Ναι, όλοι μάθαμε ότι ο Γιάννης Αντετοκούμπο, θα είναι ο πρώτος Έλληνας, που θα συμμετάσχει στο All Star Game 2017 του NBA ως βασικός. Ναι, όλοι ενθουσιαστήκαμε και νιώσαμε περήφανοι για αυτό το παιδί. Κάποιοι όμως, μερικά χρόνια πριν δεν αισθάνονταν και τόσο περήφανοι. Τι άλλαξε, θα πεις κανείς! Δόξα, επωνυμία και πλούτος. Συμφωνείς αγαπητέ -ρατσιστή- Έλληνα;
Όταν ο Αντετοκούμπο βρισκόταν στη χώρα μας, προερχόμενος από οικογένεια μεταναστών, μόνο καλοδεχούμενος δεν ήταν από κάποιους. Τότε που ήταν απλά ο Γιάννης λοιπόν, στα δεκαοχτώ του χρόνια, υπήρξε σημαιοφόρος στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου, στο Δήμο Ζωγράφου. Δεν έχουν περάσει και πολλά χρόνια από τότε, μα λίγοι θυμούνται τις αρνητικές αντιδράσεις γνωστών ατόμων που μοιράζουν απλόχερα «αγάπη» σε καθετί διαφορετικό από αυτούς. Άνθρωποι που εξαγριώθηκαν γιατί η σημαία ήταν στην κατοχή ενός έγχρωμου αλλοδαπού -κατά το σκεπτικό τους- και όχι σε κάποιο ελληνόπουλο. Μάλιστα.
Λίγα χρόνια αργότερα λοιπόν, ο Αντετοκούμπο δεν είναι απλά «ένας» Γιάννης, γιος μεταναστών, αλλά το αστέρι των Μιλγουόκι Μπακς. Ναι, καλά μαντέψατε! Όλοι εκείνοι που κάποτε ήταν εξαγριωμένοι, τώρα αρχίζουν και θαυμάζουν το ταλέντο του νεαρού, που κατάφερε και παίζει στο αμερικάνικο NBA. Πάμε στο σήμερα, όπου, όπως προείπαμε, ο Γιάννης με τη στήριξη όλου του κόσμου, επιλέχθηκε τελικά ως βασικός στο All Star Game. Και ναι, η ειρωνεία εδώ αρχίζει και μεγαλώνει. Τώρα πια οι ρατσιστές αρχίζουν και έχουν «θέματα» μνήμης, τώρα πια δεν τους νοιάζει καθόλου η ξένη καταγωγή του. Ο λόγος; Μα, είναι ο πρώτος Έλληνας που έχει καταφέρει ποτέ κάτι τέτοιο. Έλληνας!
Ένας θαυμασμός του συμφέροντος, από άτομα που έχουν μάθει να αποδέχονται ανθρώπους μέσα σε «κουτάκια» ρατσισμού και κόμπλεξ, απέναντι σε ο,τιδήποτε το διαφορετικό. Άραγε, αν ο Αντετοκούμπο συνέχιζε να είναι απλά ο Γιάννης, το παιδί των μεταναστών που παίζει καλό μπάσκετ σε ελληνική ομάδα, θα ήταν το ίδιο; Όχι, να είστε σίγουροι πως δε θα ήταν.
Για τέτοιου είδος ανθρώπων, ισχύει μια καθολική επιλεκτικότητα. Προσεγγίζουν το καθετί σε αναλογία με το κατά πόσο όμοιο ή ανόμοιο είναι από εκείνους. Διαφορετικό χρώμα ή φυλή, απλά δεν τους κάνει. Κάτι που χειρίζονται με άψογο τρόπο, είναι η ρατσιστική συμπεριφορά. Ή μήπως όχι;
Κι όμως, ακόμα και στο ρατσισμό σας, «φίλοι» ρατσιστές, αποτύχατε. Έχετε ρατσιστικές απόψεις μέχρι ένα όριο, το οποίο είναι αρκετά γνωστό -ευτυχώς- πια. Όταν ο «άλλος», ο «διαφορετικός», καταφέρνει και σε κάνει περήφανο, ενεργοποιείται ένας μηχανισμός «λήθης». Όλα τα κόμπλεξ «τρέφονται» από την ιδέα πως κάποιος με ελληνική ιθαγένεια -ναι, τώρα το θυμάστε- σε κάνει περήφανο, αναδεικνύοντας το έθνος σου, ως ένα από εκείνα που κατέχουν και εκτιμούν ταλαντούχους ανθρώπους.
Μάλιστα, η μητέρα του Αντετοκούμπο, δήλωσε πρόσφατα πως ευχαριστεί την ελληνική εκπαίδευση για όσα προσέφερε στα παιδιά της. Λένε πως όταν είσαι ευτυχισμένος, αγαπάς όλον τον κόσμο, έτσι δεν είναι; Ξέρουμε όλοι μας, ότι αυτά τα παιδιά δε θα είχαν την ίση μεταχείριση με τα ελληνόπουλα, τουλάχιστον από λίγους -εύχομαι- καθηγητές. Ας προσπαθήσουμε λοιπόν, να βγάλουμε κάθε τέτοιου είδους καθηγητή, προπονητή και οποιουδήποτε άλλου επαγγέλματος από το κοινωνικό «σύστημα».
Αν θέλουμε φυσικά, να μην υπάρχουν πια άτομα με θαυμασμούς συμφερόντων και ρατσιστικές απόψεις. Όχι, δεν είναι εύκολο να εξαφανιστούν, μα εμείς και οι επιλογές μας, είναι τα μόνα «όπλα» που έχουμε, ώστε κάποια στιγμή να «λάμψει» πραγματικά η διαφορετικότητα!
