Ο Aleksandr Kerensky διετέλεσε επικεφαλής της προσωρινής ρωσικής κυβέρνησης από τον Ιούλιο του 1917 μέχρι και τον Οκτώβρη του ίδιου έτος. Ο Kerensky ανήκε στην μετριοπαθή πτέρυγα των αριστερών υποστηρικτών της επανάστασης και εξάσκησε με μεγάλη επιτυχία το επάγγελμα του δικηγόρου, εκπροσωπώντας νομικά τη ρωσική εργατική τάξη απέναντι στο τσαρικό καθεστώς. Η συμβολή του στην επανάσταση του Οκτώβρη υπήρξε αμφιλεγόμενη, παρότι η φήμη του εκείνη την εποχή ήταν μεγάλη. Προσπάθησε να ισορροπήσει μεταξύ των ριζοσπαστών αριστερών και της καθεστηκυίας τάξης, ενώ υποστήριζε την εκθρόνιση του Τσάρου.
Ο Kerensky μετά την επανάσταση του Φλεβάρη του 1917 ανέλαβε τόσο ως υπουργός δικαιοσύνης στην προσωρινή κυβέρνηση που διαμορφώθηκε από τη Δούμα, όσο και ως επικεφαλής του Σοβιέτ των Εργατών της Αγίας Πετρούπολης. Η σύνδεση που διέκρινε ανάμεσα στις δύο θέσεις τον οδήγησαν στο να αναλάβει και τα δύο πόστα με ενθουσιασμό. Αυτή η ορμητικότητα χαρακτήριζε συνολικά την προσωπικότητα του Kerensky. Ο καθηλωτικός πολιτικός του λόγος τον έκαναν να ξεχωρίσει αρχικά και να αποκτήσει σημαντική φήμη. Η επιρροή του στις μάζες θα μπορούσαμε να πούμε ότι προκαλούσε φόβο και θαυμασμό τόσο στους αντιπάλους όσο και στους άλλους υποστηρικτές της επανάστασης. Οι εντυπωσιακές ιδιαιτερότητες του χαρακτήρα ίσως οδήγησαν και στην σταδιακή απώλεια της εξουσίας.
Σε αντίθεση με πολλά άλλα μέλη της επαναστατικής αριστεράς, ο Kerensky ήταν υπέρ της συμμετοχής της Ρωσίας στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. Κατά τη διάρκεια της συμμετοχής του στην προσωρινή κυβέρνηση θέσπισε βασικές πολιτικές ελευθερίες, όπως η ελευθερία του λόγου και του τύπου καθώς και την καθιέρωση των ισότιμων δικαιωμάτων των γυναικών.
Ο Kerensky εκπροσώπησε για πολλά χρόνια την εργατική τάξη στις αίθουσες των δικαστηρίων, η οποία βαλλόταν υπό το καταπιεστικό τσαρικό καθεστώς. Έτσι, είχε διαγνώσει τα προβλήματα της εργατικής τάξης εν τοις πράγμασι. Θα μπορούσε με αυτόν τον τρόπο να είναι πολύ αποτελεσματικός ως μέλος μιας μόνιμης επαναστατικής κυβέρνησης. Σταδιακά άρχισε, εντούτοις, να χάνει τη δύναμή του ειδικότερα στο αριστερό πεδίο, μιας και δεν ήθελε να υιοθετήσει τα ριζικά μέτρα τα οποία απαιτούσαν οι Μπολσεβίκοι. Παράλληλα, αποδοκιμάστηκε για τον σχεδιασμό δικτατορικής επέμβασης. Το Σεπτέμβρη του 17 αποδέσμευσε τον στρατηγό Kornilov του οποίου τη θέση και ανέλαβε, μετά από μία απόπειρα του στρατηγού επέλασης στην Αγία Πετρούπολη.
Από ότι φάνηκε στη Ρωσία του 1917 και ιδιαίτερα προς τα τέλη, καμίας μετριοπαθής πολιτική δεν είχε θέση. Υπήρχε ανάγκη για μία εξτρεμιστική πολιτική που θα έφερνε την μετάβαση. Έτσι, ο Kerensky θεωρήθηκε ο υπαίτιος της επανάστασης παρά τις προσπάθειές του να ακολουθήσει τη μέση λύση. Τον Οκτώβρη του 17 έχασε την εξουσία, ενώ κάποια χρόνια αργότερα αυτός και η οικογένειά του δραπέτευσαν στο εξωτερικό, Από τότε έχει παραμένει στην ιστορία ως ένας σπουδαίος ιστορικός και ως μια εξαιρετικά αμφιλεγόμενη, δυναμική πολιτική φιγούρα. Ο ρόλος του, ωστόσο, στην επανάσταση δεν έχει αποσαφηνιστεί πλήρως.
Πηγές που χρησιμοποιήθηκαν στο άρθρο αυτό:
«Interview: grandson of Alexander Kerensky, Russia’s last leader before the Bolshevik revolution». Ανακτήθηκε από: https://theconversation.com/interview-grandson-of-alexander-kerensky-russias-last-leader-before-the-bolshevik-revolution-86121
«Aleksandr Kerensky prime minister of Russia» WRITTEN BY The Editors of Encyclopaedia Britannica
Alternative Title: Aleksandr Fyodorovich Kerensky. Ανακτήθηκε από: https://www.britannica.com/biography/Aleksandr-Kerensky
