Το 1853 στο νησί San Nicholas της Καλιφόρνια βρέθηκε μία γυναίκα αγνώστων στοιχείων. Η Χουάνα, όπως ονομάστηκε από καθολικούς ιερείς αργότερα, επιβίωσε σε αυτό το νησί ολομόναχη για περίπου δύο δεκαετίες. Η ιστορία αυτή αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για το μυθιστόρημα «Island of the blue dolphins», καθώς και την ομώνυμη ταινία που προβλήθηκε το 1964.
Η ιστορία της γυναίκας αυτής παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, όχι μόνο γιατί αποτελεί μία περιπέτεια εντυπωσιακής επιβίωσης, αλλά και γιατί η εξέλιξη αυτής κρύβει πολλά μυστήρια κενά.
Πριν το 1500, όταν ο Cabrillo ανακάλυψε το νησί, η φυλή Nicoleno κατοικούσε στο San Nicholas. Πλην των καθολικών ιεραποστόλων, κανένας δεν είχε ενδιαφερθεί για τη φυλή αυτή. Τα πράγματα άλλαξαν, όταν το κυνήγι της θαλάσσιας ενυδρίδας τράβηξε την προσοχή κυνηγών από την Ρωσία. Έτσι, το 1811 Ρώσοι και κυνηγοί από την Αλάσκα έκαναν έφοδο στο νησί με σκοπό να εκμεταλλευτούν τη δυνατότητα να κυνηγήσουν και να πάρουν τη γούνα τη ενυδρίδας, ενώ προέβησαν σε θηριωδίες βιάζοντας όλες τις γυναίκες και σκοτώνοντας τους περισσότερους άντρες.
Κάποια χρόνια αργότερα καθολικοί ιεραπόστολοι ξέροντας ότι έχει απομείνει μικρός αριθμός ιθαγενών στο νησί και επειδή αναζητούσαν βοήθεια για της εργασίες της κοινότητάς τους, αποφάσισαν να στείλουν βοήθεια στο νησί. Αυτή η βοήθεια που έμοιαζε πιο πολύ με αναγκαστική απομάκρυνση από το νησί και είχε στόχο τον εκχριστιανισμό, οδηγώντας τους επιζήσαντες από την επιδρομή των κυνηγών στην ηπειρωτική χώρα. Σύμφωνα με μαρτυρίες, την ώρα που απομακρυνόταν το πλοίο από τη στεριά κάποιοι παρατήρησαν ότι μία γυναίκα και ένα παιδί φαίνεται να έμειναν πίσω. Μία άλλη εκδοχή θέλει μία γυναίκα να συνειδητοποιεί ότι το παιδί της έχει μείνει πίσω και έτσι αποφασίζει να βγει από το πλοίο για να το βρει.
Το 1853 μία άλλη αποστολή στο San Nicholas βρήκε μία γυναίκα η οποία έζησε μόνη της για είκοσι χρόνια, μιλούσε μία γλώσσα η οποία δεν μπορούσε να γίνει κατανοητή και φορούσε ένα φόρεμα από φτερά κορμοράνων. Η γυναίκα που αργότερα ονομάστηκε Juana ή Karana στο μυθιστόρημα ή ακόμη και «η γυναίκα χωρίς όνομα» κατάφερε να συντηρηθεί για είκοσι χρόνια, ενώ τρεφόταν με λίπος φώκιας, άναβε φωτιά, έραβε και πολύ συχνά τραγουδούσε.
Η μεταφορά της από το San Nicholas στη Santa Barbara, καθώς και η διαβίωσή της εκεί ήταν μάλλον μία τρομακτική εμπειρία για τη γυναίκα, μιας και για πολλά χρόνια ζούσε απομονωμένη, έχοντας γίνει ένα με τη φύση. Η γυναίκα δεν μπορούσε να προσαρμοστεί στην πραγματικότητα, αλλά ήταν χαρούμενη και τραγουδούσε όποτε το επιθυμούσε, σε μία γλώσσα που κανείς δεν καταλάβαινε και δεν προσομοίαζε στη γλώσσα τον Nicoleno. Σύμφωνα με κάποιες πηγές, η γυναίκα εξομολογήθηκε σε κάποιον ότι το αγοράκι που ήταν μαζί της κατασπαράχθηκε από άγρια σκυλιά του νησιού.
Τα κενά της ιστορίας αυτής εντείνουν την μυστηριώδη ατμόσφαιρα γύρω από την εικοσαετή απομονωμένη παραμονή της γυναίκας στο νησί, η οποία επηρέασε σε τεράστιο βαθμό την ταυτότητά της, η οποία δεν έχει αποσαφηνιστεί.
Πηγές που χρησιμοποιήθηκαν σε αυτό το άρθρο:
“Stranded on the Island of the Blue Dolphins: The True Story of Juana Maria”, ανακτήθηκε από: https://daily.jstor.org/juana-maria-blue-dolphins/
