια και καλή τον πόλεμο. Οι ΗΠΑ σχεδίαζαν αρχικά να το χρησιμοποιήσουν εναντίον του Χίτλερ. Παρά τις έντονες επικρίσεις που δέχεται η απόφαση, κυρίως από τους επιστήμονες που την κατασκεύασαν, το πλάνο μπαίνει σε εφαρμογή.
Στις 6 Αυγούστου του 1945, η ιαπωνική πόλη της Χιροσίμα, δέχεται την καταστροφική δύναμη της ατομικής βόμβας. Το νέο αυτό όπλο των ΗΠΑ, που χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά, εξαφάνισε σχεδόν όλη την πόλη, σκοτώνοντας δεκάδες χιλιάδες κατοίκους. Οι Ιάπωνες παρά την τρομακτική επίδειξη δύναμης των ΗΠΑ, δεν παραδινόταν. Στις 9 Αυγούστου, μετά από τρεις μέρες, το ίδιο όπλο χρησιμοποιήθηκε και στο Ναγκασάκι. Οι Ιάπωνες τότε παραδόθηκαν άνευ όρων και ο πόλεμος τελείωσε. Ήταν όμως απαραίτητη η ρίψη δύο ατομικών βομβών για να παραδοθεί η Ιαπωνία;
Ήταν αναγκαία η ατομική βόμβα;
Η αλήθεια είναι πως, από το 1944 η Ιαπωνία υστερούσε κατά πολύ από τις δυνάμεις των Αμερικάνων. Η άλλοτε υπέρτερη ναυτική δύναμη της Ιαπωνίας ήταν πλέον κατά πολύ μικρότερη από αυτή των ΗΠΑ, όπως και οι αεροπορικές δυνάμεις, αφού οι Αμερικάνοι βομβάρδιζαν τις βάσεις χωρίς ιδιαίτερη αντίσταση. Όσο αναφορά το στρατό ξηράς, οι Ιάπωνες είχαν ηττηθεί σε όλα σχεδόν τα μέτωπα και οι Αμερικάνοι είχαν στήσει βάσεις πολύ κοντά στην ενδοχώρα. Παρ΄όλο που ο ιαπωνικός λαός περνούσε απίστευτα δύσκολες στιγμές, οι κυβέρνηση δεν παραδινόταν με άνευ όρων συνθηκολόγηση, προσπαθώντας να πετύχει σε συμφωνία έστω και λίγους όρους, κυρίως για λόγους εθνικής τιμής.
Οι Αμερικάνοι όμως ήταν ανένδοτοι. Δεν είχαν ξεχάσει ακόμα τον αναπάντεχο βομβαρδισμό του Περλ Χάρμπορ, αλλά και τα όλα θύματα του πολέμου που προξένησαν οι Χιροχίτο και Χίτλερ με τους συμμάχους τους. Επιθυμούσαν την πλήρη υποταγή των Ιαπώνων στον Ειρηνικό.
Παρ’ όλα αυτά, σύμφωνα με υπολογισμούς του αμερικάνικου στρατιωτικού επιτελείου, η νίκη ήταν σίγουρη, αλλά σε περίπτωση όμως που δεν χρησιμοποιούνταν οι ατομικές βόμβες και ο αμερικάνικος στρατός έκανε εισβολή στην Ιαπωνία, τα θύματα θα ξεπερνούσαν τα 2 εκατομμύρια και από τις δύο μεριές μαζί.
Επιπλέον, ένας πιθανός λόγος για την ρίψη των ατομικών βομβών, είναι η Σοβιετική Ένωση. Η Αγγλία και η Αμερική γνώριζαν πως ο επόμενος αντίπαλος μετά τις δυνάμεις του Άξονα, ήταν ο Στάλιν, αφού θεωρούσαν πως ο ηγέτης των Σοβιετικών είχε στόχο την κατάληψη και τον πλήρη έλεγχο ολόκληρης της Ευρώπης. Έτσι, ίσως η κίνηση της ατομικής βόμβας να ήταν ένα ηχηρό μήνυμα και επίδειξη δύναμης προς την Σοβιετική Ένωση, με σκοπό να την αποκόψει από περαιτέρω κινήσεις στο μέλλον.
Το αποτέλεσμα
Το αποτέλεσμα είτε υπήρχε ρίψη είτε όχι, θα ήταν καταστροφικό, αφού ο πόλεμος θα ήταν αναπόφευκτος. Τουλάχιστον 60.000.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους την περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ίσως να ήταν λιγότεροι με την χρησιμοποίηση του φονικού αυτού όπλου, αλλά ίσως και όχι, το θέμα είναι πως ο πόλεμος είναι κόλαση και ανθρώπινες ζωές θα συνέχιζαν να χάνονται και με τις δύο επιλογές.
